Άλλη μια κουραστική ημέρα έφτασε στο τέλος της. Υπομονετικά περιμένει το λεωφορείο. Μετά από αρκετή καθυστέρηση, κάνει την εμφάνισή του. Ευτυχώς, υπήρχε μια θέση και για εκείνη. Με το που κάθισε, τα μάτια της έκλεισαν αμέσως. Με το που τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι είχε γείρει στον διπλανό κύριο. Κατακόκκινη, γεμάτη ντροπή, άρχισε να απολογείται. Τη διέκοψε απότομα, λέγοντάς της πόσο το απόλαυσε. Ήταν έτοιμη να εκραγεί γι΄ αυτή του τη συμπεριφορά. Όταν όμως τον κοίταξε, έμεινε άφωνη.

– Εσύ;

– Ναι, εγώ.

– Μετά από τόσα χρόνια δεν άλλαξες καθόλου.

– Ούτε και εσύ.

Με μια φωνή και οι δύο: Θυμάσαι; Ήταν ο πρώτος της εφηβικός έρωτας. Μετά από αρκετές απορρίψεις, δέχτηκε “να τα φτιάξουν” και πέρασαν μαζί τρία χρόνια. Είχε πιστέψει ότι αυτός θα ήταν ο άντρας που θα παντρευόταν. Όμως δεν έγινε έτσι. Η ιστορία τους κοινή. Χωρισμένοι και οι δύο. Η διαδρομή κόντευε να φτάσει στο τέλος της. Η επανασύνδεσή τους βρισκόταν στην αρχή. Όχι απλά αντάλλαξαν τηλέφωνα, αλλά το ίδιο βράδυ κιόλας τους βρήκε να ανταλλάσσουν καυτά φιλιά. Η φλόγα έκαιγε ακόμη και η συνάντησή τους την αναζωπύρωσε. Η νύχτα ήταν δική τους. Αύριο θα ξημέρωνε μια καινούρια ημέρα!

_

γράφει η Βάσω Καρλή