Select Page

Σύννεφα του άγριου βοριά

Σύννεφα του άγριου βοριά

Και μες στα σύννεφα του άγριου βοριά,
κοιμόσουνα και εγώ σε ξύπνησα.
Σε ρώτησα πού πας, στα μάτια σου κοίταξα,
και την αύρα σου αντίκρισα.

Μου έριξες ένα βλέμμα γεμάτο απορία
και ζεστασιά ταυτόχρονα,
Μου είπες το όνομά σου
και από την χαρά στα χείλια σου, εγώ χόρευα.

Μα τώρα πια τα βλέμματα και οι αγκαλιές,
Χάθηκαν στο πουθενά.
Δεν σε κοιτώ, δεν με κοιτάς,
Σκισμένη σταυροβελονιά.

Προσπάθησα, προσπάθησες
και γίναμε και οι δυο ο καθένας.
Γιατί στα σύννεφα του άγριου βοριά,
δεν έμεινε κανένας.

Ούτε στον ουρανό, ούτε στη γή,
Ούτε στη φλογερή λαχτάρα.
Ούτε ηχώ, ούτε βροχή, δεν έμεινε ούτε στάλα.

Χορέψαμε, πονέσαμε,
μιλήσαμε και ονειρευτήκαμε,
Μα το πρωί ξημέρωσε
και πια μόνοι μας βρεθήκαμε.

 

_

γράφει ο Μάριος Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!