Στο skype

Δημοσίευση: 21.06.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

- Μαμά μην κλαις, θα τα λέμε από το skype. Αυτό ήταν. Καινούριο εξάρτημα της ζωής μας, μπήκε στην καθημερινότητά μας, στρογγυλοκάθισε καλά καλά, έπιασε θέση στο κυριακάτικο τραπέζι. Ούτε που το καταλάβαμε. Σ' αυτό που κάποτε ήταν γεμάτο, τώρα, τη θέση σου παίρνει η οθόνη και μαχαιροπίρουνα γίνονται τα πλήκτρα. Πόσο μαγικά γίνονται αυτά τα πλήκτρα στα χέρια μου! Μόνο του πάει το δάχτυλο στο πλήκτρο videoklishi, γνώριμο του είναι.

Κι εσύ πίσω απ' την οθόνη: Πόσο όμορφος μού φαίνεσαι κάθε φορά! Πόσο αλλιώτικος, ολοένα και πιο γλυκός ! Μέσα απ' την οθόνη παρακολουθώ το ψήλωμά σου, σε μπόι και νου!

- Όλα καλά μάνα εδώ, εσείς εκεί; Ο πατέρας; Μίλησα και με τον αδελφό...

- Όλα καλά παιδί μου, εδώ στο σπίτι, γιατί έξω, ας τα να πάνε!

Κι η οθόνη κάνει υπομονή, κάνει πως δεν βλέπει πολλές φορές τα υγραμένα μου μάτια.

Κολλημένα εκεί, στο γυαλί, στον κρυστάλλινο φράχτη κρεμασμένα επάνω, να τον καρφώνουν ίσα ολόισα στα δικά του για να ξεδιαλύνουν τα μυστικά τους, να ανιχνεύσουν τη διάθεσή του, να διαπιστώσουν "πόσο καλά" είναι το "καλά" που ακούει.

Και το χέρι ασυναίσθητα, κάνει να του χαϊδέψει το μέτωπο, να νιώσει τη φρεσκάδα του, να λυτρωθεί στο άγγιγμά του, ν’ ακουμπήσει την ανάσα του, να νιώθει πως υπάρχει.

Τις Κυριακές, στο μεσημεριανό τραπέζι, τη θέση σου παίρνει το λάπτοπ.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Αφροδιτη Κρεμμύδα

    Πολύ όμορφο και πολύ αληθινό!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Η καθημερινότητα που γίνεται Κυριακάτικη γιορτή με το άνοιγμα της οθόνης για όσους έχουν αγαπημένα πρόσωπα μακριά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Και το χέρι ασυναίσθητα, κάνει να του χαϊδέψει το μέτωπο, να νιώσει τη φρεσκάδα του, να λυτρωθεί στο άγγιγμά του, ν’ ακουμπήσει την ανάσα του, να νιώθει πως υπάρχει!!!! Πολύ όμορφη, πολύ τρυφερή η προσέγγιση σας στις καινούριες τις σημερινές μας πλέον συνήθειες Πολυξένη!!!! Μπράβο σας!!!!!

    Απάντηση
  4. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πόσο σημερινή η ιστορία σας!

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Φορτισμένο συναισθηματικα. Πάρα πολύ καλό.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου