Τα υγρά, τα στερεά και τα αερικά

13.11.2013

 

 

Εντωμεταξύ, πολλοί δεν έχουν σχήμα. Σε ό,τι δοχείο κι αν τους βάλεις, το γεμίζουν ακριβώς. Έρχονται κουτί με τα τοιχώματα.
Σε στρογγυλό βάζο, στρογγυλοί.
Σε τετράγωνο ποτήρι, τετράγωνοι.
Σε ανοιχτό μπολ, ξεχυμένοι.
Δεν είναι σαν κανένα γωνιώδες αντικείμενο, έπιπλο ογκώδες, που το σπρώχνεις και δεν πάει πουθενά, βαρύ, μασίφ, ακούνητο. Το βάζεις σε μια πλευρά του τοίχου ταιριαγμένο με μια βαριά πολυθρόνα δίπλα του, με μεγάλες πλάτες, μεγάλα μπράτσα, σαν μάνα αυταρχική. Γιατί, υπάρχουν βέβαια κι αυτοί. Οι πατέρες μπουφέδες, οι μπερζέρες μητέρες, τα κρεβάτια, οι κονσόλες, σκοτεινά όλα και μουντά, αμίλητα και σκυθρωπά, δε συναναστρέφονται εύκολα, ούτε τυχαία, στέκονται ανυποχώρητα σαν μοναχικοί, αμίλητοι καλόγεροι στην είσοδο της πόρτας. Ούτε καλημέρα, ούτε καλησπέρα. Στερεοί και σταθεροί. Τζάκια στο κέντρο του καθιστικού, που σε ζεσταίνουν. Πιάνουν πολύ χώρο. Απλώνουν το σχήμα τους, τον τρισδιάστατο όγκο τους, τη θέση τους στους τοίχους και στα σανίδια της ζωής σου. Τους βλέπεις και λες: «Αυτό είναι το τραπέζι. Εκεί είναι η καρέκλα». Τους σέβεσαι και τους υπολογίζεις. Τους συνηθίζεις, δεν σκοντάφτεις πλέον πάνω τους, δεν τους αντικαθιστάς, δεν τους αναπληρώνεις. Σταθεροί και σίγουροι. Στην ίδια θέση. Με την ίδια σταθερή τους θέση. Δε θα σε διαψεύσουν, θα κάνουν αυτό που περιμένεις, σ΄ αρέσει δε σ΄ αρέσει.
Μεγάλη δυσκολία. Μεγάλη βεβαιότητα.

Οι υγροί από την άλλη, όσο εύκολα κι αν τακτοποιούνται κι αν βολεύονται, όσο εύκολα κι αν προσαρμόζονται, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μην τους αναγνωρίσεις. Ποιό σχήμα θα έχουν πάρει αύριο? Θα εξακολουθήσουν να αγαπούνε ό,τι αγαπούσαν μέχρι χθες? Γιατί, το κάθε αγγείο που τους περιέχει δεν είναι απόλυτα δικό τους. Είναι μια ξένη επιβολή. Μια έξωθεν επιρροή. Σήμερα του ενός, αύριο του άλλου. Απόψε αγαπούν το πιάνο, αύριο το μπουζούκι. Το πρωί παντρεύονται. Το βράδυ χωρίζουν. Περνούν καλά μαζί σου, περνούν και χωρίς εσένα. Γλιστρούν και ξεγλιστρούν. Σε κανάτες και ποτήρια, ποτιστήρια, παγουράκια, λακκούβες και κανάλια. Στερεύουν κάποτε.
Μεγάλη ευκολία. Μεγάλη αμφιβολία.

Ιδού και τα αερικά. Ελεύθεροι σαν αέρας, ηχηροί σαν παιδιά, πηγαινοέρχονται και φυσάνε παντού. Ούτε σε πιάτα βαθουλά, ούτε σε δοχεία στεγανά, ούτε σε γυαλιστερά παρκέτα. Δεν στέκονται ποτέ. Ταξιδεύουν. Δεν κοιμούνται. Ξαγρυπνούν. Και σε ξυπνάνε. Μεταφέρουν μυρωδιές και αναμνήσεις, φόβους κι όνειρα. Λίγο παγωμένοι τις περισσότερες φορές, βοριάδες, ορμούν απ΄ το παράθυρο και σ΄ ανατριχιάζουν. Μην κλείσεις το παράθυρο. Κάπως δροσεροί κάποιες άλλες, δυτικοί άγριοι επισκέπτες, λικνίζουν τις κουρτίνες και σε χαϊδεύουν. Μην τους πιστέψεις. Αμυδρά ζεστοί, ελάχιστες καταδεκτικότητες του νότου, σε κουκουλώνουν ασφυκτικά. Σε πνίγουν γοητευτικά. Το νου σου. Τους παίρνεις με βαθιά ανάσα, τους δίνεις με βαρύ αναστεναγμό. Δεν τους βλέπεις. Δεν τους ακούς. Δεν τους μιλάς. Δεν τους μοιράζεις. Τους κουβαλάς μες στην ανάσά σου. Τους προϋποθέτεις. Σε προϋποθέτουν.
Μεγάλη ιστορία.

 

Πηγή εικόνας του άρθρου: http://www.flickr.com/photos/maldoit/62158548/

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Πώς να κάνω copy-paste του κομματιού που μου άρεσε περισσότερο (κατά την προσφιλή μου συνήθεια;) Το κείμενο της Θέδας Καϊδόγλου είναι ολόκληρο για copy-paste – από την αρχή ως το τέλος!
    Έξυπνο, καλογραμμένο, με δυνατές αλήθειες δοσμένες με μοναδικό χιούμορ! Ένα χιούμορ που αρκείται στο να φιλτράρει τη σκληράδα τους χωρίς να τις ακυρώνει, να τις ξεφτίζει!
    Θέδα φίλη μου, συγχαρητήρια για το εξαιρετικό σου κείμενο που, πραγματικά, μου έφτιαξε τη μέρα! Να είσαι καλά!

    Απάντηση
    • theda

      Τιμή μου να μιλάτε έτσι εσείς για μένα.
      Εσείς, λοιπόν, μου φτιάξατε τη μέρα.

      Απάντηση
  2. Πασχάλης

    οι απόψεις σου με συγκλονίζουν και οι περιγραφές σου είναι εξαιρετικές.
    χαιρόμαστε να διαβάζουμε δημιουργίες σαν κι αυτές.
    καλημέρα

    Απάντηση
  3. katia

    υπέροχη ιδέα να παρουσιάσεις τους ανθρώπους σαν να είναι οι τρεις καταστάσεις της ύλης…..
    και το τραγικό είναι ότι πράγματι όλα αυτά δεν απέχουν από την πραγματικότητα

    Απάντηση
  4. theda

    και η φυσική δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου..:-)

    Απάντηση
  5. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Τι να προσθέσω εγώ! Οι παραπάνω φίλες και φίλοι τα είπαν τόσο όμορφα. Εκείνο που θέλω να τονίσω και εγώ είναι η εξαιρετική πρωτοτυπία της ιδέας. Θα τολμούσα μα πω ότι “ζήλεψα” με την πολύ καλή έννοια της λέξης. Και δεν είναι μόνο η ιδέα, είναι και η ανάπτυξη είναι η και η αφήγηση είναι και οι εικόνες που γεννιούνται.. Πάντως εγώ ήδη προσπαθώ να δω σε ποια από τις μορφές της ύλης ανήκω σαν προσωπικότητα.. Θέδα σε βεβαιώνω ότι μας έδωσες ένα από ωραιότερα κείμενα που εγώ τουλάχιστον έχω διαβάσει! Να σαι πάντα καλά.

    Απάντηση
  6. theda

    Ευχαριστώ πολύ. Η γνώμη των ομότεχνων μετράει. Να είστε κι εσείς καλά!

    Απάντηση
  7. xrisa

    Πραγματικά είσαι τόσο μα τόσο εκφραστική! Γράφεις πραγματικά υπέροχα και βρίσκω τον εαυτό μου παντού.. Είναι πολύ ωραίο μερικές φορές να βλέπεις ότι υπάρχουν τόσοι εκεί έξω που σου μοιάζουν τελικά….

    Απάντηση
  8. theda

    Να είσαι καλά. Συμφωνώ, είναι πολύ ωραίο να ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα. Ισχυρό αντίδοτο στη μοναξιά.

    Απάντηση
  9. φαιη

    Μου αρέσει πολύ έτσι όπως ”χρωμάτισες” τους καθημερινούς ανθρώπους και τις πράξεις τους..Συμφωνώ τόσο πολύ μαζί σου!!

    Απάντηση
  10. theda

    Γεια σου, Φαίη. Ελπίζω να τα καταφέρνεις καλά με τα υγρά, τα στερεά και τα αερικά, που σε περιστοιχίζουν.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου