Γραμμές του τραίνου

Ποτισμένες ατσάλι και βεβαιότητα

Άκαμπτες

Πάνε προς το μέλλον της απουσίας

Η μέρα καλά κρατεί

Η μέρα νιαουρίζει

Νωθρά κινούνται και οι σκέψεις μας κάτω απ’ τον ανοικτίρμονα ήλιο

Από το τζάμι του παραθύρου, κοιτάζεις τις σκαμμένες γαλαρίες

Στην στροφή χάνεται και εμφανίζεται η ανάμνηση

Και ένας έρωτας

που έμεινε πίσω

λυπάται

Το τραίνο στριγκλίζει φρενάροντας

Οι πικροδάφνες επιστρέφουν

Σκόνη μπουχός σηκώνεται

πίσω απ’ την πορεία προς μια πόλη που δεν ξέρεις

Μην δακρύσεις- απόψε ο κλειδούχος αποφασίζει αλλιώς

Και οι γραμμές

μετρούν τον χρόνο με τα οπλισμένα τους σύμβολα…

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης