Η Μαίρη πάλι άφησε τα αποτσίγαρα στο τασάκι και το τασάκι στον κοινόχρηστο χώρο. Πάμε ξανά: η Μαίρη δεν άδειασε το γεμάτο κωλοτασάκι της και το πρωί βρωμούσε τόσο πολύ το καθιστικό που σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς καφέ. Bad Mary. H Μαίρη είναι η κακή συγκάτοικος.

Η Μαίρη είναι η καλή, πολύ καλή συγκάτοικος, άλλη στη θέση της θα τα είχε παίξει μαζί μου. Ο Τζακ Τόρανς του Κιούμπρικ ωχριά μπροστά μου αυτές τις μέρες… «Heeeere’s Johnny!»

Το κρουασάν είναι όπως κάθε κρουασάν συνοικιακού φούρνου με ευγενικές, απρόσωπες πωλήτριες και ο καφές καλούτσικος. Οι πωλήτριες έχουν σχεδόν όλες τατουάζ κι εγώ τα νεύρα μου και είναι Τρίτη, δουλειά ως τις 7. Χαμένη μέρα. Καταπίνω…

Γιατί δεν φεύγει;; τί είναι;

Μα τω Θεώ, παράνοια! Τα έχω όλα λυμένα. Δεν μου λείπεις και μετά πραγματικά είσαι παντού. Γίνομαι έξαλλη και τα βάζω κάτω κι έχω παντού δίκιο και όλα είναι μια χαρά για λίγο. Αλλά δεν είναι για σένα. Όχι για εσένα εσένα, εκεί μέσα. Είναι όλα σωστά και δίκαια για αυτόν που γνωρίζουν οι άλλοι, όχι εγώ.

Πες μου γιατί συμβαίνει.

Αυτό παθαίνεις; Γι’ αυτό φέρεσαι αλλόκοτα; Αυτό προσπαθείς; Αυτός είναι ο δικός σου τρόπος να μας κλωτσάς να μην υπάρχουμε;

Πώς μπορείς να μη μ’ αγγίζεις;

Είναι σαν να είμαι κομμένη στα δύο, σαν να γέρνω μόνιμα προς τα εκεί που υπάρχεις.

Σαν να είσαι όλα τα πρόσωπα που έχουν ουσία σε ένα.

Ζω, δουλεύω, υπάρχω, γελάω, βγαίνω και μετά λείπει το «σπίτι». Πώς γίνεται;

Φοβάμαι.

Τί είναι αυτό;;

Α, είμαι εξαιρετικά ευγενική εκ φύσεως. Αυτό εννοείτε, αγαπητέ προϊστάμενε; Βεβαίως και έχω μείνει ήδη περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, μην ανησυχείτε, έχω μέσον, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Άλλη μια φορά. Παράτα με!

Η καλή μου η Μαίρη έχει κατεβάσει το τελευταίο επεισόδιο που θα νεκρώσει το μυαλό μου για όσο κρατούν οι ίντριγκες και οι υπότιτλοι. Μουσική και ανοιχτό παράθυρο… Το κομμάτι που άκουσες τυχαία και τόσο αλλόκοτο για σένα, άνοιξες το shazam και το’ ψαχνες, το έστειλες και πεθάναμε στο γέλιο…

Η τέλεια ευκαιρία σου να τρυπώσεις εκεί που αφωνούν τα φύγε μου. Δεν πήρες ποτέ τηλέφωνο, θεωρώντας ότι ήξερες τί θα σου έλεγα.

Οκ, μην μπεις καν στον κόπο ποτέ ξανά.

Τελειώσαμε. Όχι, γιατί το βάζεις στα πόδια. Συνέχεια.

Τελειώσαμε γιατί δεν υπάρχω. Καιρό τώρα. Δεν χωράω.

Σου έλεγα ότι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί δεν ήμουν καλά κι απλά, το άφηνες. Δεν δίνεις. Δεν σε νοιάζει. Ανοίχτηκα. Ξανά και ξανά. Τίποτα.

Η σχέση μας ήταν δώρο, είχες πει. Σου ζέσταινε κάθε ακρούλα. Γιατί; Το πάθος, οι στιγμές μας, το ξημέρωμα που θα μας έβρισκε μαζί. Τίποτα.

Πες μου ότι βιάστηκα. Κουκούλωσέ τα πάλι. Βάλε το κεφάλι στην άμμο. Χωρίς εμένα.

Τα pοsts σου με κάνουν απλά να αναρωτιέμαι:

«η λέξη “δίνομαι”, θα έπρεπε να συνοδεύεται απαραίτητα και από έναν αστερίσκο που θα υποδηλώνει και θα παρaπέμπει στη λέξη “μάταιο”. Έτσι, καλού – κακού.

υ.γ.: αν και εφόσον δίνεσαι. αληθινά.»

Σοβαρά τώρα; Εκτός αν η εμπειρία σου είναι εξ ακοής.

Θυμάσαι τότε που ήταν όλα στο φουλ; Πόσο λίγο καιρό πριν… Το άφησες και πάει. Δεν υπάρχει τίποτα, ξενέρα, τίποτα.

Να είσαι καλά. Δεν με νοιάζει αν με σβήσεις από το facebook, πότε ήταν απειλή αυτό, αλήθεια; Δεν με νοιάζει παρά το ότι δεν άφησες τίποτα όρθιο. Εσύ, εσύ κι εσύ. Κάνετε καλή παρέα, συνεχίστε έτσι.

Η Μαίρη ανοίγει την πόρτα και μια αγκαλιά τεράστια. Μια από αυτές τις μέρες θα πρέπει να παραδεχτώ δημόσια πως μερικοί άνθρωποι στη ζωή μας είναι δώρο Θεού. Και ας γεμίζουν ασφυκτικά με καπνό το δωμάτιο ως απάνω…

Θα τη βρω τη λύση. Κάπου εκεί που πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά