best_friends

Τι ήμουνα για σένα, πες μου γιατί
Ο νους όσο κι αν ψάξει
ποτέ δε θα το βρει.

Μην ήμουν αύρα βάρκας πανί
που το φουσκώνει
Δελφίνι τρέχει για το νησί;

Μην ήμουν γλάρος που όλο πετά
Στο κύμα πάνω, μετά ψηλά
Ψάχνει κεφάτο για λιχουδιά;

Μην ήμουν ζέστη στην παγωνιά;
Μήπως δροσούλα στην αναψιά;
Νεράκι ήμουν, δροσοπηγή,
Ή κάποιο αηδόνι σ’ ένα κλωνί;

Μην ήμουν τάχα μία Θεά
Να σε φυλάει από ψηλά
Από κινδύνους, δαιμονικά
Γι’ αυτό κρυβόσουν στην αγκαλιά;

Λιμάνι ήμουν κι απανεμιά
Δεν τη φοβόσουν την ανταριά
Την τρικυμία, το χαλασμό,
Ο κόσμος όλος σου ήμουν εγώ.

Τι ήμουν πες μου, δεν το χωρεί
Ο νους τ’ ανθρώπου, δεν το μπορεί.
Δεν ξέρω τι ήμουν, γι’ αυτό ρωτώ,
Πληγή σου μήπως που αιμορραγώ;

Ομίχλη μήπως και καταχνιά
Βαρκούλα μόνη δίχως πανιά;
Κι εγώ το ξέρω δεν τις μπορείς
Τις βάρκες δίχως πανί ή κουπί…


Και τ’ είμαι τώρα; Ψάχνω ρωτώ
Μήπως πελώριο ένα μηδενικό;
Θεέ μου, τα όνειρα σημείο επαφής
Εκεί ρωτούσα καλά αν είσαι μα και πώς ζεις.

Κάποτε τ’ αποφάσισα να ψάξω να σε βρω,
Και να σου πω πια ζωντανά ό,τι είχα να σου πω.
Χρόνια και χρόνια με τι στοργή και τρυφεράδα
Η σκέψη μου πως σε ακολουθεί.

Κι εσύ; Δεν με θυμήθηκες ποια ήμουνα εγώ
Που στ’ όνομά μου έπινες το πιο γλυκό νερό…
Ε, άντε και χάσου, φύγε από δω
Κακό της Μοίρας μου αερικό.

Δεν ξέρω σαν τι ήμουνα το είπα; μπορεί,
Ξέρω όμως σίγουρα τι ήσουνα εσύ.
Κάλπικη ήσουν, ψεύτρα ρηχή.
Άξιζες να ’χεις φίλη πιστή;

Όχι δεν τ’ άξιζες. Γι’ αυτό κι εγώ
Σχισμένο ρούχο σε ξεπετώ.

-

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!