Στη βροχή,
θα ΄θελα να ΄μασταν γυμνοί‧
να φανούν οι αλήθειες μας.
Στη βροχή,
χωρίς ομπρέλες ‒
να τρέξουν μνήμες τα δάκρυά μας.
Στη βροχή,
εκεί που ο ήχος‧
σκεπάζει τη φωνή μας.
Στη βροχή,
με τα χέρια ενωμένα‧
στην οδό Ελευθερίας.
Στη βροχή,
να ανάψουμε φωτιά‧
να καούν τα σωθικά μας.
Στη βροχή,
να μείνουμε αθάνατοι.
Αιώνια αγκαλιά.
_
γράφει η Αθανασία Αργυροπούλου








0 Σχόλια