Του τοπίου ήχος κι απόηχος…

29.10.2015

 

Κάποτε κλαίει μες την ησυχία της η νύχτα· οι εκκρεμότητες
Της θάλασσας ξεβράζονται επάνω στην ακρογιαλιά· φώτα
Της παραλίας, νυσταγμένες τζαμαρίες, καφενεία
Παρόχθια, παρέες που παίζουν χαρτιά.
Τα απογεύματα οι λόφοι σχίζονται σαν καθρέφτης που δεν αντέχει το είδωλο·
Η άμμος κρατά τα ίχνη των πελμάτων·
Κραταιή είναι η λιακάδα και η σιωπή.
Στον φράχτη άφησε η σφήγκα το κεντρί της ξεθυμασμένο·
Ο παφλασμός των κυμάτων γκρέμισε την φωνή του πελάγου·
Τα αποστήθισα όλα, τα ζωγράφισα·
Μία παράγραφος μετανιωμένη έκανε την ζωή μου μηδαμινή...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου