Επιλέξτε Page

Τελευταίο θρανίο

6.05.2016

school_desk

Έτρεχα πανικόβλητος στο δρόμο. Έπρεπε να την προλάβω. Η καρδιά μου χτυπούσε πιο γρήγορα και από τα βήματά μου. Πιο γρήγορα και από τα λαχανιάσματά μου.

«Πού να τρέξεις παλιόγερε», σκεφτόμουν. «Τόσο καιρό λες και ξε-λες ότι θα γυμναστείς αλλά όλο το αναβάλεις. Τρέχα τρέχα γεροξεκούτη η Αγάπη φεύγει. Και εσύ πίσω. Πάντα πίσω. Τελευταίο θρανίο. Κάνεις τον σπουδαίο. Τον αδιάφορο. Σαν εκείνους τους γόηδες των τελευταίων θρανίων. Που δε θα σηκώσεις χέρι να ρωτήσεις. Που δε θα δώσεις ποτέ μια απάντηση. Που θα πετάς καμιά ατάκα για να σε κοιτάνε στα κρυφά τα κορίτσια να χαχανίζουν.

Εκεί τελευταίος. Πρώτος μα τελευταίος. Αυτό βρε ηλίθιε δεν το κατάλαβες ποτέ. Έχτιζες με την πρωτιά σου την τελευταία σου θέση. Σε τι; Παντού. Μα τώρα δε σε νοιάζει το παντού. Σε νοιάζει εκείνη. Και εσύ. Και τα αδύναμα πόδια σου. Τι είναι αυτό; Καρδιά; Πονάς; Αφού σου είπε πως δεν έχεις και έσπασε την κούπα σου. Ναι την κούπα σου. Εκείνη που έπινες επειδή είχε πιει εκείνη πρώτη φορά. Μα δεν της είπες ποτέ γιατί την αγαπάς αυτή την κούπα. Σπαστικά της ζητούσες πάντα, σχεδόν υστερικά, να σου δίνει εκείνη πάντα να πιεις τον καφέ σου. Εξηγήσεις. Δεν έδινες ποτέ. Τι να εξηγήσεις. Σάμπως ήξερες και τι πρέπει να εξηγήσεις.

Φεύγει. Έφυγε. Πού πάει; Πόσο γρήγορο βήμα είναι αυτό που έχει. Τσακάλι. Πιάνονται τα τσακάλια; Χωράνε στα σπίτια; Χωράνε στα σπίτια τέτοιων γεροξεκούτηδων σαν και την αφεντιά σου; Μπα. Και τότε τι τρέχεις; Τρέχεις για να φτάσεις τι; Το άπιαστο; Σου το είπε ένα βράδυ. Η αγάπη δεν πιάνεται. Ο έρωτας πουλί νυχτερινό και απόδημο. Κάποια στιγμή θα φύγει και εσύ θα μείνεις πίσω. Θυμωμένα στο έλεγε. Σαν παιδί θυμωμένο που δίνει μια άρνηση για να πάρει μια θέση. Που λέει όχι για να ακούσει ναι. Μα εσύ συμφώνησες και γύρισες πλευρό. Τι να εξηγείς. Εξηγήσεις. Τι εξηγήσεις. Δεν είσαι καλός σε αυτά. Και σε τι είσαι; Σάμπως ξέρεις;»

Κρατήθηκα ξέπνοος από το πρεβάζι ενός παραθύρου μιας μονοκατοικίας. Την έβλεπα να χάνεται. Μα δε μπορούσα πια να ακολουθήσω. Ο πόνος στην καρδιά μεγάλωνε. Τράβαγα το πουκάμισό μου και το πίεζα για να σταματήσει. Δεν ξέρω τι πονούσε περισσότερο. Που έφευγε ή που έμενα πίσω; Πάντα πίσω. Εκεί στο τελευταίο θρανίο.

Το μισάνοιχτο παραθύρι έβγαζε μυρωδιές. Για λίγο έκλεισα τα μάτια. Μπορεί και για πολύ δεν ξέρω. Για λίγο μας είδα εκεί μέσα. Σε μια μονοκατοικία μικρή όπως μου ζητούσε συχνά. Μοσχομύριζε κοκκινιστό με πατάτες και μπόλικη κανέλα από τα χεράκια της και το περιμέναμε αγκαλιά να ετοιμαστεί πίνοντας ένα από τα βαριά μας τα χειμερινά κόκκινα από το κελάρι. Σφίγγαμε την κουβέρτα που μοιραζόμασταν πάνω μας και φιλιόμασταν τρυφερά. Το σώμα της ακουμπούσε σχεδόν ολόκληρο πάνω μου. Μια χούφτα γυναίκα ήταν, της έλεγα και εγώ η παλάμη της. Μουσική από Preisner συνόδευε τη μεσημεριανή μας ώρα. Χαμένοι στο χρόνο εξαφανισμένοι. Τίποτα δεν υπήρχε πια. Ούτε λόγια. Ούτε ρολόγια. Ούτε ομιλίες από εκείνες τις βαρετές. Μιλούσαν οι σιωπές μας. Σε αγαπάω της είπα και την έσφιξα ακόμα πιο πολύ. Θέλω να είμαι ο πρώτος. Εκείνη χαμογέλασε. Ναι σου λέω, της είπα. Ο πρώτος. Ο πρώτος σε όλα. Ο πρώτος στη σκέψη σου. Ο πρώτος στα λόγια σου. Ο πρώτος σου χτύπος. Ο πρώτος στη ζωή σου…»

Ο ήχος από το άνοιγμα του παραθύρου με ξύπνησε απότομα.

-Είστε καλά κύριε; Θέλετε κάποια βοήθεια;

Ένα ζευγάρι νέων με κοίταζε ανήσυχο. Ήταν και το θέαμα βλέπεις ανήσυχο. Κρατούσα το πρεβάζι και βαριανάσαινα με το ένα χέρι στην καρδιά πάνω, που μου έφευγε. Η μυρωδιά από το παράθυρο σχεδόν η ίδια που ονειρεύτηκα μα τόσο ξένη. Ξένη ζωή. Ξένος έρωτας. Δεν ήταν δικός μου. Δεν ήμουν ο πρώτος. Ούτε καν ο δεύτερος. Ήμουν εγώ στο πρεβάζι. Τελευταίος και ασθενικός. Με μια σκάρτη καρδιά ασθενική κι αυτή, λειψή.

Τελευταίος ναι και καταϊδρωμένος. Αφήνοντας μια τελευταία πνοή μου κοιτάζοντας πλέον ένα άδειο τοπίο μπροστά μου χωρίς εκείνη. Η φιγούρα της είχε χαθεί. Τα στενά είχαν φτωχύνει. Η ματιά μου είχε φτωχύνει. Τελευταία η πνοή μου. Πνοή του έρωτα. Και εκείνη τελευταία λοιπόν. Τελευταίες σκέψεις.

Ένα τέλος και εγώ η τελεία του. Και τα αποσιωπητικά μαζί…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

22 σχόλια

22 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Καλημέρα Μάχη! Τι εφιάλτης κι αυτός! Να κάνεις αναδρομές και να μετράς λάθη. Λόγια που δεν είπες, πράξεις που δεν έκανες. Και καλά να είσαι νέος. Αλλά να έχεις γεράσει και να μην μπορείς να τρέξεις για να φτάσεις αυτό που έχασες; Κείμενο για προβληματισμό.

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Δεν ξέρω τι πονούσε περισσότερο. Που έφευγε ή που έμενα πίσω;”

    Το πρώτο… το δεύτερο… και τα δυο… κι όλα εκείνα που χάθηκαν μέσα στον άκρατο εγωισμό…
    Εξαιρετικό όπως πάντα, Μάχη μου!

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μάχη μου,
    Με συγκλόνισες…όπως το συνηθίζεις…
    αφού απ’ αγάπη κι έμπνευση σαν την πηγή αναβλύζεις…
    Μια ιστορία όμορφη για αγάπη που μιλάει …
    την κάνει την καρδούλα μας…άτακτα να χτυπάει…
    ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!!!

    Απάντηση
  4. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Σήμεραδεν θα σταθώ στο story που ουτως ή άλλως είναι όμορφο μα στις εκφράσεις σου που με γοήτευσαν για την ευρηματικότητά τους:” η καρδιά μου έτρεχε πιο γρήγορα από τα βήματά μου”,”μια χούφτα γυναίκα και εγώ η παλάμη της.” ”ένα τέλος κι’ εγώ η τελεία του”…ΤΙ να σου πω και μόνο γι’ αυτά, δέκα με τόνο κοριτσι αγαπημένο μου.

    Απάντηση
  5. Μάρθα Δήμου

    Απ’ την αρχή ως το τέλος έκανες την καρδιά μου να χτυπά και ν’ακολουθεί τον ήρωα στην τραγική του τελευτή. Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  6. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ δυνατό κείμενο…πολύ σημαντικά τα μηνύματα…. Εύγε Μάχη μου!!!Καλημέρα!!

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Χρισστίνα μου, ναι βασανιστικά τα ανομολόγητα κρυμμένα πίσω απο εγωισμούς. Ο χρόνος δε συγχωρεί συνήθως. Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ Κ. Βάσω. Αυτός ο εγωισμός που δε μας αφήνει να γευτούμε όσα επιθυμούμε…πόσο άδικος για εμάς και για τους άλλους. Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Αχ κυρία Χρυσούλα και να ξέρατε με πόση χαρά διαβάζω πάντα τα σχόλιά σας! Σούστα χορεύει το κρητικό μου αίμα. Να στε πάντα καλά. Σας ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  10. Μάχη Τζουγανάκη

    Γλυκιά μου Λένα…σε ευχαριστώ για το όμορφο αγκάλιασμά σου στα κείμενά μου! Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  11. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια Κ.Δήμου. Χαίρομαι που σας συνεπήρε…αλλά πιο πολύ χάρηκα με την οικειότητα που αναφέρατε κάπου αλλού 😉 Την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  12. Σοφία Ντούπη

    Κάθε φορά που μοιράζεσαι κάτι μαζί μας, λέω αυτό είναι το καλύτερό της!!! Αυτό… μ’ άγγιξε πιο πολύ!!! Τώρα μετά από τόσο καιρό μοιρασιάς κι αγάπης, είμαι σίγουρη πια ότι δεν θα πάψεις ποτέ να μ’ αγγίζεις, να με ξεκλειδώνεις και να με συγκλονίζεις !!!

    Απάντηση
  13. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πόσο πονούν κάποιες αναμνήσεις και πόσο ζωντανές εμφανίζονται ακόμη κι αν είναι οι τελευταίες…
    Καλησπέρα Μάχη!

    Απάντηση
  14. Μάχη Τζουγανάκη

    Έλενα ναι… επώδυνες ιδίως όταν μπαίνουν οι τίτλοι τέλους…Καλό σου Σαββατοκύριακο

    Απάντηση
  15. whitedwarf4

    Εξαιρετικά όμορφο…!
    Σου είναι τόσο εύκολο να μας κερδίζεις…. εμάς τους αναγνώστες σου.

    Απάντηση
  16. Αθηνά Μαραβέγια

    Ένα πανεμορφο κείμενο, μ’ ένα ανείπωτο καλπασμό, με εικόνες και μυρωδιές, μα πάνω απ’ όλα, με ψυχή!!!
    Συγκλονιστικό, όπως πάντα και σ’ ευχαριστώ για την τόση ομορφιά που μας χαρίζεις!!!

    Απάντηση
  17. Μάχη Τζουγανάκη

    Αθηνά μου σε ευχαριστώ πολύ για το πέρασμά σου και για τα τόσο όμορφα λόγια που μου χαρίζεις και εσύ! Να σαι πάντα καλά!! Καλή Κυριακή!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου