Στο χρυσό το κλουβί
ένα ανάθεμα και ένα γιατί.
Κάθε μέρα που περνά
ρωτάς τον εαυτό σου
εκείνος ξέρει
μα δεν σου απαντά.
Είναι οι συμβιβασμοί,
η παραίτηση, η ήττα, η διαγραφή.
Ένα απόθεμα και μια κραυγή.
Δυνατή θεριεύει μέσα σου
μα την πνίγεις στη στιγμή.
Φεύγουν κι έρχονται οι μέρες
μέσα στο χρυσό κλουβί
μα κι αν το κατοικείς δεν μένεις πια εκεί.
Κάπου αλλού θα ήθελες να ταξιδεύεις
κάποιες άλλες μέρες μέσα σου γυρεύεις
μα τις διώχνεις μακριά
δεν αλλάζουν έτσι εύκολα αυτά.
Τώρα στο χρυσό κλουβί
όλο και βαραίνει πάνω σου η σιωπή.
Η μοναξιά σε μαστιγώνει
το αίμα της πληγής σου δεν στεγνώνει.
Γύρω σου κόσμος πολύς
πλασματικός και ψεύτικος
και δήθεν ευτυχής.
Ήταν το τίμημα ακριβό
για ένα κλουβί τόσο χρυσό...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!