Στου Μάη την ομορφιά

8.05.2016

Αρμύρα καίει τα μάτια,
αρχαία σκουριά η πληγή αιμορραγεί
οι Δροσουλίτες τρέχουν
να χαλάσουνε τ' ασκέρι
μάγια της νύχτας
τα φιλιά του,
λύνει μ' άστρα η αυγή
ποια μοίρα χάραξε με κάρβουνο
το δρόμο μου στο χέρι.
Να πολεμά μέσα στη νύχτα μοναχός
στον κουρνιαχτό του Νότου
με φαντάσματα και πόθους
να φτάνει πάντα
στο κατώφλι μου σκυφτός
κούπα παλιά
να τον κερνώ μπρούσκο κρασί
και μυρωδιά βασιλικού
απ' άγιους τόπους.
Σε λέω αλήθεια
κι ας μην ήτανε ποτέ 
γραφτό της τύχης
αγκαλιά να με κρατήσεις
στο κάστρο έρχομαι,
στου Μάη την ομορφιά
τα μάτια κλείνω
να περάσεις,
να χαθείς μέσα το φως
μη δεις τη θλίψη
και στη σκέψη μου δακρύσεις.
Θολός καθρέφτης
στην ομίχλη το πρωί
γίνεται η θύμηση
και πίσω με γυρίζει
πειρατικό δίχως πυξίδα
στ' ανοιχτά του Λιβυκού
λευκά πανιά
κουρσάρος Έρωτας
που πια δε με φοβίζει.
Ίσκιοι και όνειρα
βουλιάζουν στον αφρό
μια παπαρούνα απλώνει
κόκκινο στο βράχο
να μεγαλώνω είπε,
μα να μη γερνώ
το ένα χέρι μες τ' αλάτι της Ζωής
και τ' άλλο, στης αβύσσου τα μαλλιά
μια σπίθα αξόδευτη, απ' το φως
για το αιώνιο,
φυλακτό να ψάχνω.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δεν ήξερα πια φράση να κλέψω και να ακουμπήσω επάνω της! Η μία πιο όμορφη από την άλλη!!! Πολύ…πολύ όμορφο!!! Μπράβο σου Ζωή μου!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καταπληκτικό….Ζωή μας γέμισες πανέμορφες εικόνες με το ποίημα σου , εικόνες που μου θυμίζουν τόσο πολύ την πανέμορφη Κρήτη μας!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ

    Θολός καθρέφτης
    στην ομίχλη το πρωί
    γίνεται η θύμηση
    και πίσω με γυρίζει
    πειρατικό δίχως πυξίδα
    στ’ ανοιχτά του Λιβυκού
    λευκά πανιά
    κουρσάρος Έρωτας
    που πια δε με φοβίζει.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Πολύ όμορφο!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    στου Μάη την ομορφιά
    τα μάτια κλείνω
    να περάσεις,
    να χαθείς μέσα το φως
    μη δεις τη θλίψη
    και στη σκέψη μου δακρύσεις.

    Σε κάθε σου μήνα ακουμπάς..μαγικά Ζωή…
    ( Να χαίρεσαι και τούτο το όνομά σου.. κάθε μέρα..κάθε ώρα και κάθε στιγμή. )

    Καλό ξημέρωμα. και σε ευχαριστούμε…που τολμάς πάντα με την πένα σου

    Απάντηση
  5. Ζωή Δικταίου

    Χάνομαι σε λέξεις Σοφία. Μετά, βρίσκω τρόπο και τρυπώνω στην καρδιά σας και σας ευχαριστώ.

    Απάντηση
  6. Ζωή Δικταίου

    Η Κρήτη έχει μπολιάσει την ψυχή μου Χρυσούλα. Επιστρέφω τακτικά ανανεώνοντας το συμβόλαιο της τιμής, της ρίζας, της περηφάνιας. Ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση
  7. Ζωή Δικταίου

    Είναι όμορφο το Λιβυκό Στρατή. Είναι το πέλαγος της μύησης, η θάλασσα για το ρίσκο του Έρωτα στ’ ανοιχτά. Ευχαριστώ, με ευγνωμοσύνη.

    Απάντηση
  8. Ζωή Δικταίου

    Μάχη, εσύ που ξέρεις να διαβάζεις στην ψυχή μου, σ’ ευχαριστώ για την ομορφιά και τη χαρά, τη συγκίνηση της ανάγνωσης κάθε φορά. Την αγάπη μου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου