Αρχική › Δημιουργοί › Ζ › Ρέα Ζαχαριά
Δημιουργός
Το πιο πρόσφατο
Περίμενες Γωνίας και Δρόμου κάτι. Εννοείται πως σε είχα στήσει. Εννοείται πως δεν έφταιγα. «Έχω σαράντα δύο λεπτά» είπες, τσαλαπατώντας το τσιγάρο και μια προσπάθεια καλής διάθεσης. Να σου πω; Το αφήνουμε; Με τραβούσες προς το φανάρι, γύρισες με κοίταξες, ξαφνικά χαμογέλασες και σου είπα: «Σαράντα ένα και είσαι κόπανος». Μου…
Διαβάστε →Μετρούσε τα άλφα της μέρας της πάνω από έναν καφέ καραβίσιο κυριολεκτικά. Απλωμένη στο κατάστρωμα, με το σκυλί να χουζουρεύει στα πόδια της, αέρα στα μαλλιά της κι έναν παλμό να ξεφεύγει από τους…
Σκέψεις σαν ιστοί
μα ν’ αφήνουμε ανοίγματα·
να αλλάζουν σχήμα …
συλλογικόεκδόσεις: τοβιβλίοσελίδες: 304ISBN: 978-618-82415-5-8
Σε μια πόλη με φωτάκια, καράβια και ρόδες, περπατούσα για ώρες στις σκοτεινές της γωνίες. Έβρισκα καφενεδάκια και τρύπωνα σαν αρουραίος στ' αμπάρια. Κουβαλούσα μηχανή και βιβλία και τα αράδιαζα μπρος…
Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα. Κόκκινο.
Εκείνη το επιλέγει. Όχι ότι δεν έχουν υπάρξει και μερικές που μ’ έκρυψε κάτω από το κρεβάτι της, ενοχικά, θυμωμένα θαρρείς. Αλλά εγώ προτιμώ τη θέση μου… Εκεί, δίπλα στο τσίγκινο γλαστράκι με τη…
Έχω αργήσει, εννοείται… Τίποτα δεν πάει καλά κι αναρωτιέμαι στωικά αν φταίει η μαγνητική καταιγίδα, όπως είπε η Άννα. ‘Oλα τα ξέρει αυτό το κορίτσι… Μου τα μετέφερε όπως τ’ άκουσε στις ειδήσεις ή…
Η Μαίρη πάλι άφησε τα αποτσίγαρα στο τασάκι και το τασάκι στον κοινόχρηστο χώρο. Πάμε ξανά: η Μαίρη δεν άδειασε το γεμάτο κωλοτασάκι της και το πρωί βρωμούσε τόσο πολύ το καθιστικό που σηκώθηκα κι…
Το περίμενα. Το προτιμούσα, βασικά. Μετά τη χθεσινή νύχτα, ήθελα το δικό μου χρόνο με σένα, μακριά από σένα. Ήθελα να μείνω μόνη μου σ’ ένα σπίτι που για μια βδομάδα θα γινόταν δικό «μας».
