Πιο πέρα,

απ' τη γαλήνια θλίψη των ματιών σου

στων οριζόντων τις γραμμές του δειλινού

πόσα φθινόπωρα

μετρώ την απουσία

και πόσα φύλλα κίτρινα

και όνειρα αταξίδευτα του νου.

Της σκοτεινής μου

απόψε νύχτας,

γίνε άστρο, ασήμι, φως

και στης ψυχής τον κοραλλένιο κήπο

ακριβό μαργαριτάρι,

να σε κρεμάσω στο λαιμό να σε φορώ

και να ζηλεύει, τ' ουρανού σου το φεγγάρι.

Φωτισμένα καράβια τα μάτια σου

μακριά μου περνούν

στην καρδιά, επιστρέφουν τα όνειρα

δε ρωτούν... μα με πόνο γερνούν.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!