Συγκυρίες της ζωής και του θανάτου

22.10.2016

sky-black_b

Παρών στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή,
γραμμένος σε λάθος περγαμηνή.
Άδικος και μαύρος ο ουρανός φαντάζει…

Ο καθρέπτης σε κοιτά και ψέματα μιλάει,
χρειάζεσαι όση χαρά όση η τσέπη σου βαστάει.
Άνεμοι βοριάδες και όξινο χαλάζι…

Έπαινο στην ανοχή και στον εγωισμό μνημείο,
επαναλαμβανόμενο στο σόι σου το αρχείο.
Γέμισε το είναι σου μ’ αρχές φιλοσοφίας…

Άτυχη και ακούσια αλληλουχία γεγονότων,
άγνωστοι και γνωστοί πεθαίνουνε στον πόλεμο των πρώτων.
Η ελπίδα με σάβανο, συγγενής εξ αγχιστείας…

Κυνηγάς τον εφιάλτη σου μα δεν είναι πια ο ίδιος,
ζητάς την περιπέτεια χωρίς κινδύνου ίχνος.
Μια αμνησία προσωρινή, να ξεχάσεις τ’ όνομά σου…

Σε άγιο ερυθρό ποταμό δαιμόνιο κυλάει,
προδομένο μυστικό που σε ακολουθάει.
Παίχτης αναπληρωματικός χωρίς να 'ρθει η σειρά σου…

Μου λες: «μισώ τον εαυτό μου, τον θέλω νεκρό,
μα αν τον σκοτώσω, θα φύγω κι εγώ.
Αλήθεια δεν ξέρω αν κάποιος θα κλάψει…».

Χωρίς αισθήματα, η ακεραιότητα σε δίκη,
ψυχές που σου στάθηκαν, λίγες, στη φρίκη.
Προσήμανση κατάληξης ένα τούνελ με λάμψη.

Και σπας τον καθρέπτη να τον φτιάξεις αλλιώς,
χαρακίρι σου κάνει σαν μαστροπός.
Περίεργο να μάχεσαι μες στην αδράνεια…

Εφτά χρόνια άτυχος θα είναι ο καιρός σου,
ανυποχώρητος και τιμωρός σου.
Σαπίζεις από μέσα προς την επιφάνεια.

Στο κορμί σου με καύκαλο γραμμένες δυο λέξεις,
να τις πω δυνατά; Δεν ξέρω αν θα τ’ αντέξεις.
Σύντομα θα σου αποθέτουνε λουλούδια και στεφάνια.

 

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • ΔΩΡΑ ΜΑΚΡΗ

      σ’ευχαριστώ, αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη..

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου