Στις έξι και τριάντα

16.02.2016

Ώρα που 'ναι μεταίχμιο
το βράδυ εσαλπάρει
για όνειρα αυτοτελή
της μέρας που χαράζει

εύκολα ο καθείς
παραδίδεται στη ζάλη
του ποτού και του κεφιού
που αρμόζει την κραιπάλη

σ αυτήν επαραδίδεται
αυτήν την ετιμάει
καθ' υπερβολή τακτά
χρονικά διαστήματα ζητάει.

να ζήσει να απελευθερωθεί
από τυχόν αναστολές του
να επιτύχει έτσι θαρρεί
κυνηγώντας τις εμμονές του

να διαπραγματευθεί
λύσεις ποθεί να δώσει
μα το χάραμα το βρίσκει
σε άλλου πόθου τη στάση

εκείνη που έκαμε
χωρίς να φταίει άλλος
κι έτσι τον πνίγει
ο καημός του ο μεγάλος

ώρα δύσκολη αποτελεί
έναυσμα στη μετάνοια
με το που δει το ταίρι του
κινείται στην αφάνεια

επιλέγει συστηματικά
να παίζει πάντα το θύμα
μα η γυναικεία η διαίσθηση
λαμβάνει της απιστίας το κύμα

αυτό που εκπέμπεται
απ τις μαγνητικές του εξάρσεις
αυτό που δεν επιτρεπόταν
στις έξι και τριάντα να βρισκόταν σε φάσεις

που άλλοι πάνε για τα προς το ζην
κι άλλοι έντονα
με υπερένταση διαμαρτυρόμενοι
για τα καλά τους τα επί ζητείν

αφού ανεύθυνες γι αυτούς
στέκονται οι προκλήσεις
του άσπρου μαύρου θετικού
ή αρνητικού κλίματος οι ωθήσεις

αυτές που δίνονται
και παραδίδονται ακόμη
με θράσος περιττό
ατάραχο και τόλμη

στις έξι η ώρα και μισή
μονόλογο είχα πιάσει
γιατί μου έτυχε να δω
έφηβους κομμάτια στη στάση

του μετρό κι αν περίμεναν
εκεί να επιβιβαστούνε
τα όνειρά τους αφήνουνε
για πάντα να χαθούνε

ωσάν έρμαια γίνονται
του μεθυσιού της αντρείας
που λανθασμένα μηνύματα έλαβαν
τάχα υπεροχής κι αξίας.

κάθε χάραμα πια
που η φύση το στολίζει
με το ξημέρωμα της αυγής
αυτό θε να πλημμυρίζει

με αισιοδοξία της ψυχής
με γενναιότητα μιας πράξης
αδιαμφισβήτητης τροπής
στης οικογενειακής εστίας να τάξεις

παντοτινό ολοτινό
να ναι το ενδιαφέρον
με κοινή γραμμή
ποτέ για του καθενός μας το συμφέρον.

 

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μουσική

Μουσική

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά....

Παρέα

Παρέα

    Πράξη τελευταία Ώρα έξι και τριάντα Πουλιά κρέμονται σήμερα απ’ τις τσέπες μου Από το τρύπιο μου σώμα Ψίχουλο ψίχουλο Το μεδούλι μου θα θηρεύσουν Από την άνευρη σάρκα μου[...] _ γράφει η Άννα...

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Όταν το σύμπαν έχει κέφια

Η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, λέει η παροιμία κι αν κρίνω από την έναρξη της δικής μου, το τέλος της μόνο καλό δεν προοιωνιζόταν. Είναι κάτι μέρες, βρε παιδί μου, που λες ότι το σύμπαν συνωμοτεί για να σου τις χαλάσει κι ας μας παραμύθιαζε τόσα χρόνια ο Κοέλιο με...

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Το χαμόγελο του Παβαρότι

Άνοιξε τα μάτια όσο το σκοτάδι ήταν ακόμη πυκνό. Ρολόι δε χρειάστηκε να κοιτάξει. Ήξερε. Ήταν 6.30 ακριβώς. Η ώρα που πάντοτε ξυπνούσε. Σηκώθηκε και πήγε κατευθείαν στο παράθυρο. Άνοιξε τα ξύλινα παντζούρια και ένα αεράκι φθινοπωρινό, δροσερό, καθάριο, φερμένο από τα...

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φύλακας άγγελος

Φύλακας άγγελος

Μια μέλισσα στέκεται ακίνητη εδώ και ώρα πάνω στο τζάμι μου. Δείχνει κουρασμένη σχεδόν εξουθενωμένη. Πλησιάζω το χέρι μου και ακουμπώ το τζάμι. Για δες την. Πάει κοντά του χωρίς να φοβάται. Ακούω το μουρμούρισμά της. Τραγουδάει. Ναι. Τραγουδάει. Τι όμορφα. Ξέρω τι θα...

Θέατρο Παραλόγου

Θέατρο Παραλόγου

Οι μαυροφόρες γυναίκες ήταν στη θέση τους, έτοιμες για την τελευταία πράξη. Ανάμεσά τους και η κυρά Αντιγόνη, η κορυφαία του χορού. Μοιρολογίστρα από τις λίγες, ξακουστή στα μανιάτικα περίχωρα για την τέχνη της να λυγίζει και τις πιο σκληρές καρδιές. Εκείνο το βράδυ...

Το ξυπνητήρι

Το ξυπνητήρι

Εκείνος μόλις έχει αποχωριστεί τη συμβία του, μετά από ένα δυστύχημα. Γεροδεμένος, ηλιοκαμένος και αγωνιστής μια ζωή. Εκείνη ζει με τον καλό της, που τον αγαπά και τον φροντίζει, όπως κι εκείνος άλλωστε. Γκριζομάλλα, καλοστεκούμενη, που δεν έχει, όμως, καλές σχέσεις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Εξι και μισή….Μια ώρα σαν τον Ιανό…Διπρόσωπη…Το μισό της προσπάθειας…το άλλο μισό της απάθειας….Της οικογένειας και της μοναξιάς…Πολύ όμορφο Άννα….

    Απάντηση
  2. Αννα Ζανιδακη

    Χιλια ευχαριστω Χρυσουλα μου….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου