Σχοινιά γύρω από το όνειρο

16.07.2016

Κρέμομαι από ένα διάφανο σχοινί,

ένα πολύ περίεργο σχοινί,

είναι πολύχρωμο, με πολλές πτυχές,

σε άλλα σημεία είναι πολύ λεπτό και σε άλλα πολύ χοντρό,

δεν μπορώ να καταλάβω που οδηγεί το σχήμα του,

είναι πολύ ακαθόριστο.

Το κοιτάω από κάτω και μαγεύομαι με τα χρώματά του,

το κοιτάω και το παρατηρώ και με κοιτάει και εκείνο,

μου έχει τραβήξει την προσοχή με έναν τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο,

στο κάτω μέρος του από εκεί που το κοιτάω υπάρχει ένας τεράστιος κόμπος που δεν με αφήνει να δω πολλά,

το βλέπω και το νιώθω να στενεύει προς την κορυφή του.

Πολλά χρώματα.

Το κόκκινο και το μπλε να κυριαρχούν, αλλά κάπου εκεί κοντά παρατήρησα μαύρες κλωστές αν και δεν πολυέδωσα σημασία...

Συνέχισα να θαμπώνομαι από το κόκκινο και το μπλε του

τόσα χρώματα και εγώ εκεί...

Θυμάμαι τον εαυτό μου να μπλέκει τα χέρια του σε αυτό το σχοινί

και να πονάει γλυκά από τους κόμπους του που περιέβαλαν τα δάχτυλά του,

να θέλει να το αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί από αυτό.

Μα στο τέλος κατέληγε να τον πνίγει...

Το άκουγε να του μιλάει και να του υπόσχεται...

Μα όταν το σχοινί εν τέλει έσπασε,

ο φτωχός μου εαυτός έμεινε αγκαλιά με τις κλωστές του κατεστραμμένου πια σχοινιού.

Κοίταξε ψηλά να δει από πού κρέμονταν

και το μάτι του χάνονταν ψηλά σε έναν μαύρο ουρανό που ποτέ δεν είχα παρατήσει ξανά μέσα σε αυτή μου την απάθεια.

Έσπασε το σχοινί και μαζί τα μέλη μου που αγκάλιαζε...

Μαζί και η καρδιά μου...

 

_

γράφει ο Μάριος Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Το σκοινί…Η ζωή …Ο ομφάλιος λώρος…Η γέννηση του ονείρου…Το σκοινί που μας κατεβάζει αργά και βασανιστικά στον Κάτω Κόσμο!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου