Στο αιώνιο… και στο αληθινό

9.03.2016

Στο φως, προσεύχεσαι.
Αισθάνεσαι δίχως να φοβάσαι πια τους ίσκιους,
ελεύθερος,
δοξάζεις τις αισθήσεις στο στερέωμα
χαράζοντας κύκλους μυστικούς στην αιωνιότητα.
Λάφυρα στα χέρια,
σγουρά τριαντάφυλλα από την προίκα της γης
τελευταία δώρα
πριν γνωρίσεις την αφανή αρμονία.
Όλο παράπονο το κλάμα που ακούγεται
χαμηλόφωνες μύχιες σκέψεις
για τα άλλα ζητήματα
θαρρείς και μόνο αυτό που πρόδωσες σου έμεινε πιστό
λίγες μόνο λέξεις αργότερα.
Νικημένος ο καιρός…
Τα σκορπισμένα φύλλα σε διαλείμματα αϋπνίας
μάζευα και τις εφήμερες εικόνες.
Με την πρωινή πάχνη η ψυχή,
μοβ στα πρώτα κυκλάμινα.
Καινούριος δρόμος…
Οι παλιοί θεοί ζητιανεύουν κεραυνούς απ’ το μέλλον.
Το χώμα και τ’ άγριο δρεπάνι.
Πέπλα στοχασμού
σκόρπισε η ομίχλη μακριά απ’ την πόλη.
Μήτε για όσα λαχτάρησες δε λυπάσαι,
σε τούτη τη φυγή έκανες την καρδιά σου ουρανό
με κεντημένα τ’ άστρα και τα λόγια της ερήμου.
Στη στέγη σώπασαν τα περιστέρια,
ραγισμένα ακροκέραμα,
διπλωμένα φτερά
φωνές και αντηχήσεις στη θάλασσα.
Ελλοχεύει ο λυγμός
το παράπονο συνείρει αναμνήσεις
με την επίγνωση πως τίποτα
δε θα μπορέσει να πληρώσει το κενό.
Κι όμως δε θέλω να στο πω…
Αντίο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”Μήτε για όσα λαχτάρισες λυπάσαι για τούτη τη φυγή . Έκανες την καρδιά σου ουρανό με κεντημένα τ’άστρα και τα λόγια της ερήμου ”… Και έφυγες πρώτη και ένιωσες λεύτερη και ας ήταν ο πόνος αβάστακτος… .’Εφυγες λέγοντας μόνο μια λέξη ΑΝΤΙΟ , γιατί και να έμενες στην ουσία δεν θα ήσουν εκεί…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ακόμη κι αν ήθελα να σου κρυφτώ δεν θα τα κατάφερνα, με γνωρίζεις απ’ το σκισμένο μαντηλάκι του έρωτα, απ’ το ξεφτισμένο ρούχο της Αγάπης, ακόμη κι αν ήθελα να κλείσω το παλιό βιβλίο της καρδιάς, οι νότες σου, θα μιλούσαν για όλα και είναι τόσο μεγάλη η τιμή που κάνεις Λένα.

      Απάντηση
  2. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πάρα πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Ελλοχεύει ο λυγμός
    το παράπονο συνείρει αναμνήσεις
    με την επίγνωση πως τίποτα
    δε θα μπορέσει να πληρώσει το κενό.

    με κάλυψαν τόσο τα παραπάνω…Καλό βράδυ Ζωή…

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Τρυφερό σαν παράπονο, σαν λυγμός από σιωπηλά περιστέρια με σπασμένα φτερά!!! Γράφετε πάντα τόσο όμορφα Ζωή μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου