Το παράπονο της Λιβελούλας, της Μάχης Τζουγανάκη

9.01.2015

 

Κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα της και σταύρωσε το πόδι σαν σταρ του σινεμά. Με τον αέρα μιας ντίβας κάπνισε ένα τσιγάρο μπροστά στο κόκκινο φωτάκι της κάμερας. Ο δημοσιογράφος την κοίταζε θαμπωμένος. Μάταια προσπαθούσαν από το κοντρόλ να τον επαναφέρουν στις ερωτήσεις που έπρεπε να κάνει. Τελικά μετά από πολλές φωνές και νοήματα του κάμεραμαν θυμήθηκε το ρόλο του.
-    «Μαζί μας απόψε το πρόσωπο που σημάδεψε το 2014. Όλοι θυμόμαστε τις διαδηλώσεις που έγιναν αυτό το χρόνο, τις αφίσες, τις πορείες και τη φωτογραφία της γυναίκας που έχω απέναντί μου σε κονκάρδες και διαφημιστικά προϊόντα. Τα καταφέρατε. Είστε εδώ μαζί μας. Και η φωνή σας θα ακουστεί σε εκατομμύρια σπίτια».
-    «Καλησπέρα σας. Θα σας απογοητεύσω. Δε με νοιάζει αν σήμερα ακουστεί ή όχι η φωνή μου. Και αυτό ένα τέχνασμα των media είναι. Και αν δεν είχε ακουστεί το σκάνδαλο του πρωθυπουργού που θέλουν όλοι να κρύψουνε ίσως και να με είχατε ξεχάσει . Τώρα όμως πουλάω. Τώρα μπορώ να σας βοηθήσω στο κρυφτό αγαπητέ μου» είπε και άφησε μία γενναία δόση καπνού να πέσει στο πρόσωπο του δημοσιογράφου
-    «Κάνετε λάθος. Εμείς επιζητούμε τη διαφάνεια, τη δημοκρατία. Δεν κρύβουμε κάτι.. εμείς..» είπε κομπιάζοντας
-    «..εσείς…εμείς…χαχα… Πολύ αστεία όλα αυτά. Ευτυχώς που είμαστε live και δε μπορείτε να κόψετε αυτές τις αστείες σκηνές!» είπε και γέλασε σαρκαστικά
Ο δημοσιογράφος ελαφρώς ιδρωμένος, παίρνοντας τις γνωστές κατευθυντήριες γραμμές, άρχισε τις συμφωνημένες ερωτήσεις
-    «Ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Πείτε μας, τις σας έκανε να φτάσετε ως εδώ. Πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία;» ρώτησε και την κοίταξε βαθειά στα μάτια
-    «Η ιστορία… ξεκίνησε από πριν γεννηθώ. Όταν η μητέρα μου απαίτησε να γίνει πιο δημοκρατική η διαδικασία των εκλογών. Κάποια στιγμή ο πατέρας μου, μου είπε ότι η μαμά μου ανέβηκε ψηλά στον ουρανό να με προσέχει. Μα τα ήξερα όλα. Και τη δολοφονία της που μου έκρυψαν και το ποιοι το έκαναν. Και από τότε ορκίστηκα πως θα αγωνιστώ για να σταματήσει αυτή η δικτατορία που ζούμε» είπε οργισμένη

-    «Μα, ζούμε σε έναν δημοκρατικό κόσμο. Ο καθένας έχει τη δική του φωνή και τη δική του ψήφο…πώς είναι δυνατόν να το ονομάζετε δικτατορία» είπε κατά γράμμα ο δημοσιογράφος πιέζοντας το αυτί του με το μικρόφωνο

-    «Ναι…ναι… ζούμε σε έναν κόσμο που έχει πειστεί ότι το λιοντάρι είναι ο μεγαλύτερος θηρευτής του ζωικού βασιλείου όταν οι δικές μας επιτυχίες φτάνουν το 100% στα θηράματά μας. Σε έναν κόσμο που πιστεύει ότι η κουκουβάγια έχει τα μεγαλύτερα μάτια όταν έχουμε το μεγαλύτερο οπτικό πεδίο από οποιοδήποτε έντομο! Και να σου οι ταινίες, οι ιστορίες, τα παραμύθια. Ο κόσμος ό,τι του δώσεις το πιστεύει. Και μετά το ψηφίζει!!! Και μετά φτωχαίνει. Και μετά σκλαβώνεται. Και μετά ξαναψηφίζει τους ίδιους. Γιατί έχει πειστεί ότι είναι οι καλύτεροι…» αναστέναξε και ρούφηξε από το τσιγάρο της σκορπώντας τη στάχτη στον αέρα κάνοντας το δημοσιογράφο να ξεροβήξει

-    «Ας πούμε ότι έχετε δίκιο. Και ας πούμε ότι πράγματι ο κόσμος είναι τυφλός. Η δικιά σας η θέση ποια είναι; Τι είναι αυτό που πιστεύετε ότι μπορείτε να αλλάξετε και να βοηθήσει τον κόσμο;» ρώτησε με μια εσωτερική αγωνία αρκετά εμφανή
-    
-    «Αγαπητέ μου, όλα ξεκίνησαν από ένα παράπονο. Το παράπονο μιας κόρης ορφανής από μάνα. Μιας αδικημένης μάνας. Μιας αδικημένης κόρης. Μιας αδικημένης ράτσας. Αν η αδικία είναι που πρέπει να ξεσκεπαστεί για να αλλάξει ετούτος ο κόσμος τότε αυτός είναι και ο στόχος μου. Μας είδατε όλο το χρόνο. Ήμασταν εκεί όταν ξεσκεπάστηκε το σκάνδαλο του πρωθυπουργού με τις ύαινες που τον χρημάτισαν για να ψηφιστεί και πάλι ο δικός τους νόμος για το δάσος και τους φόρους. Ήμασταν εκεί όταν είδαμε τις συμφωνίες των υπουργών με τους κροκόδειλους της λίμνης μας για εκείνο το φράγμα που όλοι μας κάποτε είχαμε καταψηφίσει. Ήμασταν εκεί και όταν απολύθηκαν οι νυχτερίδες που φρόντιζαν την καθαριότητα του δάσους και παρόλα αυτά συνεχίζονταν να δίνονται οι μισθοί τους σε μια αόρατη φύλαξη!» φώναξε αναψοκοκκινισμένη τινάζοντας μπλε χρυσόσκονη με την κίνησή της στο πλατό

-    «...τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ο κόσμος θα σας πιστέψει και θα σας ακολουθήσει;» ρώτησε σχεδόν ψιθυριστά ο δημοσιογράφος

-    «Τίποτα!» είπε με σιγουριά

-    «Τι εννοείται τίποτα; Αν δεν πιστεύετε εσείς σε αυτόν τον αγώνα πώς θα πιστέψει ο υπόλοιπος κόσμος; » είπε τινάζοντας το μικρόφωνο από το αυτί του

-    «Φίλε μου», του είπε και σηκώθηκε όρθια πετάγοντας το μικρόφωνο από το σώμα της και ανοίγοντας τα πανέμορφα φτερά της. «Εδώ που φτάσαμε όλοι μας επιζητούμε ετούτο το θαύμα. Αν και το θαύμα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Περιμένουμε μια αλλαγή αλλά η αλλαγή είμαστε εμείς. Μιλάμε για το δικό μου παράπονο, όταν το παράπονο είναι όλων μας. Είμαστε μόνοι, όταν πλέον μας ενώνουν τα πάντα! Δηλώνουμε αδύναμοι ενώ μπορούμε όλοι μαζί να είμαστε δυνατοί. Να τερματίσουμε για πάντα την υποταγή αυτών των λιονταριών. Να νικήσουμε τις ύαινες και τα μνημόνιά τους. Να αλλάξουμε τούτα τα φίδια που χρηματίζονται!» είπε και χαμήλωσε το κεφάλι προς το μέρος του κάνοντάς τον να λάμπει από το φως της

-    « έπαψα να περιμένω να πιστέψει ο κόσμος για να κάνω κάτι. Είπα να κάνω αυτό που κάνει η συνάδελφός μου η πεταλούδα. Αυτό που αγνοείτε όλοι εσείς ότι είναι δυνατό και γενναίο. Να κάνω το δικό μου πέταγμα. Ετούτο το αθώο και το αδιάφορο για πολλούς. Το ανέλπιδο όπως το ορίζει οποιοδήποτε πληρωμένο κανάλι. Μα αυτό που ξεχνάτε είναι τους κανόνες της απλής φυσικής. Αν η συνάδελφός μου λοιπόν, μπορεί με ένα πέταγμά της να φέρει βροχή στην απέναντι μεριά ετούτου του κόσμου, τότε και εγώ μπορώ με ένα μικρό παράπονο και λίγες διαδηλώσεις να περιμένω τους καρπούς ετούτης της θύελλας. Να μπορώ να ελπίζω ότι υπάρχει δίκαιος κόσμος. Υπάρχει δημοκρατία. Και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για την ύπαρξη αυτών των αρχών μέχρι να σταματήσω να φτερουγίζω. Μέχρι να ξυπνήσει από τον λήθαργο ολόκληρο το βασίλειο. Και να ρίξουν στα τάρταρα όλους ετούτους τους χορτασμένους ηλίθιους!» είπε και πέταξε μακριά από το πλατό αναγκάζοντας όλους τους κάμεραμαν να κάνουν ακροβατικά για να την ακολουθήσουν…

Λίγες ώρες μετά σε ένα σπίτι μικρό και φτωχικό ένας γερασμένος άντρας σκεπάζεται με την κουβέρτα του και χαμογελά. Κλείνει την τηλεόραση και κρατάει μια φωτογραφία με τα γέρικα αδυνατισμένα του χέρια.

«Κοίτα…» …μιλά στη φωτογραφία «…μη μου παραπονιέσαι πια αγάπη μου …και μη μου κλαις. Υπάρχει ελπίδα. Η κόρη μας είναι η ελπίδα… Έρχομαι γλυκιά μου. Τα καταφέραμε…» χάιδεψε τη φωτογραφία και τη φίλησε ευλαβικά και ύστερα γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε επιτέλους σ’ εκείνο τον ύπνο που αποζητούσε χρόνια.

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “«Φίλε μου», του είπε και σηκώθηκε όρθια πετάγοντας το μικρόφωνο από το σώμα της και ανοίγοντας τα πανέμορφα φτερά της. «Εδώ που φτάσαμε όλοι μας επιζητούμε ετούτο το θαύμα. Αν και το θαύμα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Περιμένουμε μια αλλαγή αλλά η αλλαγή είμαστε εμείς. Μιλάμε για το δικό μου παράπονο, όταν το παράπονο είναι όλων μας. Είμαστε μόνοι, όταν πλέον μας ενώνουν τα πάντα!”

    Πολύ όμορφη και πολύ δυνατή η αλληγορία σου, Μάχη μου! Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ…ήταν μια διαφορετική ιστορία από τις άλλες. κάποιοι θα την αγαπήσουν κάποιοι θα τη βρούνε ουτοπική..κάποιοι ίσως να νιώσουν αυτή την εσωτερική αγωνία…

      Αυτή η λιβελούλα είναι χωμένη σε πολλές καρδιές τελευταίως..έχει παράπονο…διψά για δικαιοσύνη…αλλά δεν ανοίγει τα φτερά της…

      Καλό σας βράδυ…στέλνω την ευχή μου μέσα από το κείμενο…κι ας φαίνεται υπερβολικά ρομαντική για αυτόν τον τόπο…

      Απάντηση
  2. Γεωργια

    πολυ ομορφα γραμμενο, ελπιδοφόρο και συγκινητικό!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ, τα φιλιά μου!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Εύχομαι η λιβελούλα σου να γίνει εφαλτήριο για ένα ελπιδοφόρο αύριο, γεμάτο αγάπη, ισότητα, ανθρωπιά!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Αμήν, να στε καλά!

      Απάντηση
  4. Άννα Μαρία Ζαγοριανού

    Τόσο συγκλονιστικά αληθινό, τόσο επίκαιρο! Γραφίδα που χαράσσει την ψυχή του αναγνώστη. Διάβαζα και δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
    Σας ευχαριστώ.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Εγώ σας ευχαριστώ για το αγκάλιασμα…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου