Τετάρτη

27.07.2016

door_sky

Φρένο.

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα. Κόκκινο.

Κάτι μηχανάκια μπροστά, να του σπάνε τα νεύρα συνήθως στα φανάρια, λες και του έκλειναν το δρόμο – καλά, αυτό έκαναν, αλλά όχι μόνιμα! Προς τί τόση τσαντίλα; Κανά άλλο συναίσθημα, έτσι για αλλαγή, υπάρχει;

Άνοιξε το ραδιόφωνο και μέτρησε σταθμούς και υπομονή. Βρήκε κάτι, πάτησε γκάζι, έφυγε. Σκέφτηκε τη Ζωή. Σιγά που θα αργούσε να τρυπώσει με τον τρόπο της στη διαδρομή δουλειά – σπίτι… Σιγά που δεν θα έστριβε στο τέλος του δρόμου προς το σπίτι της, αντί για το δικό του.

«Κοφ’ το». Ναι, δώσε οδηγίες τάχα, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται κάτι μήνες, φιλαράκο. Χιλιόμετρα και στιγμές. Η Ζωή να σε διώχνει, εσύ να θέλεις να μείνεις – θέλεις; Τραβάει μεγάλο ζόρι με την υγεία της για μήνες. Πριν η ζωή με τη Ζωή ήταν αλλιώς. Γελούσε, έπαιζε, τον τραβούσε από τα σκοτάδια του σε μια χαρά που – ξέρω ‘γω; - του ταίριαζε, τον άλλαζε, τον χρωμάτιζε. Όπως θέλεις, πες το. Πάντως, μετά τις ιατρικές εξετάσεις της τον περασμένο Ιούλιο, το καλοκαίρι ξεθώριασε, η σκηνή κρύφτηκε στο πατάρι, τα εισιτήρια για την Ανάφη τα τσαλάκωσε εκείνη και τα πέταξε, εκείνος τα μάζεψε και τα ‘κρυψε σ’ ένα συρτάρι. Όλα στο συρτάρι μπήκαν. Τον έβγαλε από τη ζωή της κακήν κακώς.

«Δεν θέλω ήρωες» του είπε. «Δεν αντέχω να σηκώσω την αγωνία κανενός άλλου, ούτε καν τη δική μου. Φεύγεις.»

Αν ήταν διαφορετικά, θα το είχαν παίξει το ματσάκι. Αν δεν είχε μείνει κόκαλο να προσπαθεί να καταλάβει τι σκατά του λέει, θα είχε αντιδράσει. Τίποτα. Τα μάζεψε και πήγε σπίτι του. Και η Ζωή κοπάνησε πίσω του την πόρτα. Και σίγουρα ξέσπασε πριν πιάσει εκείνος το τιμόνι, την ήξερε…

Έκανε ό,τι του είπε για μήνες, μάθαινε από τη μάνα της τα νέα, από φίλους… Κόλωναν και οι άλλοι, τί να μεταφέρουν; Ως πού ήταν τα όρια; Ποια ήταν η απάντηση στο «Εγώ είμαι, ρε Ζωή. Δεν είναι παιχνίδι, είμαστε μαζί σ’ αυτό…»

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα.

Αντιπόλεως 54. Σπίτι της. Παράθυρα ορθάνοιχτα.

«‘Ολα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου» ψιθύρισε.

Χειρόφρενο. Δέκα βήματα, χέσ’ το κουδούνι - κλειδιά στο χέρι.

Κοίταξε ψηλά κάτι σύννεφα που πάλευαν να βρουν αέρα.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    όλα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου…

    γουστάρω αυτήν την επιμονή που δίνει η αγάπη Ρέα…
    ωραία Τετάρτη…

    Απάντηση
    • Rea Zacharia

      Όπως έλεγε ο Αχιλλέας Παράσχος “παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ’ ἀγαπᾷς”… Να μένεις και να επιμένεις στα δύσκολα, να αξιώνεις. Να στηρίζεις ό,τι αγαπάς, αλλιώς τί;
      Ευχαριστώ και πάλι, Μάχη μου.

      Απάντηση
  2. Χρήστος Σταυριανόπουλος

    Άλλο ένα από τα κείμενα της Ρέας Ζαχαριά που με καθήλωσε μέχρι τελευταίας τελείας. Δυνατή σε εικόνεςΖωντανοί και με φρεσκάδα στιγμής οι διάλογοι.Ναι ήταν τόσο όσο έπρεπε σαν κείμενο. Περιμένω τα επόμενα της. Καλοτάξιδη μαζί με τον γραπτό λόγο της. Την θαυμάζω.

    Απάντηση
    • Z. Boviatsi

      ……………………
      εγώ πολύ τη θαυμάζω δεν υπάρχουν λόγια τέλεια!!!!!

      Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ αυτή η Ζωή…Πόση δύναμη…!!!Μα πιότερη δύναμη έχει ο επιμένων…Κι έχω την αίσθηση πως και πάλι θα νικήσει…Αγάπη είν αυτή…Όχι λόγια…ΕΡΓΑ….!!?
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ…Το *έζησα* το κείμενό σας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου