Συνήθισα να καρτερώ  

τα τρένα στους σταθμούς

Τρύπωνα το βλέμμα μου

στα αχνισμένα παραθύρια

των βαγονιών και χάζευα

Ταξιδιώτες όλων των λογιών

Για λίγο τα λέγαμε σιωπηλά

μερικοί μου κούναγαν και το χέρι

Περισσότερο τα παιδιά 

που κρεμόντουσαν στα τζάμια

Κι ύστερα όλοι τους χανόντουσαν 

στις ράγες της ζωής

Κάπνιζε το ταξίδι τους

κι άφηνε σαν αεροπλάνο

που σκίζει τον ουρανό

μια νοητή γραμμή μαυριδερή

που ‘φτανε μέχρι το παγκάκι 

που κόλλαγα το κορμί μου

και τράβαγε μια τζούρα

η λιγωμένη μου καρδιά

 

Κι όλο έλεγα πως θα μπω

σε ένα από τα βαγόνια

Κι όλο έμενα στο σταθμό

να περιμένω να φανεί

το επόμενο τρένο...

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!