Τετάρτη

Δημοσίευση: 27.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

door_sky

Φρένο.

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα. Κόκκινο.

Κάτι μηχανάκια μπροστά, να του σπάνε τα νεύρα συνήθως στα φανάρια, λες και του έκλειναν το δρόμο – καλά, αυτό έκαναν, αλλά όχι μόνιμα! Προς τί τόση τσαντίλα; Κανά άλλο συναίσθημα, έτσι για αλλαγή, υπάρχει;

Άνοιξε το ραδιόφωνο και μέτρησε σταθμούς και υπομονή. Βρήκε κάτι, πάτησε γκάζι, έφυγε. Σκέφτηκε τη Ζωή. Σιγά που θα αργούσε να τρυπώσει με τον τρόπο της στη διαδρομή δουλειά – σπίτι… Σιγά που δεν θα έστριβε στο τέλος του δρόμου προς το σπίτι της, αντί για το δικό του.

«Κοφ’ το». Ναι, δώσε οδηγίες τάχα, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται κάτι μήνες, φιλαράκο. Χιλιόμετρα και στιγμές. Η Ζωή να σε διώχνει, εσύ να θέλεις να μείνεις – θέλεις; Τραβάει μεγάλο ζόρι με την υγεία της για μήνες. Πριν η ζωή με τη Ζωή ήταν αλλιώς. Γελούσε, έπαιζε, τον τραβούσε από τα σκοτάδια του σε μια χαρά που – ξέρω ‘γω; - του ταίριαζε, τον άλλαζε, τον χρωμάτιζε. Όπως θέλεις, πες το. Πάντως, μετά τις ιατρικές εξετάσεις της τον περασμένο Ιούλιο, το καλοκαίρι ξεθώριασε, η σκηνή κρύφτηκε στο πατάρι, τα εισιτήρια για την Ανάφη τα τσαλάκωσε εκείνη και τα πέταξε, εκείνος τα μάζεψε και τα ‘κρυψε σ’ ένα συρτάρι. Όλα στο συρτάρι μπήκαν. Τον έβγαλε από τη ζωή της κακήν κακώς.

«Δεν θέλω ήρωες» του είπε. «Δεν αντέχω να σηκώσω την αγωνία κανενός άλλου, ούτε καν τη δική μου. Φεύγεις.»

Αν ήταν διαφορετικά, θα το είχαν παίξει το ματσάκι. Αν δεν είχε μείνει κόκαλο να προσπαθεί να καταλάβει τι σκατά του λέει, θα είχε αντιδράσει. Τίποτα. Τα μάζεψε και πήγε σπίτι του. Και η Ζωή κοπάνησε πίσω του την πόρτα. Και σίγουρα ξέσπασε πριν πιάσει εκείνος το τιμόνι, την ήξερε…

Έκανε ό,τι του είπε για μήνες, μάθαινε από τη μάνα της τα νέα, από φίλους… Κόλωναν και οι άλλοι, τί να μεταφέρουν; Ως πού ήταν τα όρια; Ποια ήταν η απάντηση στο «Εγώ είμαι, ρε Ζωή. Δεν είναι παιχνίδι, είμαστε μαζί σ’ αυτό…»

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα.

Αντιπόλεως 54. Σπίτι της. Παράθυρα ορθάνοιχτα.

«‘Ολα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου» ψιθύρισε.

Χειρόφρενο. Δέκα βήματα, χέσ’ το κουδούνι - κλειδιά στο χέρι.

Κοίταξε ψηλά κάτι σύννεφα που πάλευαν να βρουν αέρα.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Το γράμμα

Το γράμμα

«Όμορφη μέρα η σημερινή. Σηκώθηκα από νωρίς και βοήθησα τον πατέρα μου στο πότισμα του κήπου. Μ’ αρέσει τόσο πολύ να πιτσιλιέμαι με το νερό και να γίνομαι και ’γω ένα με τα λουλούδια. Ευτυχώς που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και δεν με είδε η μητέρα με τις λάσπες, γιατί...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το γράμμα

Το γράμμα

«Όμορφη μέρα η σημερινή. Σηκώθηκα από νωρίς και βοήθησα τον πατέρα μου στο πότισμα του κήπου. Μ’ αρέσει τόσο πολύ να πιτσιλιέμαι με το νερό και να γίνομαι και ’γω ένα με τα λουλούδια. Ευτυχώς που πρόλαβα να κάνω μπάνιο και δεν με είδε η μητέρα με τις λάσπες, γιατί...

Γιατί έφτασε λειψό, το μύρο των Μάγων στον Χριστό;

Γιατί έφτασε λειψό, το μύρο των Μάγων στον Χριστό;

Η μέρα έφευγε γρήγορα, δίνοντας τη θέση της στις σκιές της νύχτας, καθώς το καραβάνι, που είχε βρει, στο πρώτο φως της αυγής, φιλόξενη στέγη στις σκηνές των Βεδουΐνων, ετοιμαζόταν να πάρει ξανά τον δρόμο του. Ο νεότερος από τους επικεφαλής, ο Βαλτάσαρ ο Αιθίοπας,...

Άλλος για τη νεκροφόρα…

Άλλος για τη νεκροφόρα…

Η επιχείρηση ονομαζόταν «Η Αιώνια Γαλήνη», όνομα ταιριαστό για Γραφείο Κοινωνικών Εκδηλώσεων, κοινώς Γραφείο Κηδειών. Τρεις γενιές, απ' τον παππού στον εγγονό, με φιλότιμη εργασία και καλές δημόσιες σχέσεις, το καθιέρωσαν στην τοπική αγορά της επαρχιακής πόλης.  Είχαν...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    όλα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου…

    γουστάρω αυτήν την επιμονή που δίνει η αγάπη Ρέα…
    ωραία Τετάρτη…

    Απάντηση
    • Rea Zacharia

      Όπως έλεγε ο Αχιλλέας Παράσχος “παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ’ ἀγαπᾷς”… Να μένεις και να επιμένεις στα δύσκολα, να αξιώνεις. Να στηρίζεις ό,τι αγαπάς, αλλιώς τί;
      Ευχαριστώ και πάλι, Μάχη μου.

      Απάντηση
  2. Χρήστος Σταυριανόπουλος

    Άλλο ένα από τα κείμενα της Ρέας Ζαχαριά που με καθήλωσε μέχρι τελευταίας τελείας. Δυνατή σε εικόνεςΖωντανοί και με φρεσκάδα στιγμής οι διάλογοι.Ναι ήταν τόσο όσο έπρεπε σαν κείμενο. Περιμένω τα επόμενα της. Καλοτάξιδη μαζί με τον γραπτό λόγο της. Την θαυμάζω.

    Απάντηση
    • Z. Boviatsi

      ……………………
      εγώ πολύ τη θαυμάζω δεν υπάρχουν λόγια τέλεια!!!!!

      Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ αυτή η Ζωή…Πόση δύναμη…!!!Μα πιότερη δύναμη έχει ο επιμένων…Κι έχω την αίσθηση πως και πάλι θα νικήσει…Αγάπη είν αυτή…Όχι λόγια…ΕΡΓΑ….!!?
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ…Το *έζησα* το κείμενό σας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου