Σχοινιά γύρω από το όνειρο

16.07.2016

Κρέμομαι από ένα διάφανο σχοινί,

ένα πολύ περίεργο σχοινί,

είναι πολύχρωμο, με πολλές πτυχές,

σε άλλα σημεία είναι πολύ λεπτό και σε άλλα πολύ χοντρό,

δεν μπορώ να καταλάβω που οδηγεί το σχήμα του,

είναι πολύ ακαθόριστο.

Το κοιτάω από κάτω και μαγεύομαι με τα χρώματά του,

το κοιτάω και το παρατηρώ και με κοιτάει και εκείνο,

μου έχει τραβήξει την προσοχή με έναν τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο,

στο κάτω μέρος του από εκεί που το κοιτάω υπάρχει ένας τεράστιος κόμπος που δεν με αφήνει να δω πολλά,

το βλέπω και το νιώθω να στενεύει προς την κορυφή του.

Πολλά χρώματα.

Το κόκκινο και το μπλε να κυριαρχούν, αλλά κάπου εκεί κοντά παρατήρησα μαύρες κλωστές αν και δεν πολυέδωσα σημασία...

Συνέχισα να θαμπώνομαι από το κόκκινο και το μπλε του

τόσα χρώματα και εγώ εκεί...

Θυμάμαι τον εαυτό μου να μπλέκει τα χέρια του σε αυτό το σχοινί

και να πονάει γλυκά από τους κόμπους του που περιέβαλαν τα δάχτυλά του,

να θέλει να το αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί από αυτό.

Μα στο τέλος κατέληγε να τον πνίγει...

Το άκουγε να του μιλάει και να του υπόσχεται...

Μα όταν το σχοινί εν τέλει έσπασε,

ο φτωχός μου εαυτός έμεινε αγκαλιά με τις κλωστές του κατεστραμμένου πια σχοινιού.

Κοίταξε ψηλά να δει από πού κρέμονταν

και το μάτι του χάνονταν ψηλά σε έναν μαύρο ουρανό που ποτέ δεν είχα παρατήσει ξανά μέσα σε αυτή μου την απάθεια.

Έσπασε το σχοινί και μαζί τα μέλη μου που αγκάλιαζε...

Μαζί και η καρδιά μου...

 

_

γράφει ο Μάριος Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Το σκοινί…Η ζωή …Ο ομφάλιος λώρος…Η γέννηση του ονείρου…Το σκοινί που μας κατεβάζει αργά και βασανιστικά στον Κάτω Κόσμο!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου