Την επομένη της πανσελήνου
είδα την αύρα του φεγγαριού
και αντιλήφθηκα την θέση του ήλιου
με μια ακτίνα προς το κέντρο του Νου.
Ισορροπώ τον αιώνιο χρόνο
και ο ίδιος μου γνέφει με ασαλεψιά
Εάν μετρούσε, θα ήταν ο μόνος
με την αδράστεια να τον κυνηγά.
Μα εγώ δε ζω, δεν αναπνέω
Είμαι στη σκέψη ενός Θεού
Παρών στο τώρα να επιπλέω
κι αυτό το τώρα να είναι αλλού.
Και δεν υπάρχω, δεν είμαι αλήθεια
σελήνια ψευδαίσθηση με ήλιου φωτιά
Παρών στο τώρα να ταξιδεύω
μα αυτό το τώρα ποτέ δεν περνά.

 

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου