underwater

Στο βυθό.

Έτσι.

Θα σε πάρω μαζί μου.

 

Δε θα προλάβουμε καν να ξεντυθούμε. Θα βουτήξουμε στο μπλε. Με μια ανάσα. Δίχως ανάσα. Θα μας πούνε νεκρούς. Θα μας κάνουν τελετές. Κι εσύ και εγώ θα γελάμε. Ένα πλοίο στο βυθό, σπίτι καινούριο. Με πόρτα και κοραλλένια αυλή. Θα κρεμάσουμε μάσκες οξυγόνου στα σημεία. Λίγο να ρουφάμε κι ύστερα εντάξει. Δίχως τη βαρύτητα της επιφάνειας θα είμαστε ελαφρύτεροι όλων.

Μια ταμπέλα φωτεινή θα καλεί τους γενναίους εκείνους που κάποτε κάνανε εκείνη τη βουτιά. Πάρτι με τα όλα του. Με μουσικές από άρπες και τύμπανα. Με ποτά χρωματιστά. Στο πυθμένα εδώ, ζωντανεύουν οι χαμένες ελπίδες. Εμείς και τα σκόρπια νομίσματα από πνιγμένες ευχές που τώρα ναι, θα γίνονται πράξη. Όνειρα που κάποτε ναυάγησαν και πνίγηκαν. Φαντάσματα που καρτερούσαν ετούτη τη γιορτή. Χρόνια. Μέρες. Ώρες. Δευτερόλεπτα. Δεν έχει σημασία πόσο.

Φυσαλίδες από όλα μας τα χρωστούμενα. Θα υψώνονται. Θα στροβιλίζονται. Χρωματιστές και λαμπερές. Ο ήλιος που θα θέλει να τρυπώσει, θα τις κάνει πιο λαμπερές από τη ζήλεια του.

Εμείς θα ζούμε τη μέρα γαλάζια. Εμείς θα αναπνέουμε νερό. Από εκείνο που αλλάζει τα σωθικά. Από εκείνο που ξεπλένει. Το χρόνο. Το δήθεν. Το πρέπει. Το όταν. Το θα. Το ποτέ. Το πάντα. Νερό. Αθάνατο γαλάζιο.

 

Στο βυθό.

Έτσι.

Θα σε κλέψω μαζί μου.

 

Δε θα προλάβεις να αντιδράσεις. Θα σε σπρώξω στη θάλασσα. Θα σε βαφτίσω ξανά. Με εκείνο το όνομα που σου λέω και σου ταιριάζει. Θα μας βαφτίσω ξανά. Με εκείνη την αγάπη που μας λέω και μας ταιριάζει. Με το χέρι μου θα σε τραβήξω. Θα κυματίζουν τα ρούχα μας, θα παραμορφώνεται η χτεσινή μας εικόνα. Ελεύθερα που θα ταιριάζει η ματιά μας. Στο ίδιο. Στο τώρα. Στο μέσα. Σε ένα μπλε που αρκεί. Σε μια θάλασσα που δεν. Ναι που δεν. Σε μια θάλασσα που δεν θα μας προδώσει.

 

Στο βυθό.

Έτσι.

Θα σε…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!