Διαβάστε το πρώτο μέρος της ιστορίας εδώ.

 

Δύο μέρες αυστηρά στέρηση Ζαχαρούλας
- Γιατί μάστορα μου, τι έκανα ;;
- Όχι τι έκανες, τι δεν έκανες ρε μπαγλαμά, τι δεν έκανες και τσάκισες τα δάχτυλά σου. Τα μπατάρισες με ταινία. Έβαλες τουλάχιστον καπνό να κλείσει το σκίσιμο ή τα άφησες έτσι και στα απαυτά σου;

Η στέρηση Ζαχαρούλας αυστηρά ήταν «βαριά» τιμωρία και υπολογίσιμη από τους πιτσιρικάδες, βοηθούς μαστόρων. Επιβαλλόταν δε από το Λιάκο και γίνονταν σεβαστή ασυζητητί από τον τιμωρημένο χωρίς περαιτέρω σχόλια. Σήμαινε τις επόμενες δύο (ή περισσότερες) φορές που θα του ζητούσαν την Ζαχαρούλα για να βγάλουν βόλτα την γκομενίτσα, θα εισέπρατταν ένα μεγαλοπρεπές όχι χωρίς άλλη αιτιολόγηση. Έτσι όπως είχε εξελιχθεί το πράγμα, το ιδιότυπο αυτό ποινολόγιο, είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των πιτσιρικάδων μαστόρων. Έπεφτες σε παράπτωμα, είχες στέρηση Ζαχαρούλας, γινόσουν ρόμπα στους υπόλοιπους, άκουγες και την γκρίνια της «μικρής» που ένιωθε ασφαλής στην Ζαχαρούλα όσο σε κανένα άλλο αυτοκίνητο. Δεν έβαζε βλέπεις φωτιά στην άσφαλτο το βαρύ και δυσκίνητο αυτοκίνητο. Ο πιτσιρικάς οδηγός δεν μπορούσε να κάνει τις φιγούρες του, τα παντηλίκια, τα χειροφρενήδια και όλα τα κόλπα που σκάρωνε το τρελαμένο από τις νεανικές του ορμόνες μυαλό. Έτσι τα κορίτσια ένιωθαν καλά. Δεν είχαν το φόβο μήπως βρεθούν αγκαλιά με κανένα δέντρο, αλλά και στην χειρότερη που θα συνέβαινε και αυτό (είχε γίνει αρκετές φορές), η ταχύτητα ήταν τέτοια που δεν σε σκότωνε.
Όλη η αγάπη του Λιάκου για τα παιδιά, έβγαινε σε αυτή την τιμωρία. Τα είχε φιλοσοφήσει τα πράγματα. Είχε μιλήσει και με αρκετούς από τους γονείς τους, είχε συνάψει και μια άτυπη μυστική συμφωνία με τις πιτσιρίκες. Παιδιά ήταν κι αυτές και τις αγαπούσε όσο και τα μικρά «κριαράκια» που τον περιτριγύριζαν με θαυμασμό και σέβας.
- Για πες τώρα τι έκανες και τα κλάδεψες τα δάχτυλα;
- Να μάστορά μου, έχουμε δυο μέρες στο μαγαζί ένα «χρέπι», ένα αρχαίο FIAT, σάπιο από την κορφή μέχρι τα νύχια. Μου είπε ο «μάστορας» να το γδύσω, για να το ξεσαπίσουμε. Μια βίδα στον μπροστινό προφυλακτήρα δεν έβγαινε με τίποτα. Την ζόρισα, τσάκισε το κεφάλι και μου έφυγε το κλειδί, έσκασε το χέρι μου στο σκουριασμένο φτερό και...
- Ανεξεταστέος και τον Σεπτέμβριο με τον κηδεμόνα σου.
- …τσιμουδιά ο μικρός και το κεφάλι κάτω με τα μάτια να κοιτάζουν το πάτωμα.
- Ανεξεταστέος σε δύο, ένα στην προσοχή, δύο στις βίδες.
Τι σας έχω πει ρε; (όταν έλεγε τι σας έχω πει, ενώ μιλούσε σε έναν, ήξερε πως ήταν σαν να μίλαγε σε όλους, αφού σε χρόνο ντε-τε θα το μάθαιναν και οι άλλοι). Πρώτα πάει το κανονικό κεφάλι και μετά το δεύτερο. Πρώτα σκέφτεσαι και μετά δουλεύεις. Στο μάθημα «προσοχή» λοιπόν κόπηκες πανηγυρικά. Δεν ζήτησες βοήθεια από το μάστορά σου, τον συνάδελφό σου ή από εμένα σε τελική ανάλυση. Δεν πρόσεξες, δεν σκέφτηκες, δεν έκανες ότι έπρεπε σωστά, άρα μας έγραψες όλους στα μεγάλα βαριά σου τέτοια. Πάρτα να ‘χεις λοιπόν και πάω παρακάτω. Μάθημα: Βίδες. Άνοιξε τα αυτιά σου γιατί λιγκουαφό δεν είμαι και σε κασέτα δεν θα στα γράψω να κάνεις «υπνοπαιδεία».

