Τις πταίει;

3.10.2016

ocean_sea_man

Σκέψεις σκόρπιες στο νου,
εικόνες παντού.
Από κάπου να πιαστείς
κάτι για να πεις.

Φταίει η εποχή;
Αποκαλόκαιρο,
αρχές του φθινοπώρου.
Ο καιρός άστατος,
όπως κι οι ζωές μας.

Πώς να συνταιριάξεις λέξεις,
πώς να γεννήσεις μια ιστορία,
όταν η δική σου
τείνει να γίνει τραγωδία;

Από πού να πιαστείς
και ποιο χέρι να δώσεις;
Παντού κατήφεια
ολούθε ανασφάλεια.

Παιδιά με όνειρα
και όρεξη για δημιουργία.
Έτοιμα να πετάξουν
και ν’ απογειωθούν.
Κι οι μεγάλοι έχουν φροντίσει
να τους κόψουν τα φτερά·
δε χρειάζονται πια “τρελοί”
με όνειρα πολλά.

Χέρια χρειάζονται
χέρια εργατικά.
Οι σκέψεις απαγορεύονται,
εκτός αν είναι στα κουτιά.

Ιστορίες ξαναγράφονται
καταπώς συμφέρουν.
Λαοί αποδεκατίζονται…
Τι κι αν υποφέρουν…

Ένας τρελός
ή ένας Χριστός
να δώσει μια κλωτσιά στο συμφέρον
και να χαρίσει φως κι ελπίδα.
Να τι χρειάζεται ο κόσμος τούτος σήμερα,
μήπως και λασκάρουν τα γρανάζια
της μηχανής που έχουν στήσει και κινούν
οι έχοντες κι οι κατέχοντες,
να προχωρήσει τούτη η ζήση…

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    “Ο καιρός άστατος, όπως κι οι ζωές μας”. Όλα αφημένα στην τύχη τους. Ρεαλιστικός ο μονόλογός αου Αθηνά και πολύ ωραία δοσμένος.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Καλό απόγεμα και καλή βδομάδα, Βάσω μου!!!!!!!!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη στάση και για τα καλά σου λόγια!!!
      Κάπως έτσι δεν είναι, αλήθεια, η ζωή όλων μας;;;
      Καλό υπόλοιπο!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Και πάλι η ΑΝΩΝΥΜΟΣ, Αθηνά…………..
      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Λένα μου!!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. sofia25164

    Χωρίς τρελούς και όνειρα!!! Δίχως φτερά και οι σκέψεις μέσα σε κουτιά[…] πόση αδικία έγινε από όλους μας σ’ αυτά τα παιδιά! Υπέροχος ο μονόλογός σου Αθηνά μου…την αγάπη μου και την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σοφία μου, σ’ ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!
      Πράγματι, τι κόσμο αφήνουμε στα παιδιά;;;….
      Καλό μας ξημέρωμα, κορίτσι μου!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Καλησπέρα, Μαχούλα μου και συγγνώμη για την καθυστέρηση…
      Μακάρι, κοριτσάκι μου!!! Μακάρι!!!!!!!!!
      Καλή βδομάδα να έχουμε!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου