Σύννεφα του άγριου βοριά

30.07.2016

Και μες στα σύννεφα του άγριου βοριά,
κοιμόσουνα και εγώ σε ξύπνησα.
Σε ρώτησα πού πας, στα μάτια σου κοίταξα,
και την αύρα σου αντίκρισα.

Μου έριξες ένα βλέμμα γεμάτο απορία
και ζεστασιά ταυτόχρονα,
Μου είπες το όνομά σου
και από την χαρά στα χείλια σου, εγώ χόρευα.

Μα τώρα πια τα βλέμματα και οι αγκαλιές,
Χάθηκαν στο πουθενά.
Δεν σε κοιτώ, δεν με κοιτάς,
Σκισμένη σταυροβελονιά.

Προσπάθησα, προσπάθησες
και γίναμε και οι δυο ο καθένας.
Γιατί στα σύννεφα του άγριου βοριά,
δεν έμεινε κανένας.

Ούτε στον ουρανό, ούτε στη γή,
Ούτε στη φλογερή λαχτάρα.
Ούτε ηχώ, ούτε βροχή, δεν έμεινε ούτε στάλα.

Χορέψαμε, πονέσαμε,
μιλήσαμε και ονειρευτήκαμε,
Μα το πρωί ξημέρωσε
και πια μόνοι μας βρεθήκαμε.

 

_

γράφει ο Μάριος Αντωνίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου