Τρίτη

24.05.2016

post-it-note

Η Μαίρη πάλι άφησε τα αποτσίγαρα στο τασάκι και το τασάκι στον κοινόχρηστο χώρο. Πάμε ξανά: η Μαίρη δεν άδειασε το γεμάτο κωλοτασάκι της και το πρωί βρωμούσε τόσο πολύ το καθιστικό που σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς καφέ. Bad Mary. H Μαίρη είναι η κακή συγκάτοικος.

Η Μαίρη είναι η καλή, πολύ καλή συγκάτοικος, άλλη στη θέση της θα τα είχε παίξει μαζί μου. Ο Τζακ Τόρανς του Κιούμπρικ ωχριά μπροστά μου αυτές τις μέρες… «Heeeere’s Johnny!»

Το κρουασάν είναι όπως κάθε κρουασάν συνοικιακού φούρνου με ευγενικές, απρόσωπες πωλήτριες και ο καφές καλούτσικος. Οι πωλήτριες έχουν σχεδόν όλες τατουάζ κι εγώ τα νεύρα μου και είναι Τρίτη, δουλειά ως τις 7. Χαμένη μέρα. Καταπίνω...

Γιατί δεν φεύγει;; τί είναι;

Μα τω Θεώ, παράνοια! Τα έχω όλα λυμένα. Δεν μου λείπεις και μετά πραγματικά είσαι παντού. Γίνομαι έξαλλη και τα βάζω κάτω κι έχω παντού δίκιο και όλα είναι μια χαρά για λίγο. Αλλά δεν είναι για σένα. Όχι για εσένα εσένα, εκεί μέσα. Είναι όλα σωστά και δίκαια για αυτόν που γνωρίζουν οι άλλοι, όχι εγώ.

Πες μου γιατί συμβαίνει.

Αυτό παθαίνεις; Γι' αυτό φέρεσαι αλλόκοτα; Αυτό προσπαθείς; Αυτός είναι ο δικός σου τρόπος να μας κλωτσάς να μην υπάρχουμε;

Πώς μπορείς να μη μ' αγγίζεις;

Είναι σαν να είμαι κομμένη στα δύο, σαν να γέρνω μόνιμα προς τα εκεί που υπάρχεις.

Σαν να είσαι όλα τα πρόσωπα που έχουν ουσία σε ένα.

Ζω, δουλεύω, υπάρχω, γελάω, βγαίνω και μετά λείπει το «σπίτι». Πώς γίνεται;

Φοβάμαι.

Τί είναι αυτό;;

Α, είμαι εξαιρετικά ευγενική εκ φύσεως. Αυτό εννοείτε, αγαπητέ προϊστάμενε; Βεβαίως και έχω μείνει ήδη περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, μην ανησυχείτε, έχω μέσον, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Άλλη μια φορά. Παράτα με!

Η καλή μου η Μαίρη έχει κατεβάσει το τελευταίο επεισόδιο που θα νεκρώσει το μυαλό μου για όσο κρατούν οι ίντριγκες και οι υπότιτλοι. Μουσική και ανοιχτό παράθυρο… Το κομμάτι που άκουσες τυχαία και τόσο αλλόκοτο για σένα, άνοιξες το shazam και το’ ψαχνες, το έστειλες και πεθάναμε στο γέλιο…

Η τέλεια ευκαιρία σου να τρυπώσεις εκεί που αφωνούν τα φύγε μου. Δεν πήρες ποτέ τηλέφωνο, θεωρώντας ότι ήξερες τί θα σου έλεγα.

Οκ, μην μπεις καν στον κόπο ποτέ ξανά.

Τελειώσαμε. Όχι, γιατί το βάζεις στα πόδια. Συνέχεια.

Τελειώσαμε γιατί δεν υπάρχω. Καιρό τώρα. Δεν χωράω.

Σου έλεγα ότι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί δεν ήμουν καλά κι απλά, το άφηνες. Δεν δίνεις. Δεν σε νοιάζει. Ανοίχτηκα. Ξανά και ξανά. Τίποτα.

Η σχέση μας ήταν δώρο, είχες πει. Σου ζέσταινε κάθε ακρούλα. Γιατί; Το πάθος, οι στιγμές μας, το ξημέρωμα που θα μας έβρισκε μαζί. Τίποτα.

Πες μου ότι βιάστηκα. Κουκούλωσέ τα πάλι. Βάλε το κεφάλι στην άμμο. Χωρίς εμένα.

Τα pοsts σου με κάνουν απλά να αναρωτιέμαι:

«η λέξη "δίνομαι", θα έπρεπε να συνοδεύεται απαραίτητα και από έναν αστερίσκο που θα υποδηλώνει και θα παρaπέμπει στη λέξη "μάταιο". Έτσι, καλού - κακού.

υ.γ.: αν και εφόσον δίνεσαι. αληθινά.»

Σοβαρά τώρα; Εκτός αν η εμπειρία σου είναι εξ ακοής.

Θυμάσαι τότε που ήταν όλα στο φουλ; Πόσο λίγο καιρό πριν... Το άφησες και πάει. Δεν υπάρχει τίποτα, ξενέρα, τίποτα.

Να είσαι καλά. Δεν με νοιάζει αν με σβήσεις από το facebook, πότε ήταν απειλή αυτό, αλήθεια; Δεν με νοιάζει παρά το ότι δεν άφησες τίποτα όρθιο. Εσύ, εσύ κι εσύ. Κάνετε καλή παρέα, συνεχίστε έτσι.

 

Η Μαίρη ανοίγει την πόρτα και μια αγκαλιά τεράστια. Μια από αυτές τις μέρες θα πρέπει να παραδεχτώ δημόσια πως μερικοί άνθρωποι στη ζωή μας είναι δώρο Θεού. Και ας γεμίζουν ασφυκτικά με καπνό το δωμάτιο ως απάνω…

Θα τη βρω τη λύση. Κάπου εκεί που πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    πολύ καλό κι αληθινό

    Απάντηση
  2. Pola Vakirli

    Πρόσωπα, αξίες και συναισθήματα όλα χαμένα στο σήμερα!!!! Πολύ καλά γραμμένο!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πολύ ωραίο μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  4. Rea Zacharia

    Σας ευχαριστώ το ίδιο πολύ. Η “Τρίτη” φαίνεται να βρήκε τους παραλήπτες της 🙂

    Απάντηση
  5. Rea Zacharia

    …χαμένα που βρίσικουν τελικά το δρόμο τους, όπως όλοι μας, εύχομαι. Να είστε καλά, ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  6. Rea Zacharia

    Ο Maurice Blanchot έλεγε πως για να γράψεις χρειάζεται να έχεις ήδη γράψει. Το ίδιο, αλλιώς: γράφω για να μπορώ να πω και έτσι να μπορώ να γράψω. Χωρίς εσένα και τοβιβλίο.net, Μάχη, θα έμεναν λέξεις…

    Απάντηση
  7. Rea Zacharia

    Σοφία, ευχαριστώ πολύ. Στους τίτλους τέλους όλες οι “αγκαλιές” μετράνε…

    Απάντηση
  8. Ειρηνη

    Η γυναίκα είναι λατρεία ❤
    Τέλειο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου