Μας έμαθαν ευθείες.
Να προχωράμε «μπροστά»,
να κοιτάμε «ψηλά»,
να στοχεύουμε «ευθεία».
Κι όμως,
η ψυχή κυρτώνει.
Ακολουθεί καμπύλες.
Αναδιπλώνεται.
Γυρίζει πίσω και ξανά μπροστά
χωρίς άξονα.
Η ύπαρξη δεν χωρά
σε κάναβο.
Ούτε το νόημα μπαίνει
σε τρίγωνο ισόπλευρο.
Η αγωνία είναι ασύμμετρη.
Ο έρωτας, παραβολή που εκρήγνυται.
Ο θάνατος,
ένα σημείο φυγής
που ποτέ δεν τέμνει
την ευθεία της λογικής.
Κατασκευάζουμε μέτρα.
Μονάδες σύγκρισης.
Χάρακες ηθικής.
Γνωστικούς χάρτες.
Μα η σπείρα του Είναι
χαμογελά με χώμα στα χέρια.
Η Υπαρξιακή Γεωμετρία
είναι ένα παιδί
που ιχνογραφεί στο χώμα
κύκλους αδέσποτους,
σχήματα ανείπωτα,
και λέει:
«Εδώ υπάρχω. Μη με μετράς».
Ίσως εκεί,
στην πιο ατίθαση γραμμή,
η αταξία
να είναι το μόνο σχήμα
που θυμάται
τι θα πει ελευθερία.
_
γράφει η Βασιλική Γκαρίλα
0 Σχόλια