Το εισιτήριο

3.02.2015

 

 

Όνειρο ήταν.

Σε μέρος άγνωστο μια αγκαλιά ανάσες

Το αόρατό σου χέρι μού γύμνωνε την πλάτη

Γυάλιζαν μες τη μνήμη οι περασμένες θάλασσες

Σβήναν τα πρόσωπα του κόσμου κι έμενες μόνο ένα

 

«Το εισιτήριο μη χάσεις, να ΄ρθεις»

 

Τα μάτια σου σφαλούσε η νύχτα σα σκοτεινό μαντήλι

Κι έβλεπες με τα χέρια και την καρδιά μονάχα

Μια ανίκητη στοργή μου΄γλειφε τον λαιμό

Γλιστρούσε ως τον αστράγαλο η δίψα

Γύρω μας πάλιωναν οι άνθρωποι

Πάλιωναν τα αισθήματα κι έραβαν νέους έρωτες

Ένα κοπάδι μαύρες φτερούγες

Θάμπωναν τα τζάμια απ΄την αγωνία

Γύρω μας γυρνούσαν οι εποχές, ταξίδευαν τα χρόνια

 

«Το εισιτήριο» φώναξες «θα περιμένω»

 

Σκέπασε τη φωνή σου ο θόρυβος των τρένων

Πέτρινα ρούχα, χούφτες άμμο και θρύψαλα νύχτας

η περσινή κληρονομιά μας

Κι ένα εισιτήριο στο χέρι τώρα

που πονούσε κι έκαιγε τη χούφτα

μα το ‘σφιγγα όλο και πιο πολύ κοντά μου.

 

Όνειρο ήταν.

Ραγίζαν τα φεγγάρια, γκρεμίζονταν η νύχτα

Κλείναν οι πόρτες με ορμή, έπεφταν σκόνη οι τοίχοι

Ξύπνησα.

Ο χάρτης ένα κενό, άφαντοι όλοι οι δρόμοι

Το εισιτήριο

Με τι; Πότε; Για πού;

Κίτρινο, ξεθωριασμένο, μετανιωμένο έγραφε:

 

«Για Πάντα».

 

_

γράφει η Μαίρη Μαργαρίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] Γύρω μας πάλιωναν οι άνθρωποι
    Πάλιωναν τα αισθήματα κι έραβαν νέους έρωτες […]

    ένα ουτοπικό όνειρο..να ξεφτίζουν όλοι γύρω κι εμείς αλώβητοι… Και το απότομο ξύπνημα στο αμαρτωλό “για πάντα” ..

    Πολύ όμορφα γραμμένο…και η φωτογραφία ιδανική..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου