Του τοπίου ήχος κι απόηχος…

29.10.2015

 

Κάποτε κλαίει μες την ησυχία της η νύχτα· οι εκκρεμότητες
Της θάλασσας ξεβράζονται επάνω στην ακρογιαλιά· φώτα
Της παραλίας, νυσταγμένες τζαμαρίες, καφενεία
Παρόχθια, παρέες που παίζουν χαρτιά.
Τα απογεύματα οι λόφοι σχίζονται σαν καθρέφτης που δεν αντέχει το είδωλο·
Η άμμος κρατά τα ίχνη των πελμάτων·
Κραταιή είναι η λιακάδα και η σιωπή.
Στον φράχτη άφησε η σφήγκα το κεντρί της ξεθυμασμένο·
Ο παφλασμός των κυμάτων γκρέμισε την φωνή του πελάγου·
Τα αποστήθισα όλα, τα ζωγράφισα·
Μία παράγραφος μετανιωμένη έκανε την ζωή μου μηδαμινή...

 

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου