Πιο πέρα,
απ’ τη γαλήνια θλίψη των ματιών σου
στων οριζόντων τις γραμμές του δειλινού
πόσα φθινόπωρα
μετρώ την απουσία
και πόσα φύλλα κίτρινα
και όνειρα αταξίδευτα του νου.
Της σκοτεινής μου
απόψε νύχτας,
γίνε άστρο, ασήμι, φως
και στης ψυχής τον κοραλλένιο κήπο
ακριβό μαργαριτάρι,
να σε κρεμάσω στο λαιμό να σε φορώ
και να ζηλεύει, τ’ ουρανού σου το φεγγάρι.
Φωτισμένα καράβια τα μάτια σου
μακριά μου περνούν
στην καρδιά, επιστρέφουν τα όνειρα
δε ρωτούν… μα με πόνο γερνούν.
_
γράφει η Ζωή Δικταίου
Πανέμορφοι στίχοι όπως πάντα…γεμάτοι από εικόνες…
την καλημέρα μου…
Μάχη, μέχρι στα μάτια μας όλα τα άσχημα να γίνουν ασήμαντα και μια καινούρια όραση να δοξάσει με παιδική αφέλεια το θαύμα της αναγέννησης και της αληθινής επανάστασης της Αγάπης στις καρδιές μας… να κρατάμε τις γέφυρες ανοικτές. Ευχαριστώ από καρδιάς.
Ευγνώμων στο φως.
Αύριο… εν’ ονόματι της Αγάπης
Η γραφή σας με γεμίζει πάντα με γλύκα!!!!Υπέροχη!!!
Μαζί σας αισθάνομαι πως είναι ακόμη πιο σημαντικό να απλώσουμε λευκά πανιά κόντρα στα δήθεν και στη λήθη και να επιστρέψουμε στην αθωότητα, να περπατήσουμε απ’ την αρχή σε γνώριμους δρόμους, να ξαπλώσουμε ξανά στα χωράφια με τις παπαρούνες και να αφήσουμε τη μνήμη να αγιάσει τις στιγμές μας. Την αγάπη μου Άννα.
Γέμισε μελωδίες και χρώματα το πρωινό μου!!!
Είστε εξαιρετική!!!
Η γραφή σας είναι θαυμαστή!!!
Εικόνες λυρικές, αισθητικές!!!!
Καλή σας ημέρα!!
Ελένη μελαγχολώ διαπιστώνοντας την κατεδάφιση της παλιάς αισθητικής και λυπούμαι γιατί πια τίποτα σχεδόν δεν προσδιορίζεται από τα στοιχεία που έχει αλλά από τα στοιχεία που δεν έχει.
Ευτυχώς κρατώ με συγκίνηση τα λόγια και τις στιγμές που μοιράζομαι και είναι αντίδοτο στη φαρμακερή υποκρισία και τον αλλοτριωμένο άνθρωπο… γι’ αυτό άλλη μια φορά ευχαριστώ για τη συνηγορία της αγάπης σας και με την πρώτη ευκαιρία, θα βγω μια βόλτα στη βροχή…
Σταγόνες εμείς στη βροχή μακριά απ’ τα πέρατα του ορθολογισμού…
Όταν συναντήσεις μια πορτοκαλί, εγώ θα είμαι μέσα.
Το αεράκι θα μας παρασύρει ξεφλουδίζοντας το περίγραμμά μας.
Τότε θα έχουμε γίνει μια απέραντη θάλασσα…
Τα κύματα της αγάπης θα μας οδηγούν.
Σε ευχαριστώ για την συγκίνηση που μου προσέφερες!!
Στο ουράνιο καραβάνι για το φως, συνοδοιπόροι είμαστε Ελένη. Ευχαριστώ για την αγάπη.
Η γραφή σας είναι πολύ δυνατή και ιδιαίτερα λυρική.Πολύ ωραίο ποίημα πραγματικά.
Ευχαριστώ, πάντα θα καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου.
Φωτισμενα καραβια τα ματια σου μακρυα μου περνουν, στηνκαρδια επιστρεφουν τα ονειρα δε ρωτουν, μα με πονο γερνουν….Ζωη καλη μου φιλη αν και δεν σ’εχω γνωρισει ποτε απο κοντα, ειναι σαν να σε ξερω απο παλια απο μια αλλη ζωη απο ενα αλλο κοσμο…….Ο τροπος που γραφεις καθε φορα με συγκινει , μου φερνει λυπη και δακρυα στα ματια. Μου αναστατωνει τη καρδια ,τη ψυχη και το ειναι μου.Τα κειμενα σου μου δεινουν φτερα να πεταξω εξω απο αυτη τη φτηνη και σκληρη πραγματικοτητα και να βρεθω σεενα αλλο κοσμο εκει που υπαρχει αγαπη , καλωσυνη ευεσθησια , και σεβασμος , εκει που η χαρα και η ευτυχια εργαζοντε στις γειτονιες των Αγγελων καθε μερα , δεν υπαρχουν δακρυα ουτε πονοι ουτε στεναγμοι.Εκει που οι πεταλουδες τα πουλια και τα λουλουδια αφηνουν τις μελωδιες τα χρωματα και τα αρωματα τους δωρεα σε ολους. Εκει λοιπον καλη μου φιλη η ψυχη μου ελευτερη σαν πεταλουδα μπορει να χαιρεται χωρις φοβο και τρομοκρατες……..Γραφε λοιπον Ζωη μου για μας κρατα. μας σε τουτο τον αλαφιασμενο και κακομυριασμενο κοσμο με την πολυτιμη πεννα σου και την υπεροχη γραφη σου μεχρι που η Αγαπη να νοικιση το κακο και ν’αρθει και παλι η ειρηνη και η ελευθερια κοντα μας Καλη μου Ζωη αποψε σε κουρασα πολυ συγχωρεσε με Καλη νυχτα………
Ευχαριστώ Ραλλία. Την αγάπη μου.
Δεν ξερω πιο να διαλεξω…..
Ολα οδηγουν στη μαγεια…
Η ψυχη μου γαληνευει μονο εδω…σ’αυτο το σπιτι…της καρδιας….!!
Εξαιρετικο!!!
Οπως καθε φορα!!!
Καληνυχτα!!!!
Μπορεί η ζωή να έχει τις διαψεύσεις της, αλλά πάντα θα υπάρχει ένα καλοκαίρι να υπόσχεται τη μαγεία της αγάπης στο φως, Ασημίνα.