Ταβερνείον «Η γλυκιά ελπίς»

14.05.2020

Άσπρα δελφίνια στο σοβά, ξεκολλημένη πόρτα

και στη μαρκίζα τρέμανε1 δυό γράμματα.

Στο ταβερνάκι μας -χαράματα,

σερβίρανε σκληρό ψωμί με πικραμένα χόρτα.

Έχει η κάθε εποχή τα δικά της προβλήματα

έτσι που, αν τραγουδήσεις πολύ, ζώνεσαι άγγελου ντύματα.

-Έλα πάμε, μαέστρο2 με το βήμα το σέρτικο!

Έλα, πάρε στις χούφτες σου κλάματα

-των θνητών τα μαλάματα-

να τα κάνεις πενιές για ρεμπέτικο.

 

~~~

 

Φτενή μπασμένη κουρελού, μαγκάλια καπνισμένα

κι αχ! στη μαρκίζα κούρνιασε ένα περιστέρι.

Στο ταβερνάκι -μεσημέρι, 

σερβίραν λαχανόσουπα σε πιάτα ραγισμένα.

Έχει η κάθε εποχή τα δικά της προστάγματα

έτσι που, αν τραγουδήσεις πολύ, φτάνεις σ’ άγγελων τάγματα.

 

-Έλα πάμε, μαέστρο με τ’ ολόσαρκο χείλι3!

Έλα, πάρε στις χούφτες σου θέλητα4

-των θνητών τ’ ανωφέλητα-

να τα κάνεις ρυάκια του Απρίλη5.

 

~~~

 

Χαρτόνια στα παράθυρα, μάνταλα καρυδένια

και στη μαρκίζα γράψαν τ’ αύριο δύο φίλοι.

Στο ταβερνάκι –κάθε δείλι,

σερβίραν βρόχινο νερό6 και φρούτα βελουδένια.

Έχει η κάθε εποχή το δικό της βλαστάρωμα

έτσι που, αν τραγουδήσεις πολύ, βγάνεις άγγελου άρωμα.

-Έλα πάμε, μαέστρο με τη σένιατιράντα!

Έλα, πάρε αγαθά ωραία βλέμματα

-των θνητών τα παινέματα-

να τα κάνεις τραγούδι για πάντα. 

 

_

γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη

______

  1. τρέμανε: τρεμόσβηναν. Το ποίημα τοποθετείται χρονικά λίγο μετά από τη μικρασιατική καταστροφή, τότε περίπου που ξεκίνησε κι η άνθιση του ρεμπέτικου τραγουδιού στην Ελλάδα. Η λιτή κατάσταση του ταβερνείου αλλά και τα εδέσματα που σερβίρονται δείχνουν τη φτώχεια και την παρακμή της μεταπολεμικής εκείνης εποχής, και μόνο το τραγούδι φαίνεται να ανακουφίζει τον κόσμο.  
  2. μαέστρο: Ο ρόλος του μαέστρου στην ταβέρνα είναι σημαντικός -αν και λίγο εξιδανικευμένος, γιατί δίνει ζωή στο χώρο με τη μουσική του. Οι θαμώνες περιμένουν απ’ αυτόν να τούς κάνει την πίκρα χαρά («Έλα, πάρε στις χούφτες σου κλάματα… ρεμπέτικο»), να φιλοσοφήσει («Έλα, πάρε στις χούφτες σου θέλητα…Απρίλη»), και να δώσει στις όμορφες στιγμές της καθημερινότητάς τους διάσταση παντοτινή («Έλα, πάρε αγαθά ωραία βλέμματα…για πάντα).
  3. χείλι: το χείλος 
  4. θέλητα (*ποιητική αδεία): τα θέλω, τα θελήματα.
  5. να τα κάνεις ρυάκια του Απρίλη: Το ρυάκι εδώ χρησιμοποιείται μεταφορικά, για να δείξει τον εφήμερο, περαστικό -σαν τα νερά του ποταμού, χαρακτήρα των περισσότερων ανθρώπινων θελημάτων.
  6. βρόχινο νερό: νερό που στάζει από τα χαλασμένα κεραμίδια της οροφής μέσα στα ποτήρια, όταν βρέχει.
  7. σένια (**στη γλώσσα των ρεμπέτηδων της εποχής): κομψή και περιποιημένη.

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου