Το «πάντα» και το «ποτέ»

30.10.2016

old_armchair

Δεν είχαν τίποτα να πουν ο ένας στον άλλον. Καθόντουσαν επί ώρες στο ίδιο σαλόνι και ούτε τα βλέμματά τους δεν είχαν διασταυρωθεί. Πώς είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο; Πώς κατέληξαν να είναι δύο ξένοι; Κάποτε ήταν ερωτευμένοι και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να κλειστούν σε αυτό το σπίτι και να βγουν μετά από μέρες. Είχαν πολλά να πουν τότε. Όσο και να τον κοιτούσε η Μυρτώ, όμως, εκείνη τη μέρα, δε θυμόταν το λόγο που τον παντρεύτηκε. Έσκυψε πάνω από το λογοτεχνικό της βιβλίο και προσπάθησε να διαβάσει. Τα γράμματα φάνταζαν θολά στα μάτια της. Είχαν βουρκώσει χωρίς να το συνειδητοποιήσει. Τον αγαπούσε τον Πέτρο. Γι’ αυτό ήταν σίγουρη. Ο έρωτας, όμως; Πριν παντρευτούν, την είχε ανεβάσει στην ταράτσα και της είχε δώσει μία υπόσχεση. Ό,τι και να γινόταν, θα ήταν για πάντα δική του και δε θα την απογοήτευε ποτέ. Πόσο εύκολα βγαίνουν αυτές οι λέξεις από έναν ερωτευμένο. Πάντα και ποτέ. Τώρα καθόταν εκεί απέναντι της, δέκα κιλά παχύτερος, με γκρίζα μαλλιά και μια έκφραση που την απογοήτευε.
Έρωτας! Μια απάτη είναι. Υπόσχεται τόσο πολλά και όταν στα παίρνει πίσω είναι πλέον αργά. Αργά για να βγεις από τη ρουτίνα σου. Δεν ήθελε να τον χωρίσει, όμως. Είχαν και ένα παιδί μαζί.
Έκλεισε το λογοτεχνικό της και τον πλησίασε. Κοίταξε γύρω της. Τα χρώματα του σπιτιού της τη γαλήνεψαν για λίγο, η ατμόσφαιρα μύριζε σπιτικό φαγητό. Χάιδεψε την πλάτη του και τα μεταξένια του μαλλιά. Ένιωσε κάτι να διαπερνάει το σώμα της. Τα γόνατά της λύγισαν και κάθισε γρήγορα στον καναπέ δίπλα του. Εκείνος δίπλωσε στη μέση την εφημερίδα και την κοίταξε. Ένα χαμόγελό του ήταν αρκετό για να την κάνει να αντιδράσει. Έσκυψε, τον αγκάλιασε και ξέσπασε σε κλάματα. Είχε ανάγκη να το κάνει. Δίπλα του ένιωθε παιδί. Εκείνος της σκούπισε τα δάκρυα και την φίλησε στο μέτωπο. Η Μυρτώ σηκώθηκε και τον τράβηξε από το χέρι. Εκείνος την ακολούθησε υπνωτισμένος. Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκονταν αγκαλιασμένοι στην ταράτσα. Το φως του φεγγαριού έλουζε το πρόσωπό της. Ο Πέτρος τύλιξε τα χέρια του γύρω από τη μέση της και της ψιθύρισε στο αυτί: «Ό,τι και να γίνει θα είσαι για πάντα δική μου. Δε θα σε απογοητεύσω ποτέ». Έβγαλε ένα φάκελο από την τσέπη του και της τον έδωσε. Ήταν εισιτήρια για το αγαπημένο της νησί, τη Δονούσα. Την φίλησε στο μάγουλο και της έδωσε τη ζακέτα του. Είχε λίγο κρύο, αλλά δεν την ένοιαζε.

-

γράφει η Νάσια Αλεξανδρίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πολύ τρυφερή η ιστορία σου, όπως και ο Πέτρος που έκανε δώρο στη Μυρτώ τα εισιτήρια. Μπράβο σου.

    Απάντηση
  2. sofia25164

    Πολύ όμορφη η ιστορία σας σαν την αγάπη!!! Καλό σας βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Το κείμενο ξεκινά ρεαλιστικά από τη μέση και μετά παίρνει μια τόσο ρομαντική τροπή που αναρωτιέται κάνεις αν κάτι τέτοιο γίνεται στη πραγματικότητα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου