Τετάρτη

27.07.2016

door_sky

Φρένο.

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα. Κόκκινο.

Κάτι μηχανάκια μπροστά, να του σπάνε τα νεύρα συνήθως στα φανάρια, λες και του έκλειναν το δρόμο – καλά, αυτό έκαναν, αλλά όχι μόνιμα! Προς τί τόση τσαντίλα; Κανά άλλο συναίσθημα, έτσι για αλλαγή, υπάρχει;

Άνοιξε το ραδιόφωνο και μέτρησε σταθμούς και υπομονή. Βρήκε κάτι, πάτησε γκάζι, έφυγε. Σκέφτηκε τη Ζωή. Σιγά που θα αργούσε να τρυπώσει με τον τρόπο της στη διαδρομή δουλειά – σπίτι… Σιγά που δεν θα έστριβε στο τέλος του δρόμου προς το σπίτι της, αντί για το δικό του.

«Κοφ’ το». Ναι, δώσε οδηγίες τάχα, αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται κάτι μήνες, φιλαράκο. Χιλιόμετρα και στιγμές. Η Ζωή να σε διώχνει, εσύ να θέλεις να μείνεις – θέλεις; Τραβάει μεγάλο ζόρι με την υγεία της για μήνες. Πριν η ζωή με τη Ζωή ήταν αλλιώς. Γελούσε, έπαιζε, τον τραβούσε από τα σκοτάδια του σε μια χαρά που – ξέρω ‘γω; - του ταίριαζε, τον άλλαζε, τον χρωμάτιζε. Όπως θέλεις, πες το. Πάντως, μετά τις ιατρικές εξετάσεις της τον περασμένο Ιούλιο, το καλοκαίρι ξεθώριασε, η σκηνή κρύφτηκε στο πατάρι, τα εισιτήρια για την Ανάφη τα τσαλάκωσε εκείνη και τα πέταξε, εκείνος τα μάζεψε και τα ‘κρυψε σ’ ένα συρτάρι. Όλα στο συρτάρι μπήκαν. Τον έβγαλε από τη ζωή της κακήν κακώς.

«Δεν θέλω ήρωες» του είπε. «Δεν αντέχω να σηκώσω την αγωνία κανενός άλλου, ούτε καν τη δική μου. Φεύγεις.»

Αν ήταν διαφορετικά, θα το είχαν παίξει το ματσάκι. Αν δεν είχε μείνει κόκαλο να προσπαθεί να καταλάβει τι σκατά του λέει, θα είχε αντιδράσει. Τίποτα. Τα μάζεψε και πήγε σπίτι του. Και η Ζωή κοπάνησε πίσω του την πόρτα. Και σίγουρα ξέσπασε πριν πιάσει εκείνος το τιμόνι, την ήξερε…

Έκανε ό,τι του είπε για μήνες, μάθαινε από τη μάνα της τα νέα, από φίλους… Κόλωναν και οι άλλοι, τί να μεταφέρουν; Ως πού ήταν τα όρια; Ποια ήταν η απάντηση στο «Εγώ είμαι, ρε Ζωή. Δεν είναι παιχνίδι, είμαστε μαζί σ’ αυτό…»

Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα.

Αντιπόλεως 54. Σπίτι της. Παράθυρα ορθάνοιχτα.

«‘Ολα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου» ψιθύρισε.

Χειρόφρενο. Δέκα βήματα, χέσ’ το κουδούνι - κλειδιά στο χέρι.

Κοίταξε ψηλά κάτι σύννεφα που πάλευαν να βρουν αέρα.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    όλα τα άλλα άνοιξέ τα μόνος σου…

    γουστάρω αυτήν την επιμονή που δίνει η αγάπη Ρέα…
    ωραία Τετάρτη…

    Απάντηση
    • Rea Zacharia

      Όπως έλεγε ο Αχιλλέας Παράσχος “παντοῦ ὑπάρχει θάνατος· ἐδῶ νὰ μ’ ἀγαπᾷς”… Να μένεις και να επιμένεις στα δύσκολα, να αξιώνεις. Να στηρίζεις ό,τι αγαπάς, αλλιώς τί;
      Ευχαριστώ και πάλι, Μάχη μου.

      Απάντηση
  2. Χρήστος Σταυριανόπουλος

    Άλλο ένα από τα κείμενα της Ρέας Ζαχαριά που με καθήλωσε μέχρι τελευταίας τελείας. Δυνατή σε εικόνεςΖωντανοί και με φρεσκάδα στιγμής οι διάλογοι.Ναι ήταν τόσο όσο έπρεπε σαν κείμενο. Περιμένω τα επόμενα της. Καλοτάξιδη μαζί με τον γραπτό λόγο της. Την θαυμάζω.

    Απάντηση
    • Z. Boviatsi

      ……………………
      εγώ πολύ τη θαυμάζω δεν υπάρχουν λόγια τέλεια!!!!!

      Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ αυτή η Ζωή…Πόση δύναμη…!!!Μα πιότερη δύναμη έχει ο επιμένων…Κι έχω την αίσθηση πως και πάλι θα νικήσει…Αγάπη είν αυτή…Όχι λόγια…ΕΡΓΑ….!!?
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ…Το *έζησα* το κείμενό σας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου