Ροζ της στάχτης

Ροζ της στάχτης
austrey_rea_zaharia

Φωτογραφία: Ρέα Ζαχαριά

 

Τις νύχτες μένω εκτός…

Εκείνη το επιλέγει. Όχι ότι δεν έχουν υπάρξει και μερικές που μ’ έκρυψε κάτω από το κρεβάτι της, ενοχικά, θυμωμένα θαρρείς. Αλλά εγώ προτιμώ τη θέση μου… Εκεί, δίπλα στο τσίγκινο γλαστράκι με τη μέντα. Έξω. Στο μπαλκόνι με τις σκιές από τα πράσινα φύλλα.

Πώς το είπε το χρώμα μου να δεις; Κάποια μέρα, χρόνια τώρα, σε μια φίλη που με αλλάζουν χέρια… «Ροζ της στάχτης».

- Ροζ βρώμικο, της είπε η φίλη. Ροζ σκοτεινό…

- Ροζ της στάχτης, επέμενε η δικιά μου και στράβωσε. Απαλό, αδιάφανο, σαν να καταπίνει μυστικά και να τα τυλίγει με το φως της αθωότητας.

Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σε θέση να καταπιώ τίποτα. Είμαι χρήσιμο, αυτό ναι, μου το χρεώνω. Στηρίζω το βάσανό τους στις ειδικές υποδοχές μου, σβήνουν πάνω μου νεύρα, γέλια, κλάματα, δυσκολίες, λίστες σούπερ μάρκετ… Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσα να σπάσω σε χίλια κομμάτια. Όχι, αλήθεια. Έχω δει άλλα να το παθαίνουν. Είχε δυο τρία ίδια σπαρμένα στο σπίτι. Ίδια… Τρόπος του λέγειν. Όχι ροζ της στάχτης· διάφανα, άλλο σχήμα, άλλο υλικό, που «κατάπιναν» άλλες ιστορίες. Πάντως, κάτω από το κρεβάτι της, δεν είχε, από όσο ξέρω, αφήσει κανένα από δαύτα. Εμένα μόνο.

Ήμουν δώρο. Τον θυμάμαι τον τύπο…

Δυσκολεύτηκε με τον τρόπο που οι άντρες επιλέγουν δώρο για το άλλο φύλο. Ξεκίνησε από τις κούπες, έριχνε το κεφάλι στο πλάι, απομακρυνόταν, ξαναπλησίαζε. Μου’ ριξε πέντε έξι ματιές πριν πλησιάσει. Είχε έκδηλη τη φάτσα του «μπααα», αλλά ζήτησε να με σηκώσουν από το ράφι.

Λοιπόν, οι άντρες σπάνια απλώνουν χέρι. Δεν αγγίζουν. Σκεφτόμουν πόσες μητρικές φωνές είχαν στοιχειώσει τα αγορίστικα σπασίματα ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους τόσο αδέξιους!

-Μπορώ; Εσείς, καλύτερα…

Λίγες λέξεις, πολλά νοήματα. Κρύσταλλο Βοημίας, του είπε η πωλήτρια. Το χρώμα του λέγεται Ροζ της Στάχτης, πρωτότυπο δώρο για γυναίκα…

-Είναι πρωτότυπη γυναίκα, ψέλλισε.

Τον συμπάθησα. Είχε ένα φως όταν μιλούσε, σαν να ήταν Βοημίας και ο ίδιος. Με άγγιξε. Χέρια εύκαμπτα, λεπτά, νευρικά δάχτυλα, δυο τρία κιτρινισμένα κάπως…

-Αυτό. Για δώρο.

Τυλίχτηκα σε προστατευτικό χαρτί και μπήκα σε κουτί ακριβό. Έτσι έλεγαν οι πωλήτριες: Τα Βοημίας στα ακριβά κουτιά. Το κουτί σε χάρτινη τσάντα. Δεν έβλεπα πια τις εκφράσεις του.

Άκουσα τους πρώτους θορύβους στο σπίτι της. Ένιωσα την πρώτη ζεστασιά στα χέρια της. Αργούσε πολύ στο ξετύλιγμα, της το’ πε, άλλωστε:

-Μωρό μου, σοβαρά τώρα;; Θα το ξαναχρησιμοποιήσεις; Απλώς σκίσ’ το…

Του χαμογέλασε. Και ήθελα να μείνω εκεί. Δεν ξέρω πως είναι οι «πρωτότυπες» γυναίκες. Ξέρω πως γνώριζε το χρώμα μου πριν της το πει, από πού ήμουν πριν δει το αυτοκόλλητο πιστοποίησης, είχε ελαφρύ κράτημα και χαμογελούσε αβίαστα…

Τον αγκάλιασε χωρίς να μ’ αφήσει. Εκείνον τον άφησε, όμως. Και ζήσαμε δράματα.

Έμεινα μαζί τους σε δείπνα στη βεράντα, ανάμεσα σε αναμμένα κεριά και χαμηλά βλέμματα. Με άδειαζε στο τζάκι. Με έσπρωχνε απαλά κάτω από το κρεβάτι, αφού είχαν βρεθεί οι δυο τους στον κόσμο τους, με μοιράζονταν με την αγάπη τους να καίει περισσότερο από τις κάφτρες τους. Του πέταξε άλλα στον τοίχο να σκάσουν δίπλα του, εμένα ποτέ. Τον είδα να μαζεύει τα σπασμένα και να την κοιτάζει βαριά. Την ένιωσα να μ’ αρπάζει και να βρίσκει διέξοδο στη συνήθεια. Εκείνον να φεύγει, εκείνη να κλαίει πάνω μου σχεδόν. Γεύτηκα τα δάκρυά της, κύλησαν μέσα μου… Έγιναν γκρίζα λάσπη με τις στάχτες. Όχι τις ροζ. Τις άλλες. Εκείνες που δεν της άνοιγαν κανένα δρόμο, αλλά δεν το’ ξερε. Δεν ήθελε να το ξέρει…

Μετά, τα άγρυπνα βράδια… Διάβαζε για την πτυχιακή, εγώ δίπλα. Μιλούσε για εκείνον, εγώ στη μέση. Μίλησε και για άλλους, ποτέ έτσι, όμως. Ποτέ ξανά.

Με φροντίζει. Αφήνει το νερό να κυλάει πάνω μου και τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια σαν δάκρυα. Μετά με στεγνώνει. Με αφήνει στην ίδια θέση. Αυτό μου φαίνεται σαν όριο που βάζει στον εαυτό της. Έχει μπόλικα τέτοια… Τη βασανίζουν τα όρια, το έχει πει… Τα έχει ανάγκη . «Όλοι τα έχουμε», ο αντίλογος της φίλης της.

-Μα εσύ το παρακάνεις. Παρ’ τον. Μια κλήση είναι. Πόσο λάθος;

-Πολύ.

Την ξέρω τη φωνή της όταν βραχνιάζει. Δυσκολεύεται. Δεν κλαίει εύκολα. Βραχνιάζει, σαν να βγαίνει ο πόνος από τις λέξεις, κάνει γρέζι, σπάει.

Μια μέρα έσβησε πάνω μου όλη της την ανάγκη. Με άδειασε. Με ξαναγέμισε.

Τον κάλεσε. Με γρέζι στη φωνή και δυσκολία απίστευτη. Είπε μόνο: Μου λείπεις. Με κράτησε στο ύψος των ματιών και πέρασε το φως του λαμπατέρ πίσω μου να ρίξει ροζ της στάχτης χρώματα στο πρόσωπό της.

Τον άκουσα μέσα από το κινητό της να κομπιάζει. Μόνο που δεν είπε «Μπορώ; Εσείς καλύτερα…» Να μην την ακουμπήσει και σπάσει. Μα ήθελε να σπάσει! Ήθελε να μη ρωτήσει πριν την αγγίξει. Να απλώσει το χέρι, να τολμήσει. Να πει «σε θέλω για δώρο στον εαυτό μου, σ’ εμάς!» Την ένιωσα να μην αναπνέει σχεδόν…

Έκλεισε το κινητό της κι έπαιξε μαζί μου λίγο ακόμα με το φως, με απόλυτο σκοτάδι στα δικά της μάτια. Μείναμε όλη νύχτα εκτός. Με έσπρωξε κάτω από το κρεβάτι το ξημέρωμα.

Τρόμαξα η αλήθεια είναι. Έκανε μέρες να σκύψει να με μαζέψει. Άκουγα τα βήματα, το τρίξιμο του κρεβατιού, ένιωθα σχεδόν τη νύχτα της κι έμενα εκεί. Στ’ αζήτητα.

Όταν βρεθήκαμε πάλι, είχε γρέζι στο βλέμμα. Με φρόντισε ως συνήθως και μετά απρόσμενα με γέμισε νερό. Πήγαμε μαζί στη βεράντα. Το σπίτι ήταν αλλιώτικο. Πιο μαζεμένο, πιο ήσυχο, βραχνιασμένο κάπως…

Έκοψε γαρδένιες από τη γλάστρα στο βάθος και τις στόλισε μέσα μου. Κάμποσες, όσες χωρούσαν. Χαμογέλασε σαν «ροζ της στάχτης». Κάτι ψιθύρισε, κάτι τραγούδησε, με ακούμπησε στο τραπέζι κι έγραψε τη λίστα για τα ψώνια χωρίς ανάγκη, χωρίς βάσανο.

Τις νύχτες μένω εκτός…

Αλλά τις περισσότερες φορές μένει κι εκείνη μαζί μου. Διαβάζει, ακούει μουσική, ζωγραφίζει, καμιά φορά βουτάει τα πινέλα της στο νερό μου, το θολώνει, θολώνει και το βλέμμα της και μετά ξανά πάλι φως.

Δεν έσβησε ποτέ ξανά την ανάγκη της πάνω μου· έπαψε να είναι ανάγκη.

Δεν με έσπρωξε ξανά ποτέ κάτω από το κρεβάτι. Ακόμα κι όταν δεν κοιμόταν μόνη.

Καλύτερα όμως. Μ’ αρέσει εδώ, μ’ αρέσει κι εκείνη έτσι… Καθάρισε η φωνή της, γυάλισε το βλέμμα, χαμογελάει συχνά.

Πήρε γάτα. Μια φορά το γατί έχωσε το μουσουδάκι του μέσα μου και ήπιε νερό παίζοντας με τα λουλούδια. Το μάλωσε χαδιάρικα κι άκουσα και αυτόν τον τόνο στη φωνή, που κρατούσε για λίγους, ελάχιστους.

Καλύτερα.

Το φως με διαπερνά και το ροζ της στάχτης σαν να ξέβαψε κάπως, σαν να ελάφρυνε. Τα λουλούδια μοσχοβολάνε. Με αγγίζει καθημερινά για να τα στολίσει όπως θέλει. Με σκιτσάρισε μ’ εκείνα μέσα.

Είμαι άλλου είδους δοχείο πια, δέχομαι άλλα…

Και ανήκω σε μια γυναίκα πρωτότυπη.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Από τότε που με θυμάμαι, μουντζουρώνω τα χαρτιά. Η πένα μου το εισιτήριό μου για «όπου». Στο tovivlio.net ήρθα επισκέπτρια και έγινα οικοδέσποινα. Αυτό θα πει ευτυχισμένη συνεργασία! Κάνοντας επιμέλειες κειμένων, τρέφομαι από τις ψυχές των άλλων και από το μεγαλείο της δικής τους πένας, για να φορτίζω τη δική μου. Διηγήματα και ποιήματά μου υπάρχουν στις τέσσερις πολύ επιτυχημένες μας συλλογές: «Μια εικονα…1000 λέξεις» Α&Β τόμος, στις «Τρενογραφίες» και στις "Ιστορίες μπονσάι". Κείμενά μου επίσης "κρεμαστήκαν" στους μήνες του εξαιρετικού Καλλιτεχνικού ημερολογίου της σελίδας στα έτη 2015, 2016 και 2017. Πριν από ένα χρόνο, εκδόθηκε και η πρώτη προσωπική συλλογή διηγημάτων μου «23&1 σταθμοί», για να μου επιβεβαιώσει ότι τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα αρκεί να τους φερόμαστε με αγάπη. Το μέλλον κρύβει καινούριους στόχους, νέες συλλογές και ένα μυθιστόρημα που όλο μου ξεγλιστρά και όλο επιστρέφει πιο σίγουρο…

10 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    …και ανήκω σε μια γυναίκα πρωτότυπη! έτσι…

    Ρέα το πα. Μου αρέσει όπως γράφεις. Προχώρα σε ο,τι έχεις πλάνο αρκεί να έχει μέσα την πένα σου. Μην και την αφήσεις απέξω. Θα πάρω το Δημήτρη ..την Εφη και δεν ξέρω κι εγώ ποιον άλλον και θα στην κολλήσουμε στο χέρι!

    Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό το ροζ της στάχτης!!!! Υπέροχη και ιδιαίτερη η γραφή σας μου άρεσε πολύ!!! Μπράβο σας!!!!

    Απάντηση
  3. eirini giavasi

    ίσως το πιο πρωτότυπο (:-)) κείμενο που διάβασα μέχρι τώρα σε αυτή τη σελίδα!Μπράβο!

    Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μια πολύ πρωτότυπη ιστορία που ξεχειλίζει έμπνευση όπως ξεχειλίζει το ανθοδοχείο Βοημίας όταν το γεμίσεις με τα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του κήπου σου!

    ΜΠΡΑΒΟ!!!

    Απάντηση
  5. Rea Zacharia

    Σας ευχαριστώ όλους πολύ και ξεχωριστά έναν έναν. Τη Μάχη και το Δημήτρη για τη στήριξη που μόνο μια απλή λέξη δεν είναι, εσάς που αφήνετε ψυχή, μπράβο, σχόλια και με γεμίζετε λουλούδια, εμένα το δικό σας ροζ. Να είστε καλά και μαζί εύχομαι σε κάθε μας ταξίδι…

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΣΕ ΚΑΤΙ ΡΟΖ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ ΟΛΑ…ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΖ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ,ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ Μ»ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΦΥΓΩ…ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

    Απάντηση
  7. Πασλης Κωστας

    Συγχαρητήρια… Προσπάθησε να μην μείνεις σε αυτο μόνο…Σύντομα να διαβάσουμε και άλλα δικά σου… Αυτό να είναι μόνο η αρχή…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος