Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Σμαραγδής Μητροπούλου

19.03.2015

 

 

5 Σεπτεμβρίου

Ο απογευματινός μου περίπατος κατέληγε πάντα στην ίδια περιοχή με το στενό μονοπάτι που οδηγούσε σε μία μικρή παραλία, γεμάτη λευκά βότσαλα. Το τοπίο είχε αλλάξει. Τα νερά της θάλασσας είχαν ελαφρά σκουρύνει. Φθινόπωρο.

 

8 Σεπτεμβρίου

Έβλεπα ένα γυναικείο, ημίγυμνο σώμα να ξεπροβάλει κατά διαστήματα μέσα από το νερό. Οι κινήσεις της ήταν ρυθμικές, σχεδόν χορευτικές. Μάλλον ονειρευόμουν. Ή μήπως όχι; Μια οπτασία με σάρκα και οστά… ω θεοί!!

 

20 Οκτωβρίου

Παντού η εικόνα της, παντού. Βασανιστικές οι νύχτες μου… την ένιωθα στο κορμί μου…

 

1 Νοεμβρίου

Την είχα τόσο δίπλα μου, που σχεδόν μπορούσα να την αγγίξω. Παρακολουθούσα τα χέρια της, τα μακριά δάχτυλά της καθώς γυρίζανε τις σελίδες ενός βιβλίου. Φορούσε ένα δαχτυλίδι με πέτρα σε σχήμα τριαντάφυλλο. Μοσχοβολούσε ολόκληρη τριαντάφυλλο.

 

1 Μαρτίου

Χειμώνας… Άνοιξη… Κι εγώ εκεί…

 

15 Μαρτίου

Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα. Την ήθελα… την ένιωθα δική μου… κι ας μην την είχα αγγίξει ποτέ…

 

10 Απριλίου

Τους είδα. Είναι μαζί, λοιπόν. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Πόσο διαρκεί ένα όνειρο; Μια στιγμή μονάχα.

 

15 Απριλίου

Νεκρή τη βρήκαν… εκεί… που την είχα πρωτοδεί… αίμα και θάλασσα μαζί..

 

20 Μάη

Μέσα στην ομίχλη του χρόνου. Κανείς δεν έμαθε ποτέ. Κι ούτε θα μάθει…

 

8 Σεπτεμβρίου (ένας χρόνος μετά)

Σαν σήμερα ήταν… πώς πέρασε ο καιρός αλήθεια; Έφυγα από το νησί, δεν μπορούσα πια να μείνω εκεί. Τα πάντα μου τη θύμιζαν. Δεν μπορώ να ξεχάσω μα και δε θέλω να ξεχάσω. Θα μου τη θυμίζει πάντα το δαχτυλίδι σε σχήμα τριαντάφυλλο που κρέμεται στο λαιμό μου από μια ασημένια αλυσίδα. Κοντά στο μέρος της καρδιάς.

 

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Θα μου τη θυμίζει πάντα το δαχτυλίδι σε σχήμα τριαντάφυλλο που κρέμεται στο λαιμό μου από μια ασημένια αλυσίδα.”

    Έγκλημα χωρίς ανθρώπινη τιμωρία… μόνο μια ψυχή καταδικασμένη σε κόλαση…
    Πολύ δυνατο, Σμαραγδη μου!

    Απάντηση
  2. Τανια Θεοδοσιου

    Υπάρχουν χνάρια του ανικανοποίητου έρωτα πάνω στην σάρκα της ψυχής. Χνάρια που καίνε! Για να γλιτώσεις από το μένος της απόρριψης πρέπει να μάθει να πονάς με καρτερία….
    Κι εκείνος που ο έρωτας ασφυκτιούσε μέσα του γιατί δεν ολοκληρώθηκε, απελπισμένος του αφαίρεσε την πνοή και τον ταρίχευσε μες στην πέτρα ενός δαχτυλιδιού που είχε σχήμα τριαντάφυλλου, για να του θυμίζουν εκείνη που δεν υπήρχε πια γιατί την άγγιξε θανάσιμα το βέβηλο χέρι του ανεκπλήρωτου έρωτα….
    Σμαραγδή η πένα σου ραγίζει με την δύναμή της, σκέψη και ψυχή κι αφήνει εκεί μέσα, βαθιά το ηχηρό σημάδι της!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου