Tο τι έχουν δει τα μάτια μου... το τι ακούν... τ’
Aυτιά μου, θα θελα τόμους του Larouche για όλα τα γραφτά μου!
Ξέρω ιστορίες να σας πω... που μοιάζουνε γι’ αλήθεια...
Ίσως κι αλήθειες τρομερές που μοιάζουν... παραμύθια!
Θάνατοι, γέλωττες, χαρές, αγάπες και λουλούδια...
Ερωτικά απαντήματα και ξενητιάς τραγούδια...
Από τις πέντε το πρωί που πιάνω το τιμόνι
Του επιβάτη ο καημός... θύελλες ξεσηκώνει!
Ρωτάνε όλοι... χίλια δυό! Γιατρό ζητούν να βρούνε!
Ό,τι βαραίνει την ψυχή στη διαδρομή θα πούνε!

Τη μια την είδ’ ο άντρας της... μαζί με τον κουμπάρο!
Αλίμονο! Ποιός είν’ αυτός που δε φοβάται χάρο;
"Ξημέρωμα εγύρησεν και πώς να το κατέχω;
Ίσως τα μάτια μου ανοιχτά... καλλιά μου είναι να έχω!"

Την άλλη την ποτίσανε δυό τρεις μπουκάλες ούζο...
Αυτόν εδώ που τον θωρρείς... εγώ τον έχω σούζο!!!
"Ξέρεις...", μου λέει με στεναγμό, "γιατί με απατάει;
Ίσως γιατί... η μπάντα μου... στην πόρτα... δε χωράει!"

Τα γέλια βάζει σα με δει μεσ’ απ’ το καθρεφτάκι...
Αμήχανος να την κοιτώ σαν στρίβω το μουστάκι!!!
"Ξέρεις...", μου λέει "οι... μισοί... με λένε Fraulein!
Ίσως για αυτούς την αύριον... θα πάω στα Bodyline!"

_

γράφει η Πλοκαμάκη Χρυσούλα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!