floating_sky

Είναι και εκείνες οι μέρες που μου λείπεις. Αρπάζω ό,τι βρω μπροστά μου και απασχολώ το μυαλό. Είναι οι ώρες εκείνες που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε. Και να μη μου αρκεί. Μπορώ να φύγω με το αυτοκίνητο με τη μουσική δυνατά, να χορέψω μέχρι τελικής πτώσεως μέσα στο σπίτι, να μεθύσω με φίλους και να παραπατάω στα στενά, να φάω μέχρι σκασμού, να φιλήσω όποιον βρω μπροστά μου με την υπόσχεση στα μάτια μου, ενός αιώνιου έρωτα.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Που κάθομαι πεταμένη σε ένα πάτωμα με ένα μπαούλο με αναμνηστικά, που ποτέ σου δεν ήξερες ότι είχα φυλάξει. Εισιτήριο από την πρώτη μας συναυλία μαζί με τον αναπτήρα που άναψες στην μπαλάντα που με αγκάλιασες και στον έκλεψα από την τσέπη το βράδυ. Καπνό από τον καπνό σου και ας μην κάπνισα ούτε ένα τσιγάρο μαζί σου. Ένα κόκκινο βότσαλο που μου έδωσες να πετάξω στη θάλασσα όταν με μάθαινες να χοροπηδάω τις πέτρες στα κύματα. Έκανα πως το πέταξα και έκλεισα τη γροθιά μου. Το κουβαλούσα στην τσέπη του παντελονιού μου, όλη τη μέρα που τη βγάλαμε αγκαλιά σε εκείνη την παραλία. Φωτογραφία με μισά πρόσωπα από μία που μας τράβηξα με τη μηχανή και μου έλεγες ότι δεν θα φανούμε καθόλου και με κορόιδευες για το φωτογραφικό μου ταλέντο. Μου φτάνει που έγραψε το φιλμ το χαμόγελό σου.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει μόνος του. Πότε στον καθρέφτη. Πότε σε κορνίζες. Πότε σε χαρτιά αλληλογραφίας. Από εκείνα που σε έπεισα να μου γράφεις και να στέλνεις ακόμα και αν μέναμε δέκα τετράγωνα μακριά. Τι περίεργο ήταν να μου λες τα νέα σου στο χαρτί. Ακόμα και όσα είχαμε ζήσει μαζί εκείνη τη μέρα περιέγραφες. Με μια απίστευτη λεπτομέρεια. Τα διαβάζω τώρα και ξαναζώ τη στιγμή. Πιάνω –ναι- τον εαυτό μου να σου μιλάει όπως τότε. Να σου γελάει όπως τότε. Να σε αναπνέει όπως τότε.

Είναι και εκείνες οι ώρες που μου λείπεις. Πιάνω τον εαυτό μου να κοιτά στον ουρανό. Τα σύννεφα μου αποκαλύπτουν ένα μυστικό παίρνοντας σχήματα. Μια ματωμένη μηχανή, μια αναποδογυρισμένη νταλίκα, μια γονατισμένη γυναίκα που θρηνεί με τα χέρια της ακουμπισμένα σε ένα ματωμένο σώμα. Ένας δυνατός άνεμος τους χαλά τους σχηματισμούς. Ένα ζευγάρι αγγέλων αγκαλιασμένο χρυσίζει από τις αχτίδες του ήλιου. Ήχος ξεκάθαρος από γέλια.

Το σώμα μου πετά. Στο σώμα σου.

Δε μου λείπεις πια…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!