Στο χρυσό κλουβί

27.01.2016

 

 

Στο χρυσό το κλουβί
ένα ανάθεμα και ένα γιατί.
Κάθε μέρα που περνά
ρωτάς τον εαυτό σου
εκείνος ξέρει
μα δεν σου απαντά.
Είναι οι συμβιβασμοί,
η παραίτηση, η ήττα, η διαγραφή.
Ένα απόθεμα και μια κραυγή.
Δυνατή θεριεύει μέσα σου
μα την πνίγεις στη στιγμή.
Φεύγουν κι έρχονται οι μέρες
μέσα στο χρυσό κλουβί
μα κι αν το κατοικείς δεν μένεις πια εκεί.
Κάπου αλλού θα ήθελες να ταξιδεύεις
κάποιες άλλες μέρες μέσα σου γυρεύεις
μα τις διώχνεις μακριά
δεν αλλάζουν έτσι εύκολα αυτά.
Τώρα στο χρυσό κλουβί
όλο και βαραίνει πάνω σου η σιωπή.
Η μοναξιά σε μαστιγώνει
το αίμα της πληγής σου δεν στεγνώνει.
Γύρω σου κόσμος πολύς
πλασματικός και ψεύτικος
και δήθεν ευτυχής.
Ήταν το τίμημα ακριβό
για ένα κλουβί τόσο χρυσό...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ δυνατό το σημερινό σου ποίημα Αννα. Με λέξεις σταράτες λες τη…χρυσή…μας αλήθεια. Ετσι είναι ακριβώς…για ένα χρυσό κλουβί το τίμημα ήταν μεγάλο… Τώρα ας κάνουμε όνειρα εντός και επι τα αυτά…μέχρι να καταλάβουμε οτι η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη να τη σπρώξουμε όλοι μαζί και να αφήσουμε τις χρυσαφένιες φυλακές για τους αφελείς και τους καναπεδούχους.,

    την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Χρυσό ή όχι ειναι κλουβί , που μπήκαμε μέσα και κελαιδάμε τη φυλακή μας … άντε να το καταλάβουμε και να σπρώξουμε όλοι …άντε μακάρι!!!Την καλημέρα μου Μάχη μου 🙂

      Απάντηση
  2. sofias70

    Μπράβο Άννα!Μέσα σε λίγους στίχους αποτυπώνεις βαθιά νοήματα!

    Απάντηση
  3. kelxr@1966

    “Ήταν το τίμημα ακριβό
    για ένα κλουβί τόσο χρυσό..”

    Πολύ μου άρεσε Άννα. Κι άντε τώρα να βγεις από αυτό. Πόση δύναμη και πόση θέληση πρέπει να έχουν τα φτερά!

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφο Άννα! Πόση θλίψη γεννιέται από μια τέτοια διαπίστωση. Χρυσό κλουβί λοιπόν…

    Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Το έχω ξαναπεί ότι δε συμπαθώ ιδιαίτερα τα ποιήματα με ομοιοκαταληξία αλλά ήταν τόσο ωραίο Άννα μου! Δυνατό το μήνυμα σου…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου