16.05.2017

Τίποτα περισσότερο

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Πνίγομαι

Σε δυο λέξεις μόνο

Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη

Ξανά και ξανά

Ύστερα βουτάω στα βαθιά

Τίποτα περισσότερο

Προσπαθώ εκεί να μιλήσω

Επαναλαμβάνω πάλι τις λέξεις

Το βάρος τους με στέλνει πιο βαθιά

Ο αέρας σαλεύει άτσαλα στα πνευμόνια μου

Νιώθω το σώμα μου να περιφέρεται σπασμένο

Τσακισμένο από δυο λέξεις μόνο

Τίποτα περισσότερο

Με πλησιάζουν τα πλάσματα της θάλασσας

Φιλική η αναγνώριση

Τούτος ο βυθός μοιάζει φιλόξενος τελικά

Μεταμορφώνομαι

Ηλεκτροφόρο χέλι

Ελίσσομαι και ψάχνω για θήραμα

Το βρίσκω πνιγμένο σε δυο λέξεις

Τυλίγομαι γύρω του

Διαβολική η οικειότητα

Πνιγμένοι σε δυο ίδιες λέξεις

Τίποτα περισσότερο…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ανεστραμμένα είδωλα

Ανεστραμμένα είδωλα

Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν,  κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Αχ βρε Άννα μου!! Το διάβασα αρκετές φορές και κάθε φορά καταλάβαινα και δυο λέξεις ακόμα… Ο τρόπος σου είναι μοναδικός!

    Μέσα στο λόγο πνιγόμαστε πολλές φορές Άννα μου, πόσο δίκιο έχεις…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *