Το πένθος των Αθηνών

20.09.2015

 

 

Για τον Αϊλάν και τον Γκάλεμπ

 

Μαυροφορεμένοι όλοι σήμερα στην Πνύκα οι ρήτορες.

Ο Δημοσθένης άλαλος και χλωμός κοιτάει τον Ευριπίδη που πενθεί.

Αδύνατο του είναι για το χαμό αυτό να γράψει.

Ποιος θίασος θα διανοηθεί με ένα τέτοιο δράμα τους πολίτες να ψυχαγωγήσει;

Ποιος τον Οδυσσέα θα υποκριθεί;

Ποια μάσκα το πέτρινο θα καλύψει πρόσωπο;

Ποιος τα ματωμένα και ανίερα χέρια του σαν γάντια στα δάχτυλα θα φορέσει;

Ο Περικλής ντροπιασμένος κάθεται βουβός στης δημοκρατίας τον βράχο.

Το αιμάτινο στίγμα έβαψε τα Ιερά της Αθήνας.

Κάποια χέρια της ιερής ράτσας βάφτηκαν με άωρο αίμα.

Τα μαρτύρησε όλα ο τυφλός ραψωδός

μη μπορώντας άλλο το κρίμα αυτό να κουβαλά.

-Τι σόι Έλληνας κι αυτός που φανερώνει τα ματωμένα της συνείδησης μας δρώμενα,

εμείς είμαστε γένος που κρατάει απ’ τους Θεούς.

Σώπασε φωνή τυραννική που κρύβω μέσα μου.

Σώπασε για πάντα και άκου το λυγμό της Ανδρομάχης.

Γλώσσα μου εσύ σκληρή σαν μάρμαρο σεβάσου τον πόνο του άωρου νεκρού.

Σώπασε κτήνος εσύ ανίερο της άγιας φυλής μας,

εσύ που διψάς για αμόλυντο αίμα και ανόθευτη ιστορία.

Τώρα και για πάντα κατάπιε το φαρμάκι σου και ξεψύχα.

Αναμεμειγμένο του Σωκράτη το κώνειο με του Αστυάνακτα το αίμα.

-Δεν ήταν κώνειο. Θαλασσινό μοναχά νερό.

Πηκτό αλάτι για να ταριχεύσει το σώμα σου στη συνείδηση μας.

Μούδιασε η γλώσσα μου απ’ το θαλασσινό νερό που σού ξέπλυνε τη ζωή.

Δεν θέλω να κλάψω.

Φοβάμαι μη τα δάκρυα μου σε πνίξουν.

 

-Επάνω στα τείχη της Τροίας είδα τον πολυμήχανο.

Μην μού μιλάς γι’ αυτόν.

Δεν θέλω να ξέρω τίποτα.

-Τον είδα, τον Αστυάνακτα από το πόδι να κρατά.

Σώπα. Η φυλή μου είναι ιερή. Σώπα…

-Τον κουνούσε στον αέρα σαν λάβαρο θανάτου.

Σώπα. Εμείς δεν τα κάνουμε αυτά. Σώπα…

-Κοίτα το νεκρό του σώμα. Το απόθεσαν στην Εκκλησία του Δήμου.

Δεν βλέπω τίποτα. Δεν πιστεύω τίποτα.

-Κοίτα το Αχαιέ. Κοίτα το σου λέω.

-Της φυλής σου κατόρθωμα.

 

Τι να γράψω αγόρι μου για σένα;

Ένα νανούρισμα θα γράψω.

Να στο ψιθυρίζουν οι Νηρηίδες στα κύματα επάνω που κοιμάσαι.

Και οι χίλιες του Πρωτέα μορφές να σού κρατάνε συντροφιά.

Το σώμα σου θα χαράξω στα αρμυρίκια και στα ασπρισμένα βράχια.

Να μείνει για πάντα η εικόνα σου στη θάλασσα που ταξιδεύει τον πόνο σου.

Τι να γράψω αγόρι μου;

Σήμερα θα γράψω με θαλασσινό νερό επάνω στα φύκια.

Τι να γράψω όμως;

Το άψυχο σώμα σου ολόκληρη της ανθρωπότητας η ποίηση.

 

Κι αν η φυλή μου είναι άγια και η ράτσα μου ιερή,

σήμερα ολάκαιρος ο Παρθενώνας συντρίμμια έχει γίνει.

 

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

4 σχόλια

4 Σχόλια

    • ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

      ευχαριστω πολυ

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Τι να πω…Απλά ταυτίζομαι με το λυγμο της συνονοματης…
    Μουδιαζουν οι στίχοι σας

    Απάντηση
    • ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

      Ας ελπισουμε οτι μια μερα δεν θα χρειαζεται να γραφουμε για το χαμο των ανθρωπων.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου