Λουλούδι στον άνεμο,

όνειρο μελαγχολικό στη βροχή

μοιάζεις απόψε καρδιά μου.

 

Εσύ τους χάρισες την αλήθεια σου

μα αυτοί σε πλήρωσαν με ψέμα και δάκρυ.

Και τώρα έμεινες μετέωρη, βουβή

να παρακολουθείς τον άνεμο της απογοήτευσης,

τον άνεμο της απαισιοδοξίας

να σκορπίζει με τα φτερά του

τα απομεινάρια της όποιας ελπίδας.

 

Γιατί τώρα οι σκιές των ανθρώπων

ντρέπονται να τους ακολουθούν πια, σαν πιστά σκυλιά.

Τώρα οι συντεταγμένες της ύπαρξής μας

μοιάζουν περισσότερο

με αργόσυρτο μοιρολόι θανάτου.

 

Μα τώρα που η αλήθεια ντύθηκε ψέμα

και η ελπίδα, παρακμή

τι νόημα έχει να με ρωτάς

πως αισθάνομαι, τι όνειρα κάνω

και αν σ’ αγαπώ;

Στρέψε καλύτερα το βλέμμα σου

και ατένισε το άπειρο,

το ατέλειωτο γαλάζιο του ουρανού.

 

Κοίταξε τους γλάρους

πόσο αμέριμνα πετούν,

πόσο νωχελικά τινάζουν τα φτερά τους

και αναλογίσου τι χάνεις.

 

Όπως βλέπεις, η ζωή προχωράει.

Δεν συγχωρεί, δεν περιμένει

τρέχει αμείλικτη μπροστά

μας προσπερνάει…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος