Φεύγω…

Με ένα ξύλινο κουπί πάνω σε σχεδία

που φτιάξαν μία νύχτα όνειρα ναυαγοί

Ένα ατίθασο κύμα  σε γη απάτητη

ας βγάλει το κορμί ξέπνοο και μελανό

με την ψυχή τρεμάμενη μα ζωντανή

 

Φεύγω…

Με την επιθυμία της ανάμνησης

τη νοσταλγία των ρόδινων χρόνων

τότε που η λύπη έσβηνε στις σελίδες

που μου χρωμάτιζε αυθεντική χαρά

και άπλωνε η μπογιά της ευτυχίας

 

Φεύγω…

Σου το ψιθύρισα δειλά στο αυτί

σα χάραζε ανατολή ο θερινός ο ήλιος

και δρόσισε ο τζίτζικας σαν βούτηξε

στα λόγια τα θαλασσινά στο μπλε

και  στην αλμύρα της σιωπής

  

Φεύγω…

Στη μεριά που δε φτάνουν οι αχτίδες

Μήπως φωτίσει η ψυχή και το Νησί

Που χώρεσε τη μυστική συμφωνία

Που νεκρικά ηχεί το κύμα σα χτυπά

Στην απέναντι όχθη της θύμησης

 

Φεύγω…

Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου που αμφισβητεί

Το νόημα της Ανατολής, της Μέρας

Που την ποθεί και την πενθεί άτυχος εραστής

Με μοιρολόγι τραγουδά και θλιβερά σιωπά

Ενός λεπτού σιγή κι ύστερα πάλι  απ’ την αρχή

 

Φεύγω…

Σα να μην έφτασα ποτέ εδώ συχώρα με εαυτέ

Μα τίποτα από όσα θωρώ δε σε θυμίζει

Φεύγω…

Σα να μην κοίταξα ποτέ την αντανάκλαση

που αφήνει η καρδιά στα μάτια των ανθρώπων

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!