Κάθ’ ένας άνθρωπος στη γη πιστεύει δεν πιστεύει
έχει στον μπέτη φυλαχτό για να τον προστατεύει.
Ίσως να έχει το σταυρό, την Παναγιά, έναν Άγιο
για να αντλεί τη δύναμη, να παίρνει το κουράγιο.
Σαν πέφτει χάμε και πονεί, λίγο να αναντρανίζει
γέλιο να δει στα χείλη του και πάλι να ανθίζει.
Σαν νιώθει βάρος στην καρδιά λίγο να ξαλαφρώνει
να διώχνει σκέψεις ζοφερές, να φεύγουνε οι πόνοι.
Τι κι αν δεν είναι Χριστιανός; Κάπου θα ανατενίζει.
Θα προσδοκά τη δύναμη στον κόσμο σαν πορίζει.
Άλλος το λέει “όραμα”, άλλος το λέει “χάρη”,
άλλος το λέει “θυμίαμα” κι άλλος “προσκηνητάρι”.
Για μένα μέγα φυλαχτό είν' η ευχή που πήρα
από ανθρώπους ΑΓΓΕΛΟΥΣ που μου 'στειλε η μοίρα.
Πάντα τη βλέπω τη “μορφή”, τσ’ αργαντινές σαν θέτω
για μένα μεσιτεύουνε ’κει “πάνω” υποθέτω.
'Εχουν την όψη του Χριστού, της Παναγιάς την αύρα
και μου φωτίζουν την ψυχή σαν είναι όλα μαύρα.
Σ' ένα σταυρό σταυρώθηκαν με βάσανα μεγάλα
μα δώσανέ μου την ευχή, το μέλι με το γάλα.
Δεν τους ξεχνώ κι όσο περνούν τα χρόνια μου κι οι μέρες
στο μεσοστράτι της ζωής μού κάνουνε βεγγέρες.
Βάνουν ευχές στην κλίνη μου τα βράδια σαν πλαγιάζω
και δεν γλακούν άμα δε δουν πως θέτω κι ησυχάζω.
Κι όλα αυτά παίρνουν μορφή σ' ένα σταυρό επάνω
που όσο ζω θα τον φορώ, ποτέ μου δεν τον βγάνω.

 

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!