Το υποσυνείδητο!

12.04.2014

 

Πράξεις αδικαιολόγητες, αισχρές, ακατανόητες,

φόβοι κρυφοί, περίεργοι, υπερβολικοί,

κρύβονται εκεί στο σκοτεινό υποσυνείδητο!

Εξαιτίας των μεταπτώσεων,

βιαζόμουν να τα σβήσω όλα

να μην τα βλέπω, ήμουν ξένος πια

με όλα αυτά τα τραγικά και ανυπόφορα!

Τώρα, πέρασαν τα χρόνια

Ο σκοτεινός θάλαμος δεν έχει φως

αλλά σπρώχνει στο φως

τα στοιβαγμένα, τα παλιά ,

γελοίες επιδείξεις, μεγαλεπήβολες επιδιώξεις!

Κι έρχονται στο φως θεαματικοί καλπασμοί

στα πρωτινά μου χρόνια!

Ανοίγω- κλείνω αθόρυβα τα βλέφαρα

τούτη η κερασιά γέμισε άνθη

Μια διαπίστωση!

Ως του χρόνου

πόσες άλλες εικόνες ,

πόσες σκέψεις και συναισθήματα

θα πάρουν θέση

στο εξαιρετικής πυκνότητας υποσυνείδητο,

που όταν τα συναντά η μνήμη

θα έρχονται μπροστά με αυξημένη παιδικότητα

να δικαιολογήσουν την παρουσία τους!

Επτά Χαϊκου


(Στους αλύτρωτους)
Σφιγμένη καρδιά
Οδυρμοί απωλειών
Φόβος, σκοτεινιά!


Η άνοιξη φευ
Χάνεται τριγύρω μας
Φεύγουν τα πουλιά!


Αδειάζει ο νους
Κι οι καρδιές παγωμένες
Δεν αγαπούν πια!


Μίσος στα μίση
Φονικές επιθέσεις
Κλείνω τα μάτια!


Υποχείρια
Σκοτώσαμε το Θεό
Εκρήξεις παντού!


Φίδια στον κόρφο
Οι εχθροί του λαού μου
Μας θανατώνουν!


Ανάβω κεριά
Η ζωή μας, εν τάφω
Ζω στη μοναξιά!

Ως γυναίκα εγώ!
Έρχονται οι αισθήσεις μου απόψε πάλι
και την καρδιά μου κάνουν να χτυπά
η ψυχή μου αγρυπνά στο μαξιλάρι
των ματιών μου τα βλέφαρα ανοιχτά!

Το χέρι απλώνω και σ’ αγγίζω
παρηγοριά στων ανέμων τη βοή
δυο λόγια μοναχά σου ψιθυρίζω:
Της γυναίκας είν’ αλλιώτικη η ζωή!


Ως γυναίκα εγώ,
Κρουστό στημόνι, χωρίς αναπαμό
Που μέρα –νύχτα υφαίνουν όλοι
κάθε τους σχέδιο, κάθε σκοπό!
Τα βήματά μου, σε τριμμένο γυαλί
Τα όνειρά μου, του «εγώ» μου φωνή!

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγχαρητήρια για όλα!!!!Έκρηξη συναισθημάτων που με καθήλωσε!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου