Select Page

Το μυστικό, της Μάχης Τζουγανάκη

Το μυστικό, της Μάχης Τζουγανάκη

boy_ball

Ο κύριος Αριστείδης κατηφόριζε το στενό με την ξύλινη μαγκούρα του. Ίδια ώρα, κάθε απόγευμα, λίγο μετά το μεσημεριανό του ύπνο. Ο κυρ- Ανέστης, ο ιδιοκτήτης του καφενείου της γειτονιάς, είχε ήδη βγάλει τα τραπέζια του έξω με το που ξεπρόβαλλε ο πρώτος ανοιξιάτικος ήλιος, και ακόμα και αν οι συχνές ανοιξιάτικες βροχές τα κατέβρεχαν, εκείνος συνέχιζε κάθε πρωί να τα στοιβάζει ένα-ένα στο πεζοδρόμιο.

Σαν τον είδε να κατεβαίνει το στενό, τίναξε δυο καρέκλες από τη γύρη και τα φύλλα που άφηναν οι λεμονιές του και σκούπισε γρήγορα με ένα πανί ένα τραπέζι. Τον κοίταζε που κατέβαινε αργά. Το σώμα του γέρικο, πλησίαζε τα ογδόντα πλέον και τα κόκκαλά του, τον είχαν προδώσει. Μα πιο πολύ τον είχε προδώσει η ζωή. Δεν ήξερε την ιστορία του, μα ήξερε πως σε εκείνη τη γέρικη πλάτη που έγερνε, κουβάλαγε ένα βάρος που ποτέ δεν ομολόγησε ακόμα κι αν προσπάθησε αρκετές φορές να του πιάσει τη κουβέντα για να μάθει το παρελθόν του.

-Καλώς τον καλώς τον, είπε χαρούμενα και του έδειξε με το χέρι να κάτσει

-Ανέστη δε θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά για βροχή άκουσα στο ράδιο. Μήπως να τις βάζαμε μέσα τις καρέκλες και τα τραπέζια σου; Κάθε μέρα σχεδόν πήγαινε-έλα κάνεις, του είπε έχοντας σταματήσει να περπατά για να πάρει μια ανάσα.

-Α… κυρ- Αριστείδη όλα κι όλα. Μάη έχουμε πια! Δε πα να ρίξει καρέκλες ο ουρανός, τις δικές μου δεν τις κουνάω. Θέλουν την Άνοιξή τους όπως και εγώ!, είπε και κοίταξε εκνευρισμένα τον ουρανό.

Ο κύριος Αριστείδης του χαμογέλασε και κάθισε στο τραπέζι που του ετοίμασε. Έβγαλε την εφημερίδα που είχε τυλίξει στην τσέπη του σακακιού του και φόρεσε τα γυαλιά του που είχε κρεμασμένα στο λαιμό. Παρήγγειλε έναν ελληνικό σκέτο στον Ανέστη και βυθίστηκε στα χαρτιά του. Λίγη ώρα μετά, στα πόδια του έμπλεξε μια μπάλα που πετάχτηκε με φόρα από το απέναντι πάρκο. Μια μάνα κυνηγούσε ένα πιτσιρίκι από πίσω να το προλάβει να μην περάσει απέναντι στο δρόμο. Μόλις είδε ότι δεν περνά κάποιο αυτοκίνητο, το συμβούλεψε να πάει απέναντι να πάρει τη μπάλα του. Του ψιθύρισε και κάτι άλλο στο αυτί και ο  πιτσιρικάς χαμήλωσε το κεφάλι του συγκαταβατικά.

-Συγγνώμη που πέταξα τη μπάλα μου πάνω σας, είπε χαμηλόφωνα ο μικρός και πήρε τη μπάλα κάτω από τα πόδια του

-Δεν έγινε κάτι μικρέ μου. Κι εγώ σαν κλωτσούσα τη μπάλα με τους φίλους μου δε λογάριαζα πού μπορεί να βρεθεί. Η μπάλα έχει δικά της φτερά και πάει όπου θέλει, του είπε και γέλασε και του χάιδεψε το κεφάλι.

Σαν γύριζε απέναντι στη μάνα του, που τον φίλησε επιβραβεύοντάς τον για τη συμπεριφορά του, ο κύριος Αριστείδης σκοτείνιασε. Τον κοίταζε να αγκαλιάζει τη μάνα του, ύστερα να παίζει με ένα σκυλί μαζί με τη μπάλα και τα μάτια του βούρκωσαν. Δεν είδε καν τον Ανέστη που είχε έρθει να τον σερβίρει. Ο Ανέστης σεβάστηκε τη θλίψη του και δε μίλησε. Άφηνε αργά αργά τον καφέ και το ποτήρι με το νερό και έριχνε και εκείνος κλεφτές ματιές στο πάρκο που είχε κολλήσει το βλέμμα του φίλου του. Σαν είδε ότι δεν πρόκειται να σπάσει τη σιωπή του, έφυγε για το μαγαζί.

-Ανέστη, τον σταμάτησε με έναν ψίθυρο σχεδόν ο  κύριος Αριστείδης

-Έφτασεεεε , είπε ο Ανέστης που με γρήγορα βήματα ήταν και πάλι μπροστά του ανυπομονώντας να μάθει κάτι παραπάνω για τον ευγενικό του πελάτη

-Θα μου φέρεις ένα χαρτί και ένα στυλό Ανέστη σε παρακαλώ; του είπε χωρίς να τον κοιτά

-Ναι κυρ Αριστείδη, ό,τι αγαπάς, είπε και έφυγε γρήγορα μέσα να του φέρει όσα ζητούσε και πολύ σύντομα τα ακουμπούσε στο τραπέζι του.

Ο κύριος Αριστείδης, πήρε με το τρεμάμενο χέρι του το στυλό και άρχισε να γράφει. Πρέπει να πέρασε μία ολόκληρη ώρα που δεν ακούμπησε καν τον καφέ του για να μη σταματήσει. Τα μάτια του βούρκωναν πολλές φορές και τα σκούπιζε φευγαλέα με το άλλο χέρι βγάζοντας αναστεναγμούς. Ο Ανέστης τον κοίταζε λυπημένος από μακριά, μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο. Πρώτη φορά τον έβλεπε να εξωτερικεύει τούτη τη θλίψη. «Άραγε να γράφει το μυστικό που κουβαλά σε τούτες τις σελίδες;» αναρωτιόταν

Σαν τέλειωσε το γράψιμο, απέμεινε να κοιτά τις σελίδες ξανά και ξανά. Ύστερα σηκώθηκε και πήγε στο απέναντι περίπτερο και ξαναγύρισε με έναν λευκό φάκελο και ένα γραμματόσημο. Έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα μικρό χαρτί κιτρινισμένο και βλέποντάς το προσεκτικά, αντέγραψε τα στοιχεία του παραλήπτη. Ύστερα σάλιωσε το φάκελο και τον έκλεισε όσο πιο γερά μπορούσε. Με μια σιγανή φωνή φώναξε τον Ανέστη να έρθει να τον πληρώσει.

-Ανέστη, θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Πριν ανοίξεις αύριο το μαγαζί, ρίξε στο κουτί του ταχυδρομείου που είναι δίπλα από το σπίτι σου τούτο το γράμμα, τον παρακάλεσε με τα κλαμένα του μάτια

-Μην ανησυχείς για τίποτα κυρ Αριστείδη μου. Θα το κάνω με χαρά. Εσύ να μη μου στεναχωριέσαι, του είπε και τον χάιδεψε στην πλάτη τρυφερά.

Ο κύριος Αριστείδης, του χαμογέλασε, μην μπορώντας να αρθρώσει κουβέντα και ανηφόρισε για το σπίτι του. Ο ουρανός άρχισε τα μπουμπουνητά και μέσα σε λίγα λεπτά μια δυνατή καταιγίδα μούσκευε τον τόπο. Ο κύριος Αριστείδης περπάταγε σα να μη συνέβαινε τίποτα. «Η δική του καταιγίδα είναι πιο δυνατή από τούτες τις σταγόνες…» μονολόγησε ο Ανέστης κοιτάζοντάς τον λυπημένα να χάνεται στην ανηφόρα.

Λίγες μέρες μετά, σε ένα μαγαζί ηλεκτρονικών ένας όμορφος νεαρός, ο Αντρέας, λάμβανε ένα φάκελο από τον ταχυδρόμο της γειτονιάς. Σαν άνοιξε το φάκελο και διάβασε το γράμμα έμεινε για ώρα ακίνητος. Πήρε μια καρέκλα και κάθισε, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τα παρακάτω λόγια:

«Αντρέα μου, γλυκέ μου Αντρέα. Έγινες δυο μέτρα άντρας. Όμορφος σαν τη μάνα σου. Συμπάθα με που σου στέλνω τώρα τούτο το γράμμα, μα το κερί μου σβήνει, το ξέρω, και δε μπορώ παιδί μου να φύγω έτσι από τη ζωή. Είναι μεγάλο το βάρος. Κάθε μέρα σηκώνομαι, ντύνομαι και το φορώ στην πλάτη τούτο το φορτίο. Θεέ μου πόσο βαρύ είναι! Πόσο κουραστικό παιδί μου. Κι εγώ γέρασα δεν αντέχουν τα κόκκαλά μου. Λύγισα. Ούτε η καρδιά μου αντέχει. Αυτή κι αν έχει λυγίσει…

Αντρέα παιδί μου, δεν τη χάρηκα τη ζωή. Δεν τη χόρτασα. Δειλός ήμουν, φτωχός έμεινα σε τούτον τον κύκλο. Και τώρα που έρχεται εκείνο το σκοτάδι, δε φοβάμαι. Το ζητάω όλο και πιο πολύ αγόρι μου. Σα λύτρωση και σαν τιμωρία. Να λυτρωθώ από τούτες τις σκέψεις, να τιμωρηθώ για όσα δεν έκανα και δεν είπα. Κάπως έτσι πήρα σήμερα ετούτο το στυλό και το χαρτί. Μήπως και βγει από την ψυχή μου ετούτο το αγκάθι που την έχει χιλιοματώσει.

Αντρέα μου, αγόρι μου, η μάνα σου ήταν η ομορφότερη γυναίκα της γειτονιάς. Και τα μάτια της έλαμπαν από χρυσή καλοσύνη. Σα σου γελούσε, φώτιζε το στενό. Την είδα παλληκαράκι και θαμπώθηκα. Νέος ωραίος και εγώ, την κατάφερα γρήγορα και αρχίσαμε τα γλυκά μας ραντεβουδάκια. Βόλτες κρυφές στη θάλασσα, στα βουνά, στα πάρκα. Δε τη χόρταινα. Έβραζε το σώμα μου. Τη φίλαγα και καιγόμουν από πόθο για εκείνη. Μια βραδιά που δεν ήθελα να τελειώσει η συνάντησή μας, αράξαμε στην αμμουδιά μιας πανέμορφης θάλασσας και ανταλλάξαν τα κορμιά μας τις σπίθες του έρωτα.

Πέρναγε ο καιρός, κι η μάνα σου άρχισε να σκοτεινιάζει. Δε μίλαγε όπως παλιά. Δάκρυζε χωρίς να μου λέει τι συμβαίνει. Μια μέρα μου το ξεφούρνισε, πως ήταν έγκυος. Ο πατέρας της θα τη σκότωνε αν το μάθαινε. Μούδιασα. Τίποτα δεν είχα στην άκρη. Ούτε σπιτικό, ούτε παράδες. Με κοίταζε απεγνωσμένη, περιμένοντας να της βρω λύση. Κι εγώ άπραγος έφυγα για το σπίτι κοκκαλωμένος, αφήνοντάς την κλαμένη και σιωπηλή.

Πέρασαν μέρες από εκείνη τη συνάντησή μας κι όλο δείλιαζα να τη δω. Κι εκείνη, λες και το ήξερε, δεν ήρθε ποτέ να με βρει. Τότε πήρα την απόφαση να φύγω από τη χώρα. Σαν έφευγα από το σπίτι με τη βαλίτσα στο χέρι, την είδα να στέκεται έξω από την πόρτα μου, λες και το είχε μαντέψει. Δακρυσμένη αλλά σκληρή. Μου φώναξε. Μου είπε ότι δε με αγαπά πια κι ότι το παιδί θα το ρίξει. Ύστερα με πλησίασε και με έφτυσε. Ακόμα και τώρα νιώθω υγρό το πρόσωπό μου και λερωμένο. Σα να κουβαλάω αυτή τη φτυσιά στο πρόσωπο, σημάδι ανεξίτηλο. Σα λεπρός αγόρι μου. Τιμωρημένος από το Θεό.

Σαν πέρασαν τα χρόνια και κατάφερα να μαζέψω λίγα λεφτά, γύρισα στην Ελλάδα. Ο νους μου ήταν στη μάνα σου, στο Λενιώ μου. Να τη δω μετά από τόσο καιρό, να της ζητήσω γονατιστός συγγνώμη, να της πω ότι θα την παντρευτώ, να της χαρίσω ολόκληρο τον κόσμο. Πλησίασα το σπίτι της με τεράστια αγωνία. Έτοιμος ήμουν να πατήσω το κουδούνι της, κρατώντας μια όμορφη ανθοδέσμη από κίτρινα τριαντάφυλλα που της αρέσουν, όταν άνοιξε την πόρτα ένας γεροδεμένος άντρας κρατώντας από το χέρι ένα αγόρι και από πίσω τους ξεπρόβαλλε εκείνη.

Σαν συναντήθηκαν οι ματιές μας, ο χρόνος πάγωσε. Το πρόσωπό της έτρεμε και το δικό μου το ίδιο. Δεν είπε τίποτα όμως. Ο άντρας της, της φώναξε να έρθει και εκείνη περνώντας από δίπλα μου ακούμπησε το χέρι μου για λίγα δευτερόλεπτα, ακόμα θυμάμαι ετούτο το μούδιασμα και τη ζεστασιά της παλάμης της, και εξαφανίστηκε.

Τα είχα χάσει όλα. Η ζωή μου έδινε το λυπηρό τελεσίγραφο. Εγώ ο δειλός είχα χάσει μια και για πάντα την ευτυχία μου. Γύρισα στο νέο μου σπίτι σκοτεινιασμένος. Από τότε θυμάμαι απλά να ζω. Τίποτε άλλο. Έπιασα μια δουλειά, ξύπναγα τα πρωινά, δούλευα, γύριζα μεσημέρι σπίτι, έτρωγα, διάβαζα κανένα βιβλίο και κοιμόμουν. Τίποτε άλλο. Έτσι κύλησαν κοντά τριάντα χρόνια τώρα παιδί μου. 30 χρόνια η ίδια μέρα κάθε μέρα.

Μέχρι, που ένα πρωί, έμαθα από τη γειτονιά πως η Ελένη μου πέθανε. Καρκίνος είπαν. Σαν το έμαθα βρέθηκα σωριασμένος στο δρόμο. Η Αγνή, η φιλενάδα της από τα παλιά, με βρήκε στο νοσοκομείο που με πήγαν. Με κοίταζε λυπημένα. Μου κράτησε το χέρι και μου είπε δακρύζοντας «τη χάσαμε Αριστείδη μου, τη χάσαμε την Ελένη μας». Ύστερα έβγαλε από τη τσάντα της ένα φάκελο και μου τον έδωσε. «Για σένα» είπε και με άφησε μόνο να το διαβάσω.

Το γράμμα αγόρι μου ήταν από τη μάνα σου. Μου έγραφε με παράπονο όσα δεν είχε τολμήσει να μου πει ποτέ. Πώς ένιωσε όταν έφυγα. Τι πέρασε με τους γονείς της. Ύστερα, τα μάτια μου κοκκάλωσαν στη φράση «Κράτησα το παιδί μας άγγελέ μου. Δε μπορούσα να σκοτώσω το μόνο που είχε απομείνει από την αγάπη μας. Σου είπα ψέματα». Η θύμηση με γύρισε σε εκείνη τη συνάντηση. Στο αγόρι που έβγαινε από την πόρτα. Ένα παλληκαράκι ήσουν γιε μου. Ένα παλληκαράκι. Κι εγώ ο τιποτένιος, ο ανάξιος πατέρας σου.

Μια μέρα, θέλοντας να σε δω από κοντά, να σε αγκαλιάσω έφτασα στο μαγαζί σου. Είχα ρωτήσει την Αγνή πού μένεις, πού δουλεύεις. Μπήκα μέσα με ένα χαλασμένο ραδιοφωνάκι που είχα διαλύσει το προηγούμενο βράδυ. «Έσπασε» σου είπα και στο έδωσα. Κι εσύ πρόθυμος και γελαστός σαν εκείνη. Με κάθισες σε μια καρέκλα για να μην κουράζομαι, με κέρασες κρύο νερό και καφέ. Σε παραξένεψε που σε κοίταζα έτσι. Και σου ‘πα ψέματα πως μοιάζεις στο γιο μου. Δεν μπόρεσα όμως να σου πω τίποτα γιε μου. Δεν τόλμησα.

Αντρέα μου, ναι αυτός ήταν ο πατέρας σου. Εγώ. Που του έδωσες ένα ποτήρι νερό και εκείνος δε σου έδωσε ποτέ τίποτα. Δειλός, άχρηστος. Δε σε νανούρισα ποτέ μου, δε ξενύχτησα με τους πυρετούς σου, δε σε αγκάλιασα ποτέ, δεν παίξαμε ποτέ κρυφτό, δε σε καμάρωσα να μεγαλώνεις, να πιάνεις δουλειά.

Τα χέρια μου τρέμουν αγόρι μου γλυκό. Ο χρόνος μετρά ανάποδα. Μα βρήκα επιτέλους λίγη τόλμη ο δειλός να σου πω όσα δε σου έχω πει. 

Σε αγαπώ αγόρι μου. Σε αγαπώ… Συγχώρα με. Σε παρακαλώ παιδί μου. Συγχώρα με… 

Ο πατέρας σου»

 

(Λογοτεχνική δράση: «Όσα δεν τόλμησα ποτέ να πω»)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

20 Σχόλια

  1. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    ” το μυστικο ” της Μάχης Τζουγανάκη μοιάζει σαν ένα μυθιστόρημα που μ ένα μαγικό ραβδακι μεταμορφώθηκε σε μικρο διήγημα…ζεστό, ανθρώπινο και αληθινό, όλο μαζί ΥΠΕΡΟΧΟ…,με συγκίνησε…ΜΠΡΑΒΟ

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    «Η δική του καταιγίδα είναι πιο δυνατή από τούτες τις σταγόνες…»

    Και πώς να μην είναι… στάθηκε τραγικά άτολμος, δειλός θα έλεγε κανείς, κι έχασε τη ζωή μέσα από τα δάχτυλά του – σαν την άμμο της θάλασσας…
    Πολύ όμορφο και δυνατό, Μάχη μου!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Έτσι κι αλλιώς, τούτες τις μέρες είναι γεμάτες οι άκριες των ματιών μου, που εσύ τις έκανες να στάξουν!!! Ξέρω πως γίνομαι κουραστική… όμως για ακόμη μία φορά θα γράψω πως έχει μια μαγεία η πένα σου Μάχη μου κι είναι φτιαγμένη για να ακουμπάει τρυφερά τις καρδιές μας!!! Έχεις πάντα την αγάπη μου να έχετε μια χαρούμενη Ανάσταση!!!

    Απάντηση
  4. Ζωή Δικταίου

    Είναι που λένε τον πατέρα μου Αριστείδη, πλησιάζει τα ογδόντα, του χάρισα μόλις προχτές ένα ξύλινο μπαστούνι για να στηρίξει το βάρος από το σακατεμένο σώμα και τα χρόνια… είναι που στο διπλανό χωριό, ένα χιλιόμετρο μετά το δικό μας, ο κυρ Ανέστης είχε ένα παραδοσιακό καφενείο… είναι που μια θεία του πατέρα μου, είχε την τόλμη στην εποχή της, να φέρει στον κόσμο ένα παιδί και να παραμείνει ανύπαντρη μητέρα χωρίς ποτέ να χρεώσει κανέναν με το δικό της φορτίο, είναι που έζησε ανάμεσα μας, περήφανη, αγαπημένη και με τιμή, όσο τη θυμάμαι… Ήρθα στο γραφείο, διαβάζοντας το μυστικό άρχισα τη μέρα μου ενώ βρέχει. Ταξίδεψα μέσα από τις λέξεις σου, με τη δύναμη της ενσυναίσθησης, ένιωσα όσα περιγράφεις με απίστευτη οικειότητα. Ευχαριστώ Μάχη, είσαι από εκείνες τις ψυχές που συνδράμουν για να γίνει η αλήθεια και το φως πραγματικότητα, είσαι η ίδια μια όμορφη ψυχή έξω από το εγώ.

    Απάντηση
  5. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ωχ όχι και άλλη στενοχώρια Μάχη μου. Ιστορίες της ζωής που τραυματίζουν και που διδάσκουν να δίνουμε εξηγήσεις στους ανθρώπους μας όσο είναι καιρός. Γιατί η ημερα που θα’ ναι Αργά να το κάνουμε, μπορεί να είναι αύριο , σήμερα ,τώρα και θα φύγουμε κουβαλώντας βαρύ φορτίο, Αυτό είναι το ένα.Το άλλο το ίδιο το θέμα της δυνατής ιστορίας σου. Δεν ήταν δειλός ο φουκαριάρης ο γέρος αλλά βαθιά απίστευτα φοβισμένος, και έκανε σχέδια, τα σκηνοθέτησε μόνος του, κατά την γνώμη του άψογα, μα σαν ήρθε η εποχή να ανεβάσει το έργο οι ηθοποιοί είτε δεν ήθελαν τον ρόλο είτε θέατρο διαθέσιμο δεν υπήρχε πουθενά. Επαληθεύοντας τη ρήση:όταν οι άνθρωποι κάνουν όνειρα ο Θεός γελάει…

    Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Δημήτρη σε ευχαριστώ πολύ.
    Μου αρέσει που η συμπύκνωση της ιστορίας για να χωρέσει εδώ μέσα απέκτησε μαγικές ικανότητες…!

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία μου…γλυκιά σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια…αλλά πιο πολύ εύχομαι μέσα από την καρδιά μου αυτές οι δύσκολες μέρες να περάσουν με πολλή αγάπη και όμορφες στιγμές …για να αντισταθμίζουν τα δύσκολα συναισθήματά.

    Την αγάπη μου και ευχές για μια χαρούμενη Ανάσταση και σε εσάς!

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολλές φορές Ζωή …η ζωή κάνει κύκλους. Αλλάζει εποχές και ηλικία μα ντύνεται με τα ίδια φορέματα. Σα να ξαναπαίζουν οι αναμνήσεις πρωταγωνιστικό ρόλο στο τώρα. Αυτό μουδιάζει περισσότερο τη χρονική μας αίσθηση των πραγμάτων και καταργεί νόμους και αξιώματα καμιά φορά…. Εύχομαι το γύρισμα των αναμνήσεων να φέρνει περισσότερη αγάπη και λιγότερη θλίψη. Να φέρνει εκείνη τη γλυκιά νοσταλγία που αγαπά η καρδιά.

    Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο..

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Γλυκιά μου Λένα. Δε θέλω να μου στεναχωριέσαι. Συμφωνώ πολύ μαζί σου. Οι εξηγήσεις πρέπει να δίνονται στην ώρα τους. Να τολμάμε να λέμε την αλήθεια. Γιατί η επόμενη μέρα μην πω ώρα δεν ξέρουμε πού θα μας βρει. Όσο για τον ήρωά μου του βρίσκω δίκιο και άδικο μαζί. Παράτησε μια γυναίκα τότε που τον είχε περισσότερο ανάγκη εκείνη τη στιγμή και πάτησε μια χρονική παύση πιστεύοντας οτι όταν θα ξαναπατήσει το Play θα έχουνε μείνει όλα όπως θα θελε να είναι..και εκείνος θα ναι πλέον έτοιμος να τα αντιμετωπίσει. Το μεγαλύτερο λάθος των ανθρώπων ειναι αυτό. Να χρωστάνε στο παρελθόν τους αποφάσεις που παίρνουν τελικά στο μέλλον, θέλοντας πρώτα να έχουνε ικανοποιήσει μια “τελειότητα” που έδειχνε να είναι αναγκαία για να προχωρήσουν…Αν περιμένουμε να παίξει το καλύτερο σενάριο για να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις…παίζουμε με το χρονικό διάολο που δε χαρίζεται και επιστρέφουμε σε ένα παρελθόν που ποτέ δε θα ειναι ίδιο με εκείνο που είχαμε αφήσει. Η εξέλιξη αυτής της ιστορίας δε θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτή…

    την καλησπέρα μου!

    Απάντηση
  10. Έφη Γεωργάκη

    Μάχη Τζουγανάκη, θύμωσα και παράλληλα ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό. Αυτό που μου φώναξε το κείμενο σου είναι η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων… Η μοναδική επικοινωνία παρουσιάστηκε στο τέλος με το γράμμα. Πόσο όμως διαφορετικά θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε και τότε,,, θα βρίσκονταν λύσεις. Με έβαλες σε μια κατάσταση Μάχη μου και μπράβο σου!

    Απάντηση
  11. Χριστίνα Σουλελέ

    Αλήθειες που δεν ειπώθηκαν, λόγια που έμειναν μισοτελειωμένα, μας στοιχειώνουν και με τα χρόνια βγαίνουν στην επιφάνεια για να κερδίσουν την θέση τους. Όμως είναι αργά. Έρχονται με πόνο…Μια από τις πολλές ιστορίες που γράφει η ζωή και μας την μετέφερες με πολύ ρεαλισμό κι ευαισθησία.

    Απάντηση
  12. Μάχη Τζουγανάκη

    Έφη μου λογικό να θυμώσεις! Η έλλειψη επικοινωνίας είναι που χαλά τις σχέσεις των ανθρώπων. Και κάποιες τις στέλνει..στον αγύριστο..κάποιες τις στραπατσάρει… Πόσο πράγματι διαφορετικά θα ήταν όλα αν είχαμε βρει εκείνο το θάρρος που λες… Καλησπέρα!

    Απάντηση
  13. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε ευχαριστώ Χριστίνα μου. Ναι είναι αργά…και πάντα έρχονται με πόνο. Ο χρόνος δε μας περιμένει. Και είναι αυτή η πιο φθαρτή αλήθεια μας…

    Απάντηση
  14. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ συγκινητική ιστορία, Μάχη μου. Καλογραμμένη 😉 (Το γράμμα φοβερό)

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!