Το γαϊτανάκι του τρόμου

22.03.2020

Έρημοι δρόμοι

κατεβασμένα ρολά, 

πρόσωπα σκυθρωπά.

 

Μια άνοιξη παράξενη

θλιμμένη.

Αντιβαίνει ο λογισμός το προφανές.

Πώς να αντιλογίσεις την ερημιά, 

καρδιά μου

Την μοναξιά, την πίκρα;

 

Άνθρωποι λιγοστοί 

βιαστικοί, φοβισμένοι.

Σκιές γκρίζες, βουβές,

μελαγχολικές.

Τρέχουν

κάπου να χωθούν,

να προλάβουν.

Κυνηγημένα αγρίμια, 

στο έλεος, αλήθεια ποιού;

 

Βρίθει η σιωπή, άρωμα μελαγχολίας.

Η ερημιά ζέχνει πόνο και θλίψη.

Το αποτύπωμα του φόβου

χαραγμένο στη ψυχή.

Και το στίγμα του φονικού ιού 

ανάγλυφο μέσα μας..

 

-Φοβάμαι, είπες.

Εσένα, εμένα

τον καθένα.

 

Πώς να ντύσεις τη γύμνια,

της αόρατης ελπίδας;

Πώς να ντύσεις την γύμνια του τίποτα, 

με λέξεις;

Δεν ξεγελιέται η απελπισμένη κραυγή

με όμορφα ψέματα.

Δεν ημερεύει ο τρόμος, με ωραία λόγια.

 

Ένα πρωτόγνωρο σκηνικό φόβου

έχει στηθεί.

Άνθρωποι παραδομένοι 

σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι τρόμου,

στο έλεος του αόρατου εχθρού.

 

Φυλακισμένοι 

στην πιο παράξενη φυλακή

του ίδιου τους, 

του φοβισμένου εαυτού.

 

Περιμένοντας πότε θα σιγήσει η νύχτα

πότε θα σημάνει η μέρα

πότε θα σαλπίσει

η Άνοιξη…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου