Ο Άγγελος Χαριάτης, ένας εξαιρετικός συγγραφέας που καταφέρνει πάντα να κρατά τον αναγνώστη του σε εγρήγορση, στο νέο του βιβλίο ‘Το δάκτυλο’ από τις εκδόσεις Πηγή, πραγματεύεται ένα ζήτημα πολύ λεπτό, αυτό της διαφορετικότητας, τόσο από την πλευρά του ανθρώπου που δέχεται την πίεση από την κοινωνία όσο κι από την ίδια την κοινωνία. Ένα μικρό παιδί δέχεται την επίθεση ενός λύκου στην προσπάθειά του να τον ταΐσει στο κλουβί του και χάνει ένα από τα δάκτυλά του ενώ ταυτόχρονα το δεξί του χέρι έχει πια σχεδόν καταστραφεί. Ο πρωταγωνιστής μεγαλώνοντας ακολουθεί το δρόμο του περιθωρίου, θεωρώντας πως ανήκει εξ’ ορισμού εκεί, ενώ ο κοινωνικός του περίγυρος τον κοιτάζει με αποστροφή θεωρώντας τον σακάτη.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας σε πολλά σημεία σκληρή γλώσσα, δεν εξωραΐζει την κατάσταση που βιώνει ο πρωταγωνιστής του, αλλά αντίθετα τη σκιαγραφεί ανάγλυφα. Περιγράφει τον κόσμο του περιθωρίου και της διαφορετικότητας μέσα από την αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να ταυτίζει τον αναγνώστη με τον πρωταγωνιστή και να τον εγκλωβίζει μέσα στις σελίδες του βιβλίου που δεν μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του. Ο Άγγελος Χαριάτης έχει για ακόμα μια φορά γράψει ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί, κι αν και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως δεν διεκδικεί βραβεία και λογοτεχνικές δάφνες, είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα που σε κάθε περίπτωση θα στολίζει μια βιβλιοθήκη. Οι αναδρομές στο παρελθόν και το μπρος πίσω στο χρόνο αποτελεί ένα εξαιρετικό σημείο αναφοράς και κρατάει την ιστορία σε ένα επίπεδο διαρκούς αγωνίας για τη συνέχεια.

Η οικογένειά του, έχοντας συνειδητοποιήσει το κακό που έχει συμβεί, ούτε λίγο ούτε πολύ έχοντας την αποκλειστική ευθύνη για το συμβάν, προσπαθεί να παρέχει το καλύτερο δυνατό για τη ζωή του, αλλά είναι πια αργά. Οι εφιάλτες και το μίσος που έχει ανδρωθεί μαζί με τον πρωταγωνιστή μέσα του, τον οδηγεί σε σκέψεις και πράξεις που για έναν ‘φυσιολογικό’ άνθρωπο μοιάζουν παράλογες. Παρά το γεγονός αυτό, καταφέρνει να επιβληθεί στη ζωή του και να μην πάρει τον κατήφορο, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του μια εξιλέωση, η οποία δεν μπορεί να έρθει παρά μόνο στα όνειρα. Ο λύκος που του έκανε τη ζημιά είναι ο στόχος της ζωής του, κι από αυτό ακριβώς το σημείο πιάνεται ο συγγραφέας και κάνει μια εξαιρετική περιγραφή χαρακτήρων αλλά και καταστάσεων. Ζωντανεύει στην κυριολεξία τον κόσμο των ‘διαφορετικών’ ανθρώπων, τόσο αυτόν του κοινωνικού περίγυρου που ζουν όσο και τον εσωτερικό, που μοιάζει εξαιρετικά δύσκολος να εξερευνηθεί, αλλά που τόσο ανάγλυφα ο Άγγελος Χαριάτης με μεγάλη δεξιοτεχνία περιγράφει.

Θα έλεγε κανείς πως το βιβλίο ‘Το δάκτυλο’ είναι ένα πρώτης τάξεως ψυχογράφημα που θα μπορούσε να αποτελέσει την αφορμή για να κοιτάξει κανείς βαθιά μέσα του και να διερευνήσει από τη μια όλα εκείνα που τον βαραίνουν και τον καθιστούν ‘διαφορετικό’ από τους υπόλοιπους κι από την άλλη να κοιτάξει προς τα έξω και να δει επί της ουσίας πως ό,τι διαφέρει δεν είναι κατ’ ανάγκη διαφορετικό! Η λύτρωση, όπως και στο βιβλίο, μπορεί να έρθει μόνο από την αποδοχή και όχι από την άρνηση ή το μίσος. Ο Άγγελος Χαριάτης μοιάζει αυτό το τελευταίο να το φωνάζει πολύ δυνατά, έστω κι αν το βιβλίο του είναι ένας σιωπηλός μάρτυρας της ανεξερεύνητης ανθρώπινης ψυχής.