Το σώμα μου πετά…

23.06.2016

floating_sky

Είναι και εκείνες οι μέρες που μου λείπεις. Αρπάζω ό,τι βρω μπροστά μου και απασχολώ το μυαλό. Είναι οι ώρες εκείνες που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε. Και να μη μου αρκεί. Μπορώ να φύγω με το αυτοκίνητο με τη μουσική δυνατά, να χορέψω μέχρι τελικής πτώσεως μέσα στο σπίτι, να μεθύσω με φίλους και να παραπατάω στα στενά, να φάω μέχρι σκασμού, να φιλήσω όποιον βρω μπροστά μου με την υπόσχεση στα μάτια μου, ενός αιώνιου έρωτα.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Που κάθομαι πεταμένη σε ένα πάτωμα με ένα μπαούλο με αναμνηστικά, που ποτέ σου δεν ήξερες ότι είχα φυλάξει. Εισιτήριο από την πρώτη μας συναυλία μαζί με τον αναπτήρα που άναψες στην μπαλάντα που με αγκάλιασες και στον έκλεψα από την τσέπη το βράδυ. Καπνό από τον καπνό σου και ας μην κάπνισα ούτε ένα τσιγάρο μαζί σου. Ένα κόκκινο βότσαλο που μου έδωσες να πετάξω στη θάλασσα όταν με μάθαινες να χοροπηδάω τις πέτρες στα κύματα. Έκανα πως το πέταξα και έκλεισα τη γροθιά μου. Το κουβαλούσα στην τσέπη του παντελονιού μου, όλη τη μέρα που τη βγάλαμε αγκαλιά σε εκείνη την παραλία. Φωτογραφία με μισά πρόσωπα από μία που μας τράβηξα με τη μηχανή και μου έλεγες ότι δεν θα φανούμε καθόλου και με κορόιδευες για το φωτογραφικό μου ταλέντο. Μου φτάνει που έγραψε το φιλμ το χαμόγελό σου.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει μόνος του. Πότε στον καθρέφτη. Πότε σε κορνίζες. Πότε σε χαρτιά αλληλογραφίας. Από εκείνα που σε έπεισα να μου γράφεις και να στέλνεις ακόμα και αν μέναμε δέκα τετράγωνα μακριά. Τι περίεργο ήταν να μου λες τα νέα σου στο χαρτί. Ακόμα και όσα είχαμε ζήσει μαζί εκείνη τη μέρα περιέγραφες. Με μια απίστευτη λεπτομέρεια. Τα διαβάζω τώρα και ξαναζώ τη στιγμή. Πιάνω –ναι- τον εαυτό μου να σου μιλάει όπως τότε. Να σου γελάει όπως τότε. Να σε αναπνέει όπως τότε.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά στον ουρανό. Τα σύννεφα μου αποκαλύπτουν ένα μυστικό παίρνοντας σχήματα. Μια ματωμένη μηχανή, μια αναποδογυρισμένη νταλίκα, μια γονατισμένη γυναίκα που θρηνεί με τα χέρια της ακουμπισμένα σε ένα ματωμένο σώμα. Ένας δυνατός άνεμος τους χαλά τους σχηματισμούς. Ένα ζευγάρι αγγέλων αγκαλιασμένο χρυσίζει από τις αχτίδες του ήλιου. Ήχος ξεκάθαρος από γέλια.

Το σώμα μου πετά. Στο σώμα σου.

Δε μου λείπεις πια…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Ή ίσως και να είναι που διαβάζεις ψυχές… που τις ξεκλειδώνεις και ανοίγεις ένα ένα τα συρταράκια… που ανιχνεύεις κάθε τους γωνία!!! Σαν να με διάβασα κι εδώ…σαν να βρήκα κομμάτια μου μέσα στις λέξεις σου!!!! Αγγίζεις Μάχη!!! Αγγίζεις!!!!! Την αγάπη μου σε όλους σας!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία μου, δεν ξέρω τι διαβάζω και τι όχι..ούτε τι ξεκλειδώνω…Νομίζω πως στα συρταράκια που αναφέρεσαι το άνοιγμα το κάνουμε μαζί…ξέρεις…
    Χαίρομαι που σου άρεσε..και που σε άγγιξε. Τα φιλια μου σε όλους σας και τη δική μου αγάπη

    Απάντηση
  3. Αθηνά Μαραβέγια

    Αχ Μάχη μου, πόσες μέρες, πόσες ώρες, πόσα αποκόμματα στο ντουλάπι με τις αναμνήσεις, κατάφερες να ζωντανέψεις, για άλλη μια φορά!!!
    Σ’ ευχαριστώ που μοιράζεσαι τόσες όμορφες εικόνες, λέξεις όμορφα παντρεμένες και προπάντων, συναισθήματα!!!

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μάχη μου!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Είναι από τις φορές που δεν μπορώ να διαβάσω το κείμενο μέχρι τέλους γιατί γεμίζουν τα μάτια μου δάκρυα…!!!!!!!
    Πόσο μα πόσο με αγγίζουν οι ιστορίες σου… Αυτή μου θύμισε κι εμένα ένα δεκατετράχρονο άγγελο που την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου πέταξε στον ουρανό γιατί ένα δίποδο κτήνος ήθελε να κάνει επίδειξη στην Ηλιούπολη με το καινούριο του αμάξι και ……………………..δεν υπελόγισε τον Ρίζο μας που ήταν στο πεζοδρόμιο και βρέθηκε στην αγκαλιά του Πλάστη μας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Μια ιστορία αληθινή, που συμβαίνει συχνά, κατάφερες και την έκανες διαφορετική με τον τρόπο που έπλεξες για άλλη μια φορά, να πλέξεις τις λέξεις μεταξύ τους. Μου άρ.εσε πολύ

    Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Η ιστορία σας θλιβερή. Τελικά όλοι έχουμε μια παρόμοια ιστορία. Τη σημερινή θα την αφιέρωνα σίγουρα σε έναν εξίσου μικρό Αντρέα σαν τον δικό σας το Ρίζο, ένα φίλο που έχασα πολύ πολύ νωρίς… Να στε καλά και εύχομαι να μη σας αναστάτωσα πολύ…

    Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μάχη μου με συγκίνησε… πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  8. Μάρθα Δήμου

    Πολύ συγκινητικό, πολύ ωραίο. Έστω και καθυστερημένα, το διάβασα. Μου άρεσε πολύ , Μάχη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου