Σφυρίζοντας

26.03.2014

 

Κάτω απ' το σπίτι μου

υπάρχει μια κατηφόρα.

Ανάμεσα απ' τα σπίτια

και από χορταριασμένες αυλές.

 

Μικρή και τσιμεντένια

γεμάτη με λακκούβες.

 

Από κει περνούσα κάθε μέρα.

Όταν ύψωνα το κεφάλι μου,

αντίκριζα τα αστέρια.

Ενίοτε βουρκώνανε τα μάτια μου.

 

Κάνει κρύο τώρα.

Οι λακκούβες γεμίσανε νερά.

Τα χέρια μου παγώνουνε.

 

Ένα μικρό δρομάκι

κρυμμένο απ' τον κόσμο

και τα φώτα.

 

Εδώ φαίνονται τα αστέρια.

 

Και εγώ ακόμα περπατάω.

Κάνει κρύο.

Έπαψα να βουρκώνω.

Κι όμως θαρρώ τα μάτια μου είναι

πιο θλιμμένα.

Έδεσα άσπρες κλωστές στα μαλλιά μου,

για την σοφία που αποκόμισα.

Ή έτσι νόμισα.

 

Η κατηφόρα κάτω απ' το

σπίτι μου μυρίζει

καπνό απ' τις σόμπες

και πάντα έχει ομίχλη.

 

Μα κάθε φορά που περνάω, χαμογελάω.

Ενίοτε σφυρίζω.

Ξέρεις εύχομαι να μην χρειαζόταν να φύγω.

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

 

 

Η εικόνα είναι της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Μίλησες κατευθείαν μέσα μου Δήμητρα Τζελαλίδου!!!!!!Συγχαρητήρια!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου