Στο Ταμείο Ανεργίας

Δημοσίευση: 5.12.2019

Ετικέτες

Κατηγορία

Βρήκες κάτι;

Μπα, ακόμα τίποτα.

Ένα ερώτημα, δυο μόνο λέξεις.

Δυό δυνατές μαχαιριές στη καρδιά.

 

Θλίψη βουβή, πόνος αφόρητος.

Κάθε πρωί η ίδια εύλογη απορία

τι θα κάνεις; πως θα περάσει κι’ αυτή η μέρα;

Μια σύγχρονη τραγωδία,

απάντηση δυστυχώς, καμία.

Σε κάθε χτύπημα τηλεφώνου, η ίδια ατέλειωτη αγωνία.

Πετάγεσαι σαν αλαφιασμένη, μήπως;

Μήπως και είναι για κάποια

απ’ τις αμέτρητες αιτήσεις για δουλειά,

που περιμένεις.

Προσπαθείς μάταια, να κρατηθείς απ’ την ελπίδα

να πιαστείς από κάπου,

να σταθείς όρθια, να στηριχτείς.

 

Κι’ οι μέρες περνάνε, ίδιες κι απαράλλαχτες

σε θλίβουν, σε πονάνε.

Ο χρόνος δυστυχώς δεν περιμένει, είναι αμείλικτος

η ίδια η ζωή έγινε αμείλικτη,

σε προσπερνά αδιαφορώντας για σένα

σε ένα αδιέξοδο αγώνα δρόμου,

χωρίς ελπίδα, δίχως έλεος.

 

Καθηλωμένη προσπαθείς να σκεφτείς,

δύσκολο να συγκεντρωθείς.

Το κουράγιο κάθε μέρα αρχίζει να σε εγκαταλείπει.

Δεν σε ακουμπά τίποτα πια, κουράστηκες, σιχάθηκες.

Βαρέθηκες τα μεγάλα λόγια, διαψεύσεις και ξανά διαψεύσεις.

Τόσες προσδοκίες και υποσχέσεις, δεν σε αγγίζουν πια.

 

Έχεις αρχίσει να αισθάνεσαι τύψεις.

Αναρωτιέσαι που έχεις φταίξει, τι έκανες λάθος.

Σε έκαναν να ντρέπεσαι,

να αισθάνεσαι ένοχη, πικραμένη,

χωρίς ηθικό, ταπεινωμένη.

Εσύ η τόσο άξια και περήφανη

μοιάζεις αφόρητα μελαγχολική,

απελπισμένη, μόνη.

Με τη πίκρα να καθρεφτίζεται στα όμορφα μάτια σου

και την ανασφάλεια να σε εξουθενώνει.

 

Μονάχη ανεβαίνεις τον Γολγοθά σου.

Μονάχη σκουπίζεις τα δάκρυά σου.

Έχεις πάψει από καιρό

να ονειρεύεσαι.

 

Τις πόρτες σού κλείνουν κατάμουτρα,

μία – μία.

Τις εργασιακές σχέσεις

τις κατάντησαν σε επίπεδο δουλείας.

Σου κλέβουν τη ζωή,

σου ρημάζουν τη ψυχή.

Και τα όνειρα σου πεταμένα

στο Ταμείο Ανεργίας.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Έγινες πια η Προσευχή μου η Βραδινή… Μικρή αόρατη Θεά... Βρέχει-Φυσάει και είσαι Συ που  απέναντί μου στέκεις και με Προκαλείς, με Προσκαλείς να πολεμήσω το Ανίκητο   Να νικήσω το Απύθμενο Βάθος της Άγνοιας.   Μα πώς να σε γνωρίσω Ουρανέ, που δε σε φτάνω πώς...

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου