Όταν άνοιξα τα μάτια μου, είχες φύγει…

Το περίμενα. Το προτιμούσα, βασικά. Μετά τη χθεσινή νύχτα, ήθελα το δικό μου χρόνο με σένα, μακριά από σένα. Ήθελα να μείνω μόνη μου σ’ ένα σπίτι που για μια βδομάδα θα γινόταν δικό «μας».

Γύρισα στο τσαλακωμένο μαξιλάρι δίπλα μου κι έχωσα το πρόσωπό μου μέσα στη μυρωδιά σου. Πριν φύγεις είχες κρυφτεί στο λαιμό μου, το ένιωθα κι ας κοιμόμουν. Ήσουν ανήσυχος όλη νύχτα και ήξερα. Αυτό το «έχω ανάγκη να φύγω και συνάμα, αν κουνηθεί και χαθεί, τι θα κάνω». Όταν μαυρίζεις, σωπαίνω. Ή σε παίρνω μέσα μου. Αλλά δεν αντέχω το βλέμμα σου, με τίποτα.

Καφές. Υπάρχει καφές σ’ αυτό το σπίτι και θεός στον κόσμο – όταν με πιάνει η στριμάρα μου γελάς και κουνάς τις κάψουλες του καφέ κάτω από τη μύτη μου, όντας το μέγα κωλόπαιδο που είσαι…

Φοράω μόνο το μαύρο μπλουζάκι κι ένα μαλλί που έχεις μετατρέψει σε αφάνα. Μπάνιο, σκάλα, η μυρωδιά γίνεται πιο έντονη, με σέρνει κυριολεκτικά από τη μύτη – οκ, οκ, είμαι εθισμένη, shoot me. Τοστ ολικής. Καφές έτοιμος. Σημείωμα: «Φάε». Θεός ο τύπος.

Περνάω τη μέρα μου κάνοντας τάχα φυσιολογικά πράγματα, σε ένα σπίτι που ζω μαζί σου, που δεν είναι δικό μας κι όμως, δεν θα υπάρξει ποτέ κανενός άλλου. Ήρθαμε το Σαββατοκύριακο και μ’ έστηνες σε κάθε γωνιά του κι απλά με κοιτούσες. Και γελούσα και σου πέταγα μαξιλάρια όταν σε παραέπιανε το σοβαρό σου και μια φορά βούρκωσα, χωρίς να έχω ιδέα γιατί. Κι ήρθες πάνω μου και πήρες τα δάκρυα με τη γλώσσα σου. Είπα: αλμυρά; Είπες: μύθος.

Θέλω να σ’ ακούσω και κάτι με πιάνει και δεν θέλω να σε πάρω τηλέφωνο. Εδώ είναι ζωή, πραγματικότητα, δεν είναι η φωνή σου μόνο. Αν ξανανέβω τη σκάλα, μυρίζει το άρωμά σου. Αν σηκώσω τα σεντόνια, θα βρω το μπλουζάκι σου. Όταν γυρίσεις, αυτό θα φοράω εννοείται. Κλισέ και μαλακίες. Ναι, είναι πολύ κλισέ η δική μας ιστορία, χα!

Δούλεψα, περιτριγύρισα (ρε σύ, είναι πολύ ωραίο αυτό το σπίτι! Να κάτι τέτοιες στιγμές μου λείπεις, που θέλω να σου πω το οτιδήποτε και δεν πειράζει να αρχίσω την πρόταση κι από τη μέση – θα γελάσεις, αλλά θα ξέρεις απόλυτα τι εννοώ…).

Μαγείρεψα λαζάνια που σου είχα τάξει, πράσινη σαλάτα με παρμεζάνα, ιταλικό κρασί στο ψυγείο, εντάξ’ είμαι σεφ και φαίνομαι. Γέλα, τομάρι.

Καλά, θα μπορούσα να σου πω έστω ένα γεια… Κι εσύ πείσμα. Τίποτα.

Οκ. Αντέχω. Δουλειά, κάτι τηλέφωνα, ξεχάστηκα. Μάζεψα σπίτι, έβαλα το δικό σου μακό και σιχτίρισα την Αρβανιτάκη και τον κυνισμό μου μέσα.

Μ’ αγαπάς;

Αυτή την πολυθρόνα δίπλα στο τζάμι που βλέπει τον κήπο; Μην τολμήσεις! Κατοχυρώθηκε. Σκέφτηκα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Εικόνες. Εσύ. Οι άλλοι. Δεν με νοιάζει τίποτα…

Όταν άκουσα την πόρτα ν’ ανοίγει, φορούσα μια αστεία ποδιά και το μακό σου. Γύρισα να σε δω και χαμογελούσα, περίμενα το γνωστό πείραγμα… Σκοτάδι.

Το βλέμμα σου ήταν μαύρο. Άφησες τη Θεόβαρη στο χωλ – η τσάντα σου είναι η μόνη με επιθετικό προσδιορισμό – αργά, πολύ αργά. Δεν είχε γίνει κάτι, ήμουν σίγουρη. Απλά, παίζαμε λάθος παιχνίδι όλη μέρα…

Όταν με πλησίασες δεν μίλησες καθόλου. Ούτε που χαμογελούσα πια. Είχε στεγνώσει το στόμα μου, μόνο αυτό ήξερα. Δεν με κοιτούσες καθόλου. Κοίταξες την ποδιά, την έλυσες, έμοιαζες θυμωμένος. Πήγα να μιλήσω, να ανασάνω βασικά και μου έκλεισες το στόμα με την παλάμη σου. Σε δάγκωσα ελαφρά. Ήμουν εντελώς έτοιμη. Απλά, δεν ανέπνεα.

Με έσπρωξες απαλά προς το τραπέζι, ακούμπησα την πλάτη μου πίσω (σοβαρά θα μπορέσω ποτέ να φάω σ’ αυτό το τραπέζι χωρίς να σκέφτομαι αυτό;), μπήκες μέσα μου και τότε μόνο με κοίταξες. Όταν είσαι έτσι, δεν υπάρχουν λόγια. Μόνο ανάσες και απίστευτη ανάγκη… Με τιμωρείς για την απουσία όλη μέρα, γεμίζεις κενά, δεν έχω ιδέα ή σχεδόν, δεν έχω…

Φάγαμε βραδάκι. Διεκδίκησα την πολυθρόνα και πήρες το ποτήρι που μου άρεσε, αλλά μετά το γέμισες και μου το ‘δωσες. Πώς είσαι τόσοι σ’ ένα σώμα; Πόσο γέλιο όταν είσαι φίλος μου; Πού κρύβεται η μαυρίλα σου όταν παίζουμε; Υπάρχει;

Είπαμε όσα λέμε, πήρα τη θέση μου, αναστέναξες και δεν ανάσανα για να μην στο χαλάσω, είδαμε τηλεόραση, είπαμε να δούμε λίγο τηλεόραση – ε; έτσι δεν κάνουν οι φυσιολογικοί; Είπες: δεν είμαστε φυσιολογικοί. Σε φίλησα. Όχι, δεν είμαστε…

Ξαπλώσαμε στο αίθριο και μιλούσαμε ώρες. Η ίδια πείνα μόνιμα. Είπες: θέλω να μείνω μέσα σου, μπορεί και για πάντα. Δεν γέλασα. Μείνε…

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

(πηγή εικόνας)