Select Page

Το κόκκινο τετράδιο της ζωής της….

Το κόκκινο τετράδιο της ζωής της….

(Φωτογραφία: Σοφία Κρασογιάννη)

…στο δέκατο τέταρτο λογοτεχνικό ταξίδι μας, σας καλωσορίζουμε σε μία πρωτότυπη, διηγηματικού χαρακτήρα συνέντευξη με αντικείμενο την δυσλεξία.
Συνοδοιπόρος σ’ αυτά τα μονοπάτια είναι η Σοφία Κρασογιάννη, η οποία όντας η ίδια δυσλεκτική, μας μιλά για όλα όσα αγνοούμε μα τόσο πολύ θα θέλαμε να γνωρίζουμε γύρω από αυτό το θέμα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν…

(Συγγραφή: Θεόφιλος Γιαννόπουλος – Σοφία Κρασογιάννη)

…η Σοφία μου χαμογελούσε σαν τον πρωινό Ήλιο κι ας ήταν απόγευμα, περασμένες έξι. Περπατούσαμε κατά μήκος της παραλίας κρατημένοι απ’ το χέρι, μιλώντας και σμίγοντας στο ενδιάμεσο φιλιά και χαμόγελα σε μία ανάσα.
Κοντοσταθήκαμε ν’ ακολουθούμε με το βλέμμα τα πλοία που ‘φευγαν και τότε ήταν η κατάλληλη ευκαιρία που έψαχνα για να της δώσω το διπλωμένο χαρτί που έκρυβα στη τσέπη.
– Το ‘γραψα για ‘σένα αυτό το ποίημα, της ψιθύρισα. Διάβασε το σε παρακαλώ….
Το άνοιξε με λαχτάρα κι έπειτα απέμεινε να κοιτάζει μία εμένα και μια τη χειρόγραφη σελίδα στα χέρια της. Κόμπιασε. Έκανε μια προσπάθεια να μου το διαβάσει μα μπέρδευε τις λέξεις, σκόνταφτε στα γράμματα και τελικά μου το επέστρεψε αμίλητη.
Για λίγες στιγμές δεν ήξερα τι να σκεφτώ και πού να ρίξω την ευθύνη που έσβησαν έτσι απότομα τα χαμόγελά μας.
– Πρέπει να σου μιλήσω για την δυσλεξία μου, είπε απολογητικά.
… κι έτσι κάπως, έμαθα πρώτη μου φορά για τις δυσκολίες, τον τρόπο σκέψης και έκφρασης, την θέληση και τα όνειρα που έχουν στην Ψυχή τους τα άτομα με δυσλεξία.
Καθίσαμε στον περίβολο του Λευκού Πύργου έχοντας πάντα θέα προς τη θάλασσα.
Δεν της άφησα στιγμή το χέρι.
– Είναι η δυσλεξία αρρώστια; άφησα αυθόρμητα να μου ξεφύγει.
Με κοίταξε με κατανόηση για την άγνοια μου.
– Όχι φυσικά! έκανε χαμογελώντας. Η δυσλεξία είναι μια δυσλειτουργία του εγκεφάλου. Μ’ αυτή γεννιέσαι κι αυτή είναι υπεύθυνη για τις όποιες δυσκολίες στην γραφή, την ανάγνωση, τον αποπροσανατολισμό μου κάποιες φορές απ’ τον τόπο και τον χρόνο.
– Δηλαδή δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε μια σκέψη αλλά σκέφτεσαι πολλά συγχρόνως, αυτό εννοείς; την διέκοψα.

– Έτσι ακριβώς, μου είπε με μια ευχαρίστηση στα μάτια επειδή την καταλάβαινα. Μάλιστα όσον αφορά την γραφή, τα γράμματα μου «πετάνε». Δε μπορώ να τα βάλω σε μια σειρά. Άσε που δεν τα τονίζω, κι άμα τα δεις μόνο γράμματα δεν είναι αυτά που κάνω… Και για να σου πω όλη την αλήθεια, το τετράδιο ενός δυσλεκτικού είναι μονίμος κόκκινο απ’ τα ορθογραφικά λάθη.

Άρχισα να νιώθω ενοχές πώς ίσως πείραξα κάποια ευαίσθητη χορδή με τις ερωτήσεις μου. Αλλά ήθελα να μάθω… να μάθω αληθινά…
– Και οι σκέψεις σου; Φαντάζομαι θα ‘χεις διαφορετικό τρόπο να νιώθεις τα πράγματα , σωστά;
– Σωστά κατάλαβες. Ο εγκέφαλός ενός δυσλεκτικού με κάθε λέξη που ακούει δημιουργεί εικόνες φτιάχνοντας με την απίστευτη φαντασία του μια ολόκληρη ιστορία! Γι’ αυτό μη με παρεξηγείς όταν χάνομαι καθώς μιλάμε. Ταξιδεύω και μάλιστα ταξιδεύω μαζί σου, με τα λόγια σου.
– Και γιατί δεν μου το είπες πρωτύτερα;
– …γιατί αν δεν θα μπορούσες να με καταλάβεις θα ήταν καλύτερα να μη γνωρίζεις. Δε θα ‘θελα ν’ απογοητευθείς. Δε θα ‘θελα να απογοητευθώ… Ξέρεις, κάποιοι θεωρούν πως οι δυσλεκτικοί είναι χαζοί γιατί δεν μπορούν να νιώσουν τον τρόπο που σκέφτονται και ενεργούν..

Δεν ήθελα να αισθάνεται μειονεκτικά και γι’ αυτό έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις για να συνεχίσω:
– Πότε το συνειδητοποίησες πρώτη φορά και τι έκανε η οικογένεια σου γι’ αυτό; αναρωτήθηκα φωναχτά.
– Αυτή που το κατάλαβε ήταν η δασκάλα μου στην πρώτη Δημοτικού η οποία και πληροφόρησε αμέσως τους γονείς μου, είπε πρόθυμα η Σοφία. Έπειτα πήγαμε σε γιατρούς οι οποίοι μετά από τεστ μας ενημέρωσαν επακριβώς για το τι έχω και τι πρέπει να κάνουμε. Χρειαζόταν –και χρειάζεται- πολύ κόπο από ‘μένα και την οικογένεια μου για να αυτοβελτιώνομαι καθημερινά. Όσο πιο νωρίς καταλάβει κάποιος την δυσλεξία τόσο το καλύτερο..
– Και ποια ήταν η βοήθεια που χρειάστηκες;
– Δύο είναι τα πράγματα που χρειάζεσαι: Ένα δάσκαλο που να γνωρίζει το αντικείμενο και πολύ προσωπική δουλειά όπως σου είπα και πριν, από μέρους μου κι απ’ τους δικούς μου ανθρώπους με σκοπό να ανεβώ «επίπεδο». Γιατί η δυσλεξία είναι χωρισμένη σε επίπεδα που χρόνο με το χρόνο τα κατακτάς με κόπο και πείσμα. Έχεις μια εργασία μπροστά σου που μοιάζει με μάχη. Καθημερινά και για μια ζωή.

– Και οι δάσκαλοι; Τι αντιμετώπιση είχες απ’ αυτούς;… φαντάζομαι με όλ’ αυτά που μου είπες πως η ανάγνωση και η ορθογραφία θα ήταν μια κόλαση για ‘σενα…
– Οι δάσκαλοι… πολλοί δάσκαλοι δε γνωρίζουν τι σημαίνει δυσλεξία και πρέπει εσύ να τους εξηγήσεις. Οι περισσότεροι νομίζουν πως δε μπορώ να πω το «ρο» ή το «σίγμα», όμως δεν έχει καμιά σχέση με αυτά, κι όταν τους έλεγα επακριβώς τι συμβαίνει με κοιτούσαν σαν να είμαι εξωγήινη!
– Μα εάν δε σε καταλάβαιναν αυτοί, τότε δε ξέρω τι χειρότερο θα σκεφτόταν για ‘σένα οι συμμαθητές σου, είπα κουνώντας με κατανόηση το κεφάλι.
– Άσε..στην τάξη με παραγκώνιζαν και ζήλευαν που έδινα προφορικές εξετάσεις, χωρίς να νιώθουν την ιδιαιτερότητα μου ούτε αναγνωρίζοντας ότι οι ερωτήσεις που μου έκαναν ήταν εξίσου δύσκολες με τα γραπτά τους! Μα όλα ξεκινούν απ’ το ότι δεν υπάρχουν περισσότερα ειδικά σχολεία με καταρτισμένους δασκάλους που θα βοηθούν τους μαθητές να ελέγξουν την δυσλεξία τους, και απεναντίας…

‘Άφησε να αιωρείται ένα παράπονο γεμάτο με στενάχωρες σκέψεις και αδιέξοδα.
Όσο μου εξηγούσε η Σοφία για την ουσία της δυσλεξίας, τόσο δημιουργούνταν μέσα μου ο φόβος για τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους τα άτομα λόγο της διαφορετικότητας τους.
– …κι είδες τους γύρω σου ν’ αλλάζουν τη στάση τους απέναντι σου μαθαίνοντας για την ιδιαιτερότητα σου;
Με το τέλειωμα της ερώτησης την καθησύχασα μ’ ένα βλέμμα πως δεν υπονοούσα κάτι για ‘μας. Την πήρα αγκαλιά κοιτώντας και οι δυο προς την θάλασσα αφήνοντας την να συνεχίσει να μου μιλά:
– Αν εννοείς προς το κακό, ναι. Ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πάει πίσω και στις μεγαλύτερες. Ευτυχώς όσο περνάνε τα χρόνια υπάρχει μεγαλύτερη ενημέρωση και ο κόσμος αλλάζει, ενημερώνεται, κατανοεί.
Ανάσανα ένα φιλί της. Όλη αυτή η εξομολόγηση μ’ έκανε να τη σφίξω ακόμη περισσότερο κοντά μου για να μη νιώθει μόνη.
– Στην δουλεία πως τα καταφέρνεις Σοφία;
– Δυστυχώς στον τομέα αυτό υπάρχει κάποιου είδους ρατσισμός που πηγάζει απ’ την ημιμάθεια. Νομίζουν πχ πως επειδή δυσκολευόμαστε να μάθουμε ξένες γλώσσες ή που κάποια πράγματα τα κάνουμε με το δικό μας τρόπο, -ίσως όχι τόσο άμεσα όπως οι υπόλοιποι-, ότι τελικά τους είμαστε άχρηστοι… Όμως μερικές δουλειές τις κάνουμε καλύτερα, αρκεί να μας αφήσουν να εκφραστούμε.
Στριφογύρισε στο μυαλό μου μια τελευταία σκέψη που όσο ανόητη κι αν φαινόταν την άφησα να ακουστεί:
– Είναι κληρονομική η δυσλεξία; την ρώτησα
– Όντος, είναι και μάλιστα σε ποσοστό 80%. Αν σκεφτείς ψάχνοντας στο παρελθόν για φίλους, συγγενείς, γνωστούς σου, ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, θα καταλάβεις πως κάποιους που θεωρούσαν τότε χαζούς, ενδέχεται να ήταν δυσλεκτικοί. Μάλιστα να ξέρεις πως έχει περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσει δυσλεξία ένα αγόρι παρά ένα κορίτσι. Όπως και να’ ναι όμως, όσο γρηγορότερα διαπιστωθεί τόσο ευκολότερα μπορείς να βοηθήσεις ένα τέτοιο παιδί. Έτσι γεννιέσαι κι έτσι πεθαίνεις, κατέληξε.

«Όπως και να ‘ χει εγώ θα είμαι εδώ για ‘σένα» της ψιθύρισα κι έφερα τις χούφτες της στα χείλη μου να τις φιλήσω.
Μετά έβγαλα ξανά το χαρτί απ’ τη τσέπη, το ξεδίπλωσα και άρχισα να διαβάζω το ποίημα που της έγραψα* :
«…χάθηκα στα βήματα που άφησες στην άμμο
και σ’ ακολούθησα ταξιδεύοντας ίσαμε εδώ
σαν αστέρι που δεν λογίζει πατρίδα
κι όπου του είναι γραμμένο ριζώνει
όταν ποθώντας τον Ήλιο και το Φεγγάρι με βάφτισες κρυφά
κι ένα χαμόγελο μου ‘δωσες για όνομα
για να σου μοιάζω…

Κι έπειτα τρύγησα απ’ τα μάτια σου
το φως των παιδικών σου ονείρων
κι απ’ τον οίνο των φιλιών σου μέθυσα από εικόνες
για να στέκει η θύμηση γλυκιά
κι αμόλυντη απ’ τους ξένους
βάλσαμο στο παρελθόν
που αναζητάει θαύματα στον βωμό του έρωτα

Θαρρείς πως ήξερα από πάντα
πως έπρεπε να γυρίσω σε τούτα τα μέρη
για να δρέψω ξανά την ανάγκη μου για ζωή
ξεκλέβοντας το αληθινό στο δρόσισμα της αγκαλιάς σου
δίχως πνοή
μα με τόση ψυχή μες στις υποσχέσεις μου
σαν προσευχή μικρή στο στέρνο μου
που ‘γινε προσκέφαλο στην νιότη σου κι αγρίευε στο αίμα

Γιατί με πότισες την γεύση τούτης της γης
και με χόρτασες απ’ τον αμπελώνα της λήθης
και των στεναγμών
απλά μ’ ένα σου βλέμμα
που ‘χε ουρανό και θάλασσα στα ταξίδια του
μ’ ευλογημένο καράβι του κορμιού σου τον πόθο
ακολουθώντας τα χνάρια
απ’ όσα μαζί σου δεν έζησε άνθρωπος κανείς
παραμένοντας μαγεμένος απ’ την αλήθεια που άγγιξα
και νιώθοντας μοναδικός που ποτέ δεν λάθεψα
όταν σ’ ακολούθησα και έφτασα εδώ…»

…το ποίημα τελείωσε μα οι λέξεις συνέχιζαν να στάζουν αγάπη και φώς στις καρδιές μας, γιατί το είχαμε γράψει μαζί με μελάνι τα όνειρα μας…

Λογοτεχνικό βιογραφικό της Σοφίας Κρασογιάννη


Η Σοφία Κρασογιάννη είναι 25 χρονών, γεννήθηκε και ζει στην Καβάλα και τις αρέσει να πλάθει ιστορίες κοινωνικού χαρακτήρα, επιδιώκοντας να αγγίξει μ’ αυτές την καρδιά του αναγνώστη. Η πρώτη της διάκριση ήρθε μες από την συμμετοχή της στον 1ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό BONSAISTORIES με το διήγημα «Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ » που πήρε την 7η θέση σε σύνολο 47 υποψηφίων έργων. (Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της εδώ: http://www.bonsaistories.gr/ο-καθρεφτησ/)
Τρόπος επικοινωνίας με την Σοφία Κρασογιάννη: https://www.facebook.com/sofia.kavala.1?fref=ts

Για να συμμετέχετε και εσείς σε μια λογοτεχνική συνεργασία μας ,-με διήγημα ή ποίημα-, μπορείτε να έρθετε σε επαφή με προσωπικό μήνυμα στο www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

Σχόλια:
*Ευχαριστώ από καρδιάς την Σοφία Κρασογιάννη για την τόσο προσωπική εξομολόγησή της….
*Αυθεντικός τίτλος ποιήματος: «Βήματα στην άμμο» (3ο βραβείο στον 1ο Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό της Ομάδας Λόγου & Τέχνης Παγγαίου -2013 ©Θεόφιλος Γιαννόπουλος)
*Ανάμεσα στους γνωστότερους δυσλεκτικούς συγκαταλέγονται ο Αϊνσταϊν (αστροφυσικός), ο Walt Disney (Αμερικανός τηλεοπτικός παραγωγός) ο Tom Cruise (Αμερικανός ηθοποιός) Thomas Edison (εφευρέτης και επιχειρηματίας) Pablo Picasso (Ισπανός ζωγράφος) Leonardo da Vinci (Ιταλός αρχιτέκτονας, μουσικός, ανατόμος, εφευρέτης, μηχανικός, γλύπτης και ζωγράφος της Αναγέννης Mohammad Ali (Ολυμπιονίκης στην άρση βαρών και στην πάλη) ης) Alexander Graham Bell (επιστήμονας και εφευρέτης) Henry Ford (ιδρυτής της Ford)

Επιμέλεια κειμένου

Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος γεννήθηκε και ζει στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Δραστηριοποιείται ως συγγραφέας, ποιητής, αξιολογητής και λογοτεχνικός επιμελητής μυθιστορημάτων, ομιλητής σε παρουσιάσεις βιβλίων, καθώς και ως αρθρογράφος σε πολιτιστικές ιστοσελίδες. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιους, διεθνείς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κι έργα του συμμετέχουν σε ανθολογίες διηγημάτων και ποίησης. "Το Αγκάθινο Στέμμα" από τις εκδόσεις ΕΞΗ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Τρόπος επικοινωνίας: www.facebook.com/giannopoulos.theofilos

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Με συγκίνησε πολύ το διήγημα κι όλη αυτή η ευαισθησία που βγάζει… και λάτρεψα το ποίημα! Τόσο όμορφα… τόσο τρυφερά δεμένα μεταξύ τους, μπράβο σας! Και τα δικά μου τα γραπτά κάπως έτσι, κατακόκκινα είναι… και πάντα αναρωτιόμουν αν ήταν αυτός ένας λόγος, για να μην εκφράζομαι; Με βοηθήσατε πολύ.. με όσα γράψατε. Ευχαριστώ πολύ.

    Απάντηση
    • Θεόφιλος Γιαννόπουλος

      Εϊναι χαρά και τιμή μας τα λόγια σου Σοφία, πραγματικά! Σου μεταφέρω και τις ευχές και την θετική ενέργεια απο την γυναίκα μου, την Σοφία Κρασογιάννη!

      Απάντηση
    • Θεόφιλος Γιαννόπουλος

      Σ’ ευχαριστούμε για όλη τη δύναμη Άννα! Τις ευχές μας με την Σοφία, απο Θεσσαλονίκη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Follows

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!