Την είπαν Αλήτισσα Ψυχή…

28.01.2014

Το ταξίδι είναι μακρινό... Ο προορισμός άγνωστος, αλλά τόσο προσιτός συνάμα... Το καρδιοχτύπι καθημερινώς σύντροφος μου τώρα πια...

Η αγωνία, ο φόβος, η λαχτάρα... το αδιέξοδο, με παίρνουν απ' το χέρι κάθε νύχτα για να με περάσουν στην απέναντι όχθη, να με αφήσουν εκεί, και να έρθουν πάλι το ξημέρωμα να με πάρουν... τις πρώτες  πρωινές ώρες... Όταν οι άλλοι γύρω μου ξυπνούν... τότε εγώ παλεύω να κοιμηθώ...

Ένας λυγμός που ποτέ δεν γίνετε δάκρυ... ή ένας οδυρμός που ποτέ δεν κορυφώνεται... Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί... Παλεύω να τη βρω, να την εξαγνίσω, να τη φέρω στην επιφάνεια, να τη βάλω στη θέση της καρδιάς, για να καταφέρω να δω καθαρά την ελευθερία που μου υποσχέθηκαν, από την μέρα που γεννήθηκα και που μαζί με 'μένα γεννήθηκε κι αυτή η ψυχή... Αυτή η άγνωστη ψυχή... Κάπου μεταξύ εφηβείας και ενηλικίωσης, εκείνη προτίμησε να φύγει... να περιπλανηθεί... Να βρει τα όνειρα μου, να σιγοψιθυρίσει τραγούδια στην μοίρα μου, να πλέξει στεφάνι στον άγγελο μου, να περπατήσει πάνω στο κύμα, να ανέβει σ ένα σύννεφο και να φτάσει στην άβυσσο... Μου υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει να με βρει... να μου δώσει ότι η ζωή μου χρωστάει... Πάνε χρόνια που την ψάχνω, μα μόνο τον παλμό της καρδιάς μου, μπορώ να αφουγκραστώ σαν κλείνω τα μάτια... Προσπαθώ να ακούσω το θρόισμα της... Μάταια... Ίσως να μην έμαθα ποτέ να την αναγνωρίζω... Περνάει από δίπλα μου, -μου είπαν-, και με τυλίγει σαν πάχνη, αλλά δεν μ 'ακουμπάει... Πρέπει εγώ να την αγγίξω... να της τραγουδήσω τον αγαπημένο της σκοπό... να την κρατήσω μέσα μου... στη θέση της καρδιάς... Να μάθω ν΄ αγαπώ μ' αυτήν... για να είμαι ελεύθερη... να είμαι αληθινή...

Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί αιωρείται στην ατμόσφαιρα και ψάχνει για τα ιδανικά μου... Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί δεν έμαθε ποτέ να συμβιβάζεται... Την είπαν αλήτισσα ψυχή, γιατί θέλει να πετάει ελεύθερη... κι εγώ... ακόμα την ψάχνω...

Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή... Φοβάται... τρομάζει... λυγίζει... μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται... Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει... και πόσες γύρισε πίσω... μόνη της....

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

Το χάρισμα της επικοινωνίας

Το χάρισμα της επικοινωνίας

Διανύει την έκτη δεκαετία της ζωής της. Κάθεται σε μια γωνιά, στην κυριολεξία, για να μην ενοχλεί. Σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων κι όμως… Πού πήγε η «ικανότητά» της να μπορεί να επικοινωνεί με όλους; Τι έγινε; Γέρασε κι έχασε αυτό το χάρισμα; Μέχρι και...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Παλεύω να βρω την ψυχή μου, κρυμμένη βαθιά μέσα μου, κρυμμένη σε ένα άγνωστο πια για μένα κορμί”

    Το αδιάκοπο ψάξιμο… η εναγώνια αναζήτηση των ευαίσθητων… εκείνων που δεν αρκούνται σε ένα “καλά είμαστε βρε αδερφέ, τι τα θέλεις τώρα τα δύσκολα”… – κι όλα αυτά δοσμένα τόσο όμορφα, τόσο ποιητικά!

    Το video με την υποβλητική μουσική, που έρχεται να δέσει άψογα με το κείμενο/ποίημα, ολοκληρώνει την όμορφη παρουσίαση!

    Φίλη μου Έρικα – εξαιρετική δουλειά!

    Απάντηση
    • 'Ερικα Τζαγκαράκη

      Αγαπητή Βάσω,σε ευχαριστώ και πάλι! Τα σχόλια σου είναι πάντα τόσο εμπεριστατωμένα,που πραγματικά με χαροποιεί να τα διαβάζω!!!!!!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Αγαπητή Βάσω για ακόμα μια φορά τα σχόλια σου με κάνουν να αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενη!!!!!
      Σε ευχαριστώ πολύ!!!!!!

      Απάντηση
  2. Ρένα Τσαβαρή

    Η Ψυχή μου είναι ελεύθερη και δυνατή… Φοβάται… τρομάζει… λυγίζει… μα πάντα μέσα από τις στάχτες της ξαναγεννιέται… Πραγματικά δεν ξέρω πόσες φορές την έχω χάσει… και πόσες γύρισε πίσω… μόνη της….Ε Ρ Ι Κ Α ******

    Απάντηση
  3. 'Ερικα Τζαγκαράκη

    Ρενάκι μου <3

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου