Από τα βάθη τση καρδιάς μονολογεί τ’ αμπέλι
Στάζουνε μέσα μου ευχές στάζουνε σαν το μέλι
Να χαμηλώναν τα βουνά να σμίγαν οι ανθρώποι
Να μπερδευόταν η λαλιά να μπέρδευαν οι τόποι
Σοφός δεν έγινα ποτές το μυστικό δεν ξέρω
Πώς να ανθίσει η ανθρωπιά ρωτάω κι υποφέρω
Στο νου μου  πλέκω δυο σχοινιά έλα πάρε το ένα
Αν δέσουν τώρα οι ευχές θα δέσεις και μ’ εμένα
Μες στην καρδιά μου έβαλα βάρκα για να αρμενίζω
Πλιο μου δεν έχω τίποτα στην άκρη να χωρίζω
Τούτο θωρώ ‘ναι μυστικό που λίγοι το γνωρίζουν
Πως αν δεν έχουν τίποτα τον εαυτό τσ’ ορίζουν
Μέρες και μέρες ξαγρυπνώ κι ένα τραγούδι γράφει
«Ό,τι τση γράψεις τση ζωής ποτέ δεν το ξεγράφει»
Πες τση με θάρρος το λοιπόν πως η αγάπη φτάνει
Τούτα τα άγρια θεριά που ήρθαν να ξεκάμει
Ψιθύρισέ τση απαλά πως όσο ζεις θα ελπίζεις
Κι ό,τι κι αν φέρνει η στιγμή σε εκείνη θα γυρίζεις

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!