                              
ΒΙΔΕΣ
Οι βίδες το λοιπό είναι πράγματα θηλυκά και σαν τέτοια τις σέβεσαι και τις λογαριάζεις. Δεν την σεβάστηκες τη βίδα θα σου κάνει τσαλίμια, θα σε παιδέψει μπορεί και να σε τραυματίσει ανεπανόρθωτα. Δεν την λογάριασες το λιγότερο θα γρατζουνιστείς και το χειρότερο βάλτο μόνος σου στο τρελαμένο σου κεφάλι.
Αν το σκεφτείς οι βίδες, τα θηλυκά είναι που βαστάνε όλα τα αρσενικά και τα ουδέτερα σε ένα αυτοκίνητο. Μην βιαστείς να μου πεις για τις πόρτες που έχουν βίδες. Οι βίδες κρατάνε τον μεντεσέ που είναι αρσενικός και αυτός κρατάει την πόρτα.
Άμα η βίδα είναι νέα και γυαλιστερή, το πολύ να θέλει λίγο ζέστη για να βγει και χτύπημα ποτέ. Καμιά δεν θέλει χτύπημα όπως καμιά γυναίκα. Θα χτύπαγες ρε την μάνα σου, την αδερφή, την γκόμενα ή την κόρη σου ποτέ; Τότε γιατί να χτυπήσεις την βίδα;
Άμα είναι γριά και σκουριασμένη, εκεί θέλει την μαστοριά σου. Το μυαλό σου πα να πει. Τις πιο πολλές φορές είναι στρυφνή και δύσκολη. Δυσκίνητη. Θέλει βοήθεια πως να το πω. Θα βάλεις το λοιπόν, λαδάκι ή αντισκωριακό, θα την αφήσεις να πάρει ανάσες και μετά με το κατάλληλο εργαλείο θα την ξεβιδώσεις σιγά να μην τρομάξει. Θα σπάσει από την τρομάρα άμα πας με ορμή να την ζορίσεις ή θα τριγυρνάει τις βόλτες της στις αυλακιές και θα σε αποτρελάνει. Μαλακά, κατάλαβες μα... άντε να μην σε πω γιατί σε σέβομαι.
Συμπέρασμα και κλείνω γιατί θα σε κυνηγήσει ο μάστορας που ρεμπέλιαζες εδώ και εκεί.
Οι βίδες δεν θέλουν χτύπημα, δεν θέλουν ζόρι και αντριλίκια. Θέλουν μυαλό και το κατάλληλο εργαλείο για να μη σε φτύσουν.
Αλήθεια τι κλειδί έβαλες είπες, δεκατεσσάρι; Βαρέθηκες ρε τεμπελόσκυλο να σηκωθείς να βρεις το δεκατρία; Δεν έχουνε τα FIAT δεκατεσσάρες βίδες.
Απαράδεκτος, ανεξεταστέος και τον Σεπτέμβρη με το κηδεμόνα σου...

Ξαλαφρωμένος ο μικρός, παρά την βαριά τιμωρία γύρισε να φύγει τρέχοντας.

Ρε που τρέχεις, από την άλλη είναι το μαγαζί.
Όχι ρε μάστορα στο Μαράκι πάω, να της πω ότι καθάρισα μόνο με “δύο”, να χαρεί. !!!!!

 

του Βαγγέλη Τσερεμέγκλ​η

Γεννήθηκα πριν από 49 χρόνια στο Περιστέρι. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έπαιξα, εκεί πήγα σχολείο, εκεί πρωτοδούλεψα, εκεί μένω ακόμη.  

Οι  παλιές γραφές μου, όσες γλίτωσαν το καλάθι των αχρήστων, είναι καταχωνιασμένες στα συρτάρια και τα ντουλάπια αρνούμενες κατηγορηματικά να εκτεθούν από ντροπή και συστολή.  

Οι νεότερες και μάλλον πιο ώριμες, σερφάρουν διαδικτυακά, πότε εδώ και πότε εκεί, αλήτισσες και ανεξέλεγκτες.  

Η  φλόγα παραμένει ζωντανή και το μικρόβιο θεριεύει τελευταία σαν να μην μπορεί να χωρέσει πια στο κουτί του νου. Εκτίθεται τώρα, χωρίς καμία συστολή, αναζητώντας χώρο ανάμεσα σε αυτούς που γνωρίζουν και αυτούς  που επιθυμούν να μάθουν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!