Την είπαν Αλήτισσα Ψυχή…

28.01.2014

Το ταξίδι είναι μακρινό... Ο προορισμός άγνωστος, αλλά τόσο προσιτός συνάμα... Το καρδιοχτύπι καθημερινώς σύντροφος μου τώρα πια...

Η αγωνία, ο φόβος, η λαχτάρα... το αδιέξοδο, με παίρνουν απ' το χέρι κάθε νύχτα για να με περάσουν στην απέναντι όχθη, να με αφήσουν εκεί, και να έρθουν πάλι το ξημέρωμα να με πάρουν... τις πρώτες  πρωινές ώρες... Όταν οι άλλοι γύρω μου ξυπνούν... τότε εγώ παλεύω να κοιμηθώ...

Ένας λυγμός που ποτέ δεν γίνετε δάκρυ... ή ένας οδυρμός που ποτέ δεν κορυφώνεται... Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί... Παλεύω να τη βρω, να την εξαγνίσω, να τη φέρω στην επιφάνεια, να τη βάλω στη θέση της καρδιάς, για να καταφέρω να δω καθαρά την ελευθερία που μου υποσχέθηκαν, από την μέρα που γεννήθηκα και που μαζί με 'μένα γεννήθηκε κι αυτή η ψυχή... Αυτή η άγνωστη ψυχή... Κάπου μεταξύ εφηβείας και ενηλικίωσης, εκείνη προτίμησε να φύγει... να περιπλανηθεί... Να βρει τα όνειρα μου, να σιγοψιθυρίσει τραγούδια στην μοίρα μου, να πλέξει στεφάνι στον άγγελο μου, να περπατήσει πάνω στο κύμα, να ανέβει σ ένα σύννεφο και να φτάσει στην άβυσσο... Μου υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει να με βρει... να μου δώσει ότι η ζωή μου χρωστάει... Πάνε χρόνια που την ψάχνω, μα μόνο τον παλμό της καρδιάς μου, μπορώ να αφουγκραστώ σαν κλείνω τα μάτια... Προσπαθώ να ακούσω το θρόισμα της... Μάταια... Ίσως να μην έμαθα ποτέ να την αναγνωρίζω... Περνάει από δίπλα μου, -μου είπαν-, και με τυλίγει σαν πάχνη, αλλά δεν μ 'ακουμπάει... Πρέπει εγώ να την αγγίξω... να της τραγουδήσω τον αγαπημένο της σκοπό... να την κρατήσω μέσα μου... στη θέση της καρδιάς... Να μάθω ν΄ αγαπώ μ' αυτήν... για να είμαι ελεύθερη... να είμαι αληθινή...

Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί αιωρείται στην ατμόσφαιρα και ψάχνει για τα ιδανικά μου... Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί δεν έμαθε ποτέ να συμβιβάζεται... Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί θέλει να πετάει ελεύθερη... κι εγώ... ακόμα την ψάχνω...

Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή... Φοβάται... τρομάζει... λυγίζει... μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται... Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει... και πόσες γύρισε πίσω... μόνη της....

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί”

    Το αδιάκοπο ψάξιμο… η εναγώνια αναζήτηση των ευαίσθητων… εκείνων που δεν αρκούνται σε ένα “καλά είμαστε βρε αδερφέ, τι τα θέλεις τώρα τα δύσκολα”… – κι όλα αυτά δοσμένα τόσο όμορφα, τόσο ποιητικά!

    Το video με την υποβλητική μουσική, που έρχεται να δέσει άψογα με το κείμενο/ποίημα, ολοκληρώνει την όμορφη παρουσίαση!

    Φίλη μου Έρικα – εξαιρετική δουλειά!

    Απάντηση
    • 'Ερικα Τζαγκαράκη

      Αγαπητή Βάσω,σε ευχαριστώ και πάλι! Τα σχόλια σου είναι πάντα τόσο εμπεριστατωμένα,που πραγματικά με χαροποιεί να τα διαβάζω!!!!!!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Αγαπητή Βάσω για ακόμα μια φορά τα σχόλια σου με κάνουν να αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενη!!!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ!!!!!!

      Απάντηση
  2. Ρένα Τσαβαρή

    Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή… Φοβάται… τρομάζει… λυγίζει… μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται… Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει… και πόσες γύρισε πίσω… μόνη της….Ε Ρ Ι Κ Α ******

    Απάντηση
  3. 'Ερικα Τζαγκαράκη

    Ρενάκι μου <3

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου