Γερμένο στην καρέκλα η νυχτιά με αποπαίρνει

δεν ξέρω τι πιο δύσκολο, να 'σαι μακριά ή πλάι μου

το δύσκολο θέλησα, στο 'πα

μα ακόμη πιο δύσκολο να το καταλάβεις.

 

Εσύ που κι απόψε λείπεις

όνειρα απότιστα δώνε μου

από ‘κείνα που Μούσες ετραγούδησαν

και χορούς νεράιδες έσυραν στις ακροποταμιές.

 

Και σαν μπεις στον κόπο τα λόγια μου να υπολογίσεις

συγχώρα με, μα αδύναμος ήμουν απόψε

να τα ταιριάξω μ’ άστρα προσπάθησα

κάθε ένα και μια σκέψη μου, για ‘σέ.

 

Μα το φεγγάρι μ' έπιασε απ΄το χέρι να μου ‘ξηγήσει

πως τις βραδιές τα λόγια βαραίνουν

και τ' άστρα αμάθητα σε ανθρώπινα κουσούρια

ταίρια δεν κατάφεραν να γενούν.

 

Αποκαμωμένος παραμιλώ μήπως και μ’ ακούσεις

να μάθεις πως σκοπό το ‘χουν βάνει να τρελαθώ

να αναρωτιέμαι τι κάμω εδωνά

στην τρέλα του Έρωτα αφημένος κι ας παρασυρθώ.

 

_

γράφει ο Βασίλης Μαντικός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!