Φοβάμαι τη στιγμή που θα βρεθείς κοντά μου
δεν είναι αλήθεια, ίσα-ίσα θ' αναθαρρήσει η καρδιά μου.
Φοβάμαι μην έρθει το πρωί και έχεις εξαφανιστεί
δε γίνεται αυτό, μου το ’χεις άλλωστε υποσχεθεί.
Φοβάμαι μήπως μια μέρα ξεχάσεις τ' όνομά μου
μα εσύ κοιμάσαι και ξυπνάς με την ανάσα τη δικιά μου.
Φοβάμαι μη βγεις στη βροχή και πέσεις και χτυπήσεις
μα παιδί του ήλιου είσαι εσύ, χωρίς αυτόν θα σβήσεις.
Φοβάμαι μήπως η καρδιά πάψει να χτυπά για σένα
δε σε ’χω προδώσει ποτέ, όλα σου τα ’χω δοσμένα.
Φοβάμαι άραγε το τώρα, το αύριο ή το χθες;
όλα κατασκευάσματα του μυαλού... αόρατες απειλές.
Το ΤΙΠΟΤΑ φοβάμαι καρδιά μου,
με σκοτώνει η ανασφάλεια και η σκέψη
πως θα μείνω μόνος παρέα με τη μοναξιά μου.

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